Arkar Aung

2025

Arkar Aung — Tue, 30 Dec 2025 16:07:29 GMT

အရင်နှစ်တွေတုန်းကတော့ နှစ်ကုန်တိုင်း ဘာမှသိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြားမရှိဘူးလို့ ပြောလေ့ရှိပေမယ့် 2025 မှာတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ်ဖြစ်ခဲ့တယ် ပြောရမယ်။ လုပ်လေ့လုပ်ထမရှိတာတွေ လျှောက်လုပ်ကြည့်ဖြစ်တာရယ်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်အမှားတွေရယ်၊ ဝေခွဲရခက်တဲ့ ခံစားချက်တွေရယ်၊ နောင်တတွေရယ်၊ မျှော်လင့်ချက်တွေရယ် အစုံပဲပေါ့။ အသက်ကြီးလာလေလေ၊ ဖြတ်သန်းရတာတွေ များလာလေလေ၊ စိတ်ပေါ့ပါးမှု မရှိတော့လေလေပဲ။ လူတိုင်းဟာ ကိုယ့်ဒုက္ခနဲ့ကိုယ်၊ ကိုယ့်အပူနဲ့ကိုယ်၊ ဘယ်သူ့ဘယ်သူမှ အေးချမ်းနေတယ်လို့လည်း မရှိပါဘူး။ ဒီလိုပဲ နေပျော်အောင် ကြံဖန်ပြီး နေနေကြရတာပေါ့။

တက္ကသိုလ်ထဲက ပေါင်းခဲ့တဲ့လေးယောက် မဆုံဖြစ်တာ အတော်လေးကြာခဲ့ပြီ။ လေးယောက်လုံး လူစုံတက်စုံမတွေ့ဖြစ်ပေမယ့် သုံးယောက်တော့ ခဏခဏ စုံပါတယ်။ တစ်ယောက်မဟုတ် တစ်ယောက်ကတော့ အမြဲလွတ်တယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ တကူးတကကို လူစုံအောင်လုပ်ပြီး BKK မှာ တွေ့ဖြစ်တယ်။ ရောက်ရောက်ချင်းနေ့ရဲ့ ညဖက်မှာပဲ ဒုက္ခပေးလိုက်တယ်။ Hotel ကို အပြန် Grab ပေါ်မှာ လစ်ပြီး အန်လို့ လျော်ရ၊တောင်းပန်ရ၊ အန်ဖတ်တွေ သုတ်ရနဲ့ ဆရာသမားတွေ တော်တော်လေးအီဆိမ့်သွားတယ်။ ကားတစ်စီးလုံးလည်း ရစရာမရှိ၊ ရှေ့မှာထိုင်တဲ့သူရော ကားသမားရော မနေရဘူး။ သူတို့ပေါ်ပါ အန်ပစ်တာ။ ကိုယ်တိုင်လည်း တော်တော်လေး လန့်သွားတယ်။ ကျန်တဲ့ရက်တွေကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။ သွားလိုက်လာလိုက်၊ စားလိုက်သောက်လိုက်၊ အသိတွေနဲ့ ပတ်တွေ့လိုက်ပေါ့။ 2020 တုန်းက COVID ကြောင့် ပွဲပျက်ခဲ့တဲ့ Green Day ပွဲကိုလည်း တစ်လက်စတည်း ကြည့်ဖြစ်လိုက်တယ်။ Billie Joe က အသက်ငါးဆယ်ကျော် ဖြစ်နေပေမယ့် အရင်အတိုင်း ဂေါ်နေတုန်းပဲ။ BKK ကိုတော့ ထပ်ရောက်ဖြစ်တော့မယ် မထင်ဘူး။ အဓိကက ကိုယ့်လူတွေရှိလို့သာ သွားဖြစ်တာ။ ဘာမှသိပ်ပြီး မယ်မယ်ရရ သွားစရာမရှိဘူးရယ်။ အခု ကိုယ့်လူတွေလည်းမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ တကယ်လို့ သွားဖြစ်ရင်တောင် ချင်းမိုင်ဘက်ပဲ ဖြစ်လောက်မယ်။

ခရီးကပြန်လာပြီး Gym ဖက်ကို အာရုံရောက်သွားတယ်။ နှစ်လ၊ သုံးလလောက်တော့ အိပ်တာ၊ စားတာ၊ Gym သွားတာကို သေချာလေးလုပ်ဖြစ်တယ်။ သုံးလလောက်မှာ result ကို နည်းနည်းလေး စမြင်လာရတယ်။ ဒါပေမယ့် တော်တော်လေးတော့ စိတ်ရော၊ လူရောပင်ပန်းတယ်။ ကိုယ်က အစတည်းက ပိန်တဲ့သူဆိုတော့ ဝိတ်တက်ဖို့ တော်တော်လုပ်ယူရတယ်။ ဗိုက်မဆာရင် မစားတတ်တဲ့သူက ဆာဆာ၊ မဆာဆာ Calorie ပြည့်အောင် စားနေရတာကလည်း အလုပ်တစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ အာဟာရရှိတဲ့ အစားအစာတွေက ကိုယ်မကြိုက်တာတွေ ဖြစ်နေတော့ ပိုဆိုးတယ်။ အိပ်တာလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပဲ။ အချိန်မှန် အိပ်ပျော်ဖို့ တော်တော်လေး အကျင့်လုပ်လိုက်ရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ အရှိန်ရလာပြီး ပုံမှန်လို ဖြစ်လာပေမယ့် အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ဆက်မလုပ်ဖြစ်တော့ပဲ ခဏရပ်လိုက်ရတယ်။ ရပ်လိုက်တာ ကြာသွားတော့ ရှိနေတဲ့ Progress တွေလည်း သုံးပုံတစ်ပုံလောက်တောင် မကျန်ချင်တော့ဘူး။ အဲဒီကနေ အခုအထိ Motivation က ပြန်မရဘူး ဖြစ်နေလို့ Gym ဖက်ကို မရောက်ဖြစ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ Motivation မရှိပဲနဲ့ အဲလိုမျိုး အချိန်မှန်အိပ်၊ အချိန်မှန်စား ဆိုတာကို ဘယ်လိုမှ လိုက်မလုပ်နိုင်ဘူး။ နောက်နှစ်ထဲမှာတော့ ပြန်ကြိုးစားကြည့်ပါဦးမယ်။

7 လပိုင်း အကုန်၊ 8 လပိုင်း အစလောက်မှာ သူငယ်ချင်းတွေ လာလည်လို့ သွားကြ၊လာကြ၊ စားကြ၊ သောက်ကြပေါ့။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆို အပြင် သိပ်သွားလေ့မရှိတော့ ဒီကနေရာစုံတောင် မရောက်ဖူးဘူး။ ဧည့်သည်တွေလာမှပဲ သူတို့ကိုလိုက်ပို့ရင်း ရောက်ဖြစ်တယ်။ တစ်ချို့နေရာတွေကျတော့ တစ်ယောက်တည်းသွားလည်း ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်လေ။ အလုပ်ကလည်း ခုထိ WFH ပဲဆိုတော့ အချိန်တိုင်း အခန်းထဲမှာပဲ နေဖြစ်တာ များတယ်။ လူသက်သာတယ်ဆိုပေမယ့် ကြာတော့လည်း ငြီးငွေ့ဖို့ကောင်းပါတယ်။ ခုလိုအပြင်သွားဖြစ်တော့ တော်တော်လေး စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်တယ်။ ဒါတောင် တစ်လ တစ်ခါလောက်တော့ ရုံးသွားပါသေးတယ်။ အခုတော့ အပြင်ထွက်ဖို့ ဧည့်သည်မျှော်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီ။

9 လပိုင်းမှာ Tioman island ဖက်ကိုသွားဖြစ်တယ်။ အဓိကကတော့ ရေငုပ်တဲ့သူတွေသွားကြတာ များပါတယ်။ အဲဒီမှာပဲ Training ယူပြီး Certificate ယူလို့ရတယ်။ Certificate ရှိမှ ပင်လယ်ထဲ ရေငုပ်လို့ ရတာကိုး။ ကိုယ်တွေကတော့ ရေငုပ်ဖို့ နေနေသာသာ ရေလည်းမကူးတတ်တော့ ဒီတိုင်းပဲ မရောက်ဖူးလို့ လိုက်သွားတဲ့သဘောပါပဲ။ ရေငုပ်ဖို့ ရေကူးတတ်ဖို့ မလိုဘူးဆိုပေမယ့် ကိုယ်တိုင်က အဲလောက် စိတ်မဝင်စားတာလဲပါတယ်။ အဲတော့ Training ယူဖို့လည်း မလုပ်ဖြစ်ပါဘူး။ Snorkeling လောက်ပဲ လုပ်ဖြစ်တယ်။ ကျွန်းက နည်းနည်းတော့ ခေါင်တယ်။ Johor ကနေ တစ်နာရီခွဲ နှစ်နာရီလောက် မောင်းရတယ်။ ပြီးရင် Ferry ထပ်စီးရသေးတယ်။ ရေငုပ်ဖို့ကလွဲရင် ကျန်တာတော့ ဘာ activities မှ လုပ်စရာမရှိဘူး။

အဲဒီကျွန်းက ပြန်လာပြီးနောက်ပိုင်းကတော့ အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေပဲ။ ဘဝမှာ တစ်ခါမှ တစ်ခြားသူတွေကို အဲလောက် စိတ်ဆင်းရဲ၊ ကိုယ်ဆင်းရဲဖြစ်အောင် မလုပ်ခဲ့မိဖူးဘူး။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကိုယ့်ရဲ့မပြတ်သားမှု၊ စိတ်ပျော့မှုကိုလည်း အထင်းသားမြင်ခဲ့ရတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တော့ ရာနှုန်းပြည့် နားလည်တယ်လို့ ထင်ခဲ့မိပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ ကိုယ် ဘာဖြစ်ချင်မှန်း၊ ဘာလိုချင်မှန်း၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် သေချာမသိဘူး။ ဒါတွေကြောင့်ပဲ ဒီလိုပြဿနာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်ဆိုလည်း မမှားဘူး။ ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကိုယ့်ဘေးက လူတွေလည်း မနေရပါဘူး။ နားညည်းအောင် နားပူနားဆာတွေ လုပ်ခဲ့တာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ရဲ့အမှားကြောင့် ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာတွေကိုတော့ အတော်လေး နောင်တရသလို၊ နှမျောလည်း နှမျောမိတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ဒေါသကြောင့် နောက်ဆုံးအခြေအနေကို မလိုအပ်ပဲ ပြီးစလွယ် အဆုံးသတ်လိုက်မိတာပဲ။ အဲဒီအတွက်လည်း အတော်လေး အားနာမိတယ်။ စိတ်တွေပုံမှန် ပြန်ဖြစ်ဖို့ကို အချိန်တော်တော်ယူလိုက်ရတယ်။ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်ဆိုတော့လည်း ထိုက်တန်တယ်ပဲ ဆိုရမှာပဲ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပြောတယ် - "မင်းက နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ ဖြစ်ရမယ့် ပြဿနာတွေ သုံးဆယ်ကျော်မှလာဖြစ်နေတယ်" တဲ့။ သူပြောတာလည်း မှန်တာပဲ။

12 လပိုင်းမှာတော့ India team ရဲ့ Bangalore မှာလုပ်တဲ့ Retreat ကို သွားဖြစ်တယ်။ မသွားခင် ရာသီဥတု အခြေအနေကို မေးတော့ အရမ်းကြီးတော့ မအေးပါဘူး၊ 14 degree လောက်ပါပဲတဲ့။ အဲဒါနဲ့ပဲ သိပ်မအေးလောက်ပါဘူးလေ ဆိုပြီးနေတာ၊ လိုရမယ်ရ Hoodie တစ်ထည်နဲ့ လက်ရှည်လေးတွေတော့ ထည့်သွားတာပေါ့လေ။ 14 degree ဆိုတာလည်း တစ်ခါမှတော့ မရောက်ဖူးဘူး။ ပြီးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်မှားတာ တစ်ခုက Carry-on lagguage ပဲ သယ်သွားမိတာပဲ။ အဲတော့ ဘာမှ သိပ်သယ်လို့မရဘူး။ Moisturizer ဝယ်ထားပေမယ့် သယ်လို့ မရဘူးလေဆိုပြီး ထားခဲ့လိုက်တယ်။ ဟိုရောက်တော့ အေးလိုက်တာဆိုတာ။ နှစ်ရက်မြောက်လည်းရောက်ရော လက်သည်းက Cuticle လို့ခေါ်တဲ့ လက်သည်းနဲ့ အသား ထိတဲ့နေရာကို ဖုံးပေးထားတဲ့အကြည်လေးတွေ အကုန် ကွာကျသွားပါလေရော။ လက်တွေလည်း ထိလိုက်တာနဲ့ နာ၊ ဘယ်ဘက်လက်ညိုးဆို သွေးတွေပါထွက်တယ်။ Moisturizer လေး၊ Hand cream လေးသာပါခဲ့ရင် အဲလိုမဖြစ်ဘူး။ ညဖက် အခန်းရှေ့မှာ စားကြ၊သောက်ကြတော့ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲ အထပ်ထပ်ဝတ်ထားရက်နဲ့ ချမ်းနေလို့ သူတို့အခန်းထဲက စောင်ကြီးထုတ်ပြီး ကိုယ့်ကို ပတ်ပေးထားရတယ်။ ကိုယ်တွေတည်းတဲ့ Resort ကပဲ အစားအသောက်တာဝန်ယူတာဆိုတော့ သူတို့ကျွေးတဲ့ အချိန်ဇယားအတိုင်းစားရတယ်။ တစ်နေ့ကို ငါးခါလောက်စားရတယ်။ Tea ကလည်း အတော်သောက်ကြတာ။ ကိုယ်တွေက Tea မကြိုက်တော့ Coffee တစ်လှည့်၊ Juice တစ်လှည့်ပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒန်ပေါက်ကို လေးရက်ဆက် စားခဲ့တဲ့ စံချိန်တော့ တင်ခဲ့တယ်။ နောက်ဘယ်တော့မှ အဲ့စံချိန်ကို ပြန်ချိုးနိုင်မလဲတော့ မသိဘူး။

2025 မှာ အလုပ်ကိစ္စကလွဲရင် ကျန်တာတွေက တော်တော်လေး အရောင်စုံတယ်ပြောရမယ်။ တစ်ချို့သောကိစ္စတွေမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် ကိုယ်နဲ့မတူတော့ဘူးလို့ ခံစားမိလာတယ်။ ကောင်းတာလား၊ မကောင်းတာလား မသိပေမယ့် ပြောင်းလဲလာတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒီအသက်အရွယ်မှာ ဘဝကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ အေးဆေးလေး ဖြတ်သန်းချင်ပေမယ့် အဲလိုအခွင့်အရေးက အခုထိတော့ ရောက်မလာသေးဘူး။ ဆုံးဖြတ်ရမှာတွေ ရှိသေးတယ်။ ဆုံးဖြတ်ရတာလည်း အတော်ခက်တယ်။ နောက်နှစ်တော့ အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးရော၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ရော ခရီး ပိုပြီး သွားဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အခုထဲက သွားဖို့ ပြောထားတာတွေ ရှိနေပြီ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ရန်ကုန်လည်း ပြန်ချင်သေးတယ်။ ဖြစ်နိုင်ချေကတော့ နည်းပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်တစ်နှစ် ရောက်တော့မယ်ဆိုတော့ အသက်တစ်နှစ် ထပ်ကြီးဦးမှာပေါ့။ နောက်ထပ်တစ်နှစ် နေပျော်အောင် ကြိုးစားရဦးမှာပေါ့။

2024

Arkar Aung — Sat, 28 Dec 2024 19:06:05 GMT

နှစ်ကုန်ခါနီးမှ ပြန်တွေးကြည့်ရင် လုပ်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားခဲ့တာတွေရော၊ လုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဖူးတာတွေရော လုပ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်နှစ်ပဲ။ တစ်ချို့လတွေမှာ အလုပ်တွေပိပြီး လုံးချာလည်လိုက် နေတတ်သလို တစ်ချို့လတွေကျတော့လည်း အပြင်ကိစ္စတွေနဲ့ အချိန်ကုန်မှန်းမသိ ကုန်သွားတတ်ပြန်ရော။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်ချင်တာလေးတွေ အချို့ကို လုပ်ဖြစ်လိုက်တဲ့အတွက်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ ကျေနပ်သလိုလို ရှိတယ်။ မှန်းထားပြီး မလုပ်ဖြစ်လိုက်တာထဲက ကြီးကြီးမားမားဆိုလို့ ရန်ကုန်ကို မပြန်ဖြစ်တာ တစ်ခုပဲ ရှိလိုက်ပါတယ်။

ဒီနှစ်ထဲ စပြီးလုပ်ဖြစ်ခဲ့တာ တစ်ခုကတော့ ဟင်းချက်တာပဲ။ မနှစ်က December ပိတ်ရက်မှာ အားနေတာနဲ့ လက်တည့်စမ်းကြည့်ရာက စတာပဲ။ စစချက်ခါစတုန်းကတော့ တော်တော်တိုင်ပတ်တာ။ ပျက်သွားတာတွေရော၊ အရသာမရှိတာတွေရော၊ အရသာလွန်ကဲသွားတာတွေရော အစုံပေါ့။ လုပ်လေ့လုပ်ထမရှိတော့ ဘာတွေကြိုလုပ်ထားရမယ်၊ ဘာပြီးရင် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာက အထာမကျဘူးဖြစ်နေတယ်။ ဆီသတ်ရင်း ကြက်သွန်ကတူးသွားလိုက်၊ တူးမှာကြောက်ပြီး ဟင်းချက်စရာကို စောထည့်ပြန်တော့လည်း ကြက်သွန်နံ့က မပျောက်လိုက်နဲ့။ ဒီလိုပဲ တဖြည်းဖြည်း ချက်ရင်းချက်ရင်းနဲ့မှ သဘောပေါက်စပြုလာတယ်။ ဟင်းချက်တယ်ဆိုတာကလည်း ချက်မယ့်ဟင်းမှာ ပါမယ့်ပစ္စည်းတွေကို လိုအပ်သလို ကြိုပြင်ထား၊ ဘယ်အချိန်ဘာလုပ်မယ်၊ ဘယ်ဟာထည့်မယ်ဆိုတာတွေကို ကြိုတွေးပြီး ထောင့်စေ့အောင်လုပ်ရတာမျိုး။ အမေတို့ဆို ဟင်းနှစ်အိုးလောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်းချက်ပြီး အကုန်လျင်မှီအောင်လုပ်သွားတာ။ အခု နည်းနည်းကြာလာတော့ အဆင်ပြေစပြုလာပြီး ချက်ရတာလည်း သက်တောင့်သက်သာရှိလာတယ်။ အလုပ်မအားလိုက် အပျင်းတစ်လိုက်နဲ့ ခဏခဏ ချက်စားဖြစ်တာမဟုတ်ပေမယ့် စိတ်ကူးပေါက်တဲ့အချိန် စားချင်တာလေး ချက်စားနိုင်လာတယ်။ အရသာကတော့ ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ အခြေအနေမရောက်သေးပေမယ့် စားလို့ရတဲ့ အခြေအနေတော့ ဖြစ်လာပြီပေါ့။ အရင် အိမ်မှာနေတုန်းကတော့ အိမ်ကပြင်ပေးတဲ့ ထမင်းကို အခန့်သားစားခဲ့တာ အခုတော့ မိန်းမရရင် ချက်ကျွေးဖို့ လေ့ကျင့်နေတယ်လို့ အမေ့ကိုတောင် နောက်နေသေးတယ်။

Piano ကို ဝါသနာတစ်ခုအနေနဲ့ သင်နေပေမယ့် စင်ပေါ်တက်ပြီး လူတွေရှေ့မှာ တီးဖြစ်လိမ့်မယ်လို့တော့ တွေးမထားမိဘူး။ ဒါပေမယ့် သင်တန်းက Piano Recital မှာ တီးဖို့ဖြစ်လာတော့ ငြင်းလို့လည်းမရတာနဲ့ စင်ပေါ်ကို တစ်ခေါက်တော့ တက်တီးဖြစ်လိုက်တယ်။ Recital ဆိုတော့ အောက်မှာ လူတွေအများကြီးမဟုတ်ပေမယ့် တီးမယ့်သူတွေနဲ့ လာအားပေးကြတဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေတော့ ရှိတယ်ပေါ့။ ကိုယ့်ရှေ့က တခြားသူတွေတီးသွားကြတာကြည့်ရင်း သူတို့က ကောင်းလေလေ၊ ကိုယ်က ပို ချွေးပြန်လေလေပဲ။ ကိုယ့်အလှည့်ရောက်တော့ စင်ပေါ်တက်ပြီး မတီးခင် ပရိတ်သတ်ကို Bow လုပ်ပြီး Piano ဘက်ကို လှည့်လိုက်တာ Slip ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းလို့ချော်မလဲတယ်။ တကယ်တီးတော့လည်း လက်တွေက အေးစက်ပြီး လက်ချောင်းတွေ တောင့်နေလို့ တော်တော်တီးယူရတယ်။ အရင်တည်းက ဆရာမက Notes ကြည့်ပြီး တီးဖို့ ခဏခဏပြောတယ်။ ကိုယ်ကလည်း မရဘူး၊ Notes ကို အလွတ်ကျက်ပြီးတီးတာဆိုတော့ အဲလိုတီးရင် Memory Slip ဖြစ်ပြီး တစ်နေရာမှာ ထောက်သွားရင် ရှေ့ဆက်ဖို့ ခက်တတ်လို့။ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်တာပဲ။ တော်သေးတာက အစက ပြန်မတီးရပဲ ခဏပဲထောက်သွားပြီး ရှေ့ကိုဆက်တီးနိုင်လိုက်လို့။ လေ့ကျင့်နေတုန်းကတော့ ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လို Expression ထည့်မယ်၊ ဘယ်လိုတီးလိုက်မယ်ပေါ့။ စင်ပေါ်လည်းရောက်ရော Expression တွေ ဘာတွေ မသိတော့ဘူး။ အရှက်မကွဲပဲ မြန်မြန်ပြီးအောင် တီးဖို့က အဓိကဖြစ်သွားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အတွေ့အကြုံတစ်ခုတော့ ရသွားပါတယ်။ နောက်တစ်ခေါက်ဆိုရင်တော့ ဒီထက် အဆင်ပြေပြေနဲ့ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်ဖြစ် တီးနိုင်အောင် ကြိုးစားရမှာပဲ။

မနှစ်က နှစ်ကုန်ခါနီးလောက်မှာ ရုံးက ဖူဆယ်ကန်ကြမယ်ဆိုပြီး ဆေးထိုးတယ်။ ဖူဆယ်ကန်တဲ့ ဖိနပ်က ဝယ်ရမှာဆိုတော့ သေချာအောင် တကယ်ရော ပုံမှန် ကန်မှာလားမေးတော့ ကန်မယ်တဲ့။ နှစ်ခါလောက်ကန်ပြီးတော့ မလှုပ်ကြတော့ဘူး။ ထင်တဲ့အတိုင်း ဖိနပ်ပဲ အဖတ်တင်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဖူဆယ်ကန်လိုက်တော့မှ ကိုယ့်အခြေအနေမှန်ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ်သဘောပေါက်သွားတယ်။ ကန်တာဖြင့် ဆယ်မိနစ်မပြည့်သေးဘူး ကွင်းဘေးထွက်ထိုင်လိုက်ရတဲ့အထိ မောတာ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင် တော်တော် အံ့သြသွားတယ်။ အရင်က ဘောလုံးကန်ရင် ကိုယ်တွေက နောက်ဆုံးမှ နားတဲ့သူ။ အားကစားမလုပ်တာလည်းကြာ၊ Work From Home လုပ်နေတာလည်းကြာ၊ အသက်ကြီးလာတာလည်း ပါမှာပေါ့လေ။ အဲဒါနဲ့ ဒီအတိုင်းတော့ မဖြစ်ဘူး၊ အားကစားတစ်ခုခုတော့ လုပ်မှပဲဆိုပြီး အဆင်သင့်ချင်တော့ အိမ်နားမှာလည်း ပြေးစရာဘောလုံးကွင်းကရှိနေတာနဲ့ စ ပြေးဖြစ်တယ်။ ပြေးခါစကတော့ ပြေးနိုင်သလောက်ထက် နည်းနည်းလေးပိုပြေးလိုက်၊ ဒူးနာသွားလိုက်၊ သုံးလေးရက်လောက်နားလိုက်။ သက်သာတော့ ပြန်ပြေးလိုက်၊ နောက်ဒူးတစ်ဖက် ထပ်နာသွားလို့ ထပ်နားလိုက်။ အဲဒါနဲ့ပဲ လုံးလည်ချာလည်လိုက်နေတာ။ ကွင်းထဲမှာ သူများတွေပြေးတာကြည့်ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် စိတ်တောင်ပျက်တယ်။ နှစ်လသုံးလလောက်နေတော့မှ အရှိန်လေးနည်းနည်းရလာပြီး အဆင်ပြေလာတယ်။ ပုံမှန်လေးလုပ်သွားတဲ့အခါ သူ့ဟာနဲ့သူ တိုးတက်မှုလေးတွေကို မြင်လာရတယ်။ အဲတော့မှပဲ စိတ်အဆင်ပြေတော့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကြုံကြိုက်တာနဲ့ ဒီနှစ် နိုဝင်ဘာမှာ POSB ရဲ့ 10km ပွဲကို ဝင်ပြေးဖြစ်တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ Euro ဘောလုံးပွဲတွေကို အိပ်ရေးပျက်ခံကြည့်ထားတာရယ်၊ ခရီးသွားပြီးပြန်လာတော့ နေမကောင်းဖြစ်သွားတာရယ်နဲ့ တစ်လခွဲလောက် ပြေးတာနားထားတာ။ နှစ်ပတ်လောက်အလိုမှ 10km ပြေးဖို့ဖြစ်လာတော့ ChatGPT ကို 14 ရက်စာ Training Plan ဆွဲခိုင်းပြီး Train ကြည့်တာ အဆင်ပြေသွားတယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပုံမှန်ပြေးတာက 5 km လောက်ပဲရှိတာကိုး။ တကယ်တမ်းက 10km ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပေမယ့် 10 မိနစ်ပြည့်အောင် ဖူဆယ်မကန်နိုင်တာကနေ အခုလောက်ထိ ပြန်ပြေးနိုင်လာတာကတော့ မဆိုးဘူးပြောရမှာပဲ။ နောက်နှစ်တော့ 21km ပြေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်ဦးမယ်။

ဒီနှစ်ထဲမှာတော့ ခရီးတစ်ခေါက်ပဲ သွားဖြစ်လိုက်တယ်။ July အကုန်လောက်တုန်းက။ အဲဒါလည်း သွားဖို့ကြိုစီစဥ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ပဲ ကြုံကြိုက်လို့ သွားဖြစ်လိုက်တာမျိုး။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆိုရင်တော့ India ကို သွားဖြစ်လောက်မယ် မထင်ဘူး။ တကယ်ရောက်သွားတော့လည်း စိတ်ထဲထင်ထားတာနဲ့တော့ သိပ်တူမနေဘူး။ ဒါလည်း အတွေ့အကြုံတစ်ခုပေါ့။ ရန်ကုန်ပြန်ဖို့ကို တစ်နှစ်လုံးကြံစည်နေပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ မဖြစ်လိုက်ဘူး။ သူငယ်ချင်းရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ လေယာဥ်လက်မှတ်ကို လေးခါလောက် တစ်နှစ်ပြည့်တဲ့ အထိ ရွှေ့ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ လက်လျှော့လိုက်ပါတယ်။ လေကြောင်းလိုင်းကလည်း ပေးမရွှေ့တော့ဘူးဆိုတော့ လက်မလျှော့လို့လည်း မရတော့ဘူးလေ။ အဓိကကတော့ လူကြီးတွေကို စိတ်ဒုက္ခမပေးချင်တာပါ။ တကယ်လည်း အန္တရာယ်က ကင်းနေတာမဟုတ်တော့ အတိုက်အခံလုပ်ပြီး ဇွတ်ပြန်ရင်လည်း ကိုယ့်ထိုက်နဲ့ကိုယ့်ကံကိုး။ ရန်ကုန်များပြန်ဖြစ်မလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် နှစ်ကုန်ပိုင်းလည်း ခရီးမသွားဖြစ်လိုက်တော့ဘူး။ နိုင်ငံအပြင်ကို သိပ်မရောက်ဖြစ်ပေမယ့် လာလည်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို လိုက်ပို့ရင်းနဲ့ နိုင်ငံထဲက မရောက်ဖူးသေးတဲ့ နေရာတွေ သွားဖြစ်တာတော့ ရှိတယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ထဲ ပျင်းပြီး ဘယ်မှသိပ် မသွားဖြစ်တာများတယ်။

အလုပ်အကိုင်နဲ့ ပတ်သတ်လို့လည်း ဘာမှထွေထွေထူးထူးတော့ မရှိပါဘူး။ ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေတာမျိုးပါပဲ။ ဒီနှစ်ကုန်ရင်တော့ ကိုယ့် Team ထဲက အားကိုးရတဲ့ တစ်ယောက်ထွက်ဖို့ ရှိတော့ ကိုယ်ကပိုပင်ပန်းဖို့တော့ရှိမယ်။ ဒါပေမယ့် သူ အလုပ်စဝင်ကတည်းကနေ အခုထွက်တဲ့အထိ သူ့ရဲ့ Growth ကို မြင်ရတာတော့ ကျေနပ်စရာပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ် လူရွေးမှန်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်ပေါ့။ Team အတွက် Contribute လုပ်ပေးသွားတာတွေလည်း တော်တော်များပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကောင်းတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားတာဖြစ်ပေမယ့် ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို ရောက်သွားတာဆိုတော့လည်း သူ့အတွက်တော့ ဝမ်းသာရပါတယ်။

နောက်ပိုင်းတော့ New Year Resolution ရယ်လို့ ဘာမှတော့မရှိပါဘူး။ လုပ်ချင်၊ဖြစ်ချင်တာလေးတွေတော့ ရှိတယ်။ ဖြစ်ကိုဖြစ်ရမယ်ဆိုတာထက် တတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားကြည့်မယ်။ ဖြစ်မလာတော့လည်း ဖြစ်မလာတဲ့အလျောက်ပေါ့။ ဘာဖြစ်လာမယ်လို့ ကြိုတွက်ရခက်တဲ့ခေတ်ကြီးထဲမှာ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ အရာရာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး အဆင်ပြေအောင် နေနိုင်ဖို့ပဲ လုပ်ရမှာပဲ။

India သို့

Arkar Aung — Wed, 07 Aug 2024 04:53:03 GMT

Delhi လေဆိပ်ကထွက်ထွက်ချင်းမှာပဲ အပူငွေ့က လာဟပ်တယ်။ အမိုးအကာအောက်ထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာတောင် ပူလိုက်တာ။ အခုအချိန်က မုတ်သုံရာသီဆိုတော့ မိုးမရွာရင် တအားပူပြီး၊ မိုးရွာရင်လည်း အိုက်စပ်စပ်ကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ရုံးကလူတွေက ကြိုပြောပေမယ့် ဒီလောက်အထိ ပူမယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး။ ဘဝမှာ ဒီလောက်ပူတာကို ပထမဆုံး ကြုံဖူးတာပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ကားငှားဖို့ကြည့်တော့ ဒီမှာ Uber နဲ့ Ola နှစ်မျိုးပဲ အသုံးများကြတယ်ပြောတယ်။ ဆိုက်ရောက် (Arrival) က ထွက်ထွက်ချင်းမှာမဟုတ်ပဲ သီးသန့်လုပ်ပေးထားတဲ့ Pick up point ကို သပ်သပ်သွားရတယ်။ ကားပေါ်ရောက်တော့ အတူပါလာတဲ့ ရုံးကတစ်ယောက်က Uber နဲ့ Ola နှစ်ခုလုံးသွင်းထားဖို့ ပြောတာနဲ့ လေဆိပ်ကဝယ်လာတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကိုသုံးပြီး account ဖွင့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ Payment အတွက် Debit/credit card နဲ့ သုံးဖို့ ချိတ်ကြည့်တာ မရဘူး။ ဘယ် International card မှ လက်မခံတာနဲဲ့ ငွေသားနဲ့ပဲ ပေးစီးရုံပေါ့ဆိုပြီး လက်လျော့လိုက်ရတယ်။ International card လက်မခံတာက Shopping mall က တချို့ ဆိုင်တွေမှာလည်း ကြုံရတယ်။

တကယ်တော့ India သွားဖို့က သူ့ဟာသူ အကျိုးအကြောင်းတိုက်ဆိုင်ပြီး ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ သွားခါနီး နှစ်ပတ်၊သုံးပတ်အလိုမှ လေယာဥ်လက်မှတ် ဝယ်ပြီး ရုံးကိုပါ ခွင့်တိုင်လိုက်တာ။ India ရုံးက Delivery Manager က ကိုယ်တွေဆီကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်နေတာရယ်၊ ကိုယ်တွေရုံးကတစ်ယောက်ကလည်း သူ့နိုင်ငံကို ပြန်ဖို့ Direct flight ကဈေးကြီးလို့ သက်သာအောင် India ကနေ တစ်ဆင့် သွားမယ်ဆိုတာရယ်ကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ပါ လိုက်ခဲ့ဖို့ခေါ်တာနဲ့ သွားမယ်ဆိုပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သွားမယ့်ရက်နဲ့ တိုက်ပြီး လိုက်သွားဖြစ်တယ်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း Indian အစားအစာတွေကို ကြိုက်တော့ Authentic ဖြစ်တဲ့ အရသာတွေကို စားကြည့်ချင်တာက အဓိကပဲ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆို မရောက်ဖြစ်လောက်တဲ့ နိုင်ငံဆိုတော့ အဖော်ရှိတုန်းလေး လိုက်သွားချင်တာလည်း ပါတာပေါ့။ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေကတော့ Visa လျှောက်ဖို့လိုတယ်။ E-visa process က လွယ်လည်းလွယ်တယ်။ မြန်လည်းမြန်တယ်။ နေ့တစ်ဝက်ပဲကြာတယ်။ တစ်ပြားမှလည်း မပေးရဘူး။

Delhi လေဆိပ်ကနေ တည်းမည့်နေရာ Grugram အထိ လမ်းတစ်လျှောက် မြင်ကွင်းတွေကို ငေးရင်း စိတ်ထဲမှာ မြန်မာနိုင်ငံလိုပဲဟလို့ ခဏခဏတွေးမိတယ်။ လမ်းဘေးမှာ ရောင်စုံမုန့်ထုပ်တွေချိတ်ထားတဲ့ ကွမ်းယာဆိုင်လိုလို ဆိုင်ပိစိလေးတွေကို နေရာအနှံ့မှာတွေ့ရတယ်။ အဲလိုဆိုင်မျိုးတွေပဲရှိပြီး 7/11 လို Convenience store တွေကို မတွေ့ခဲ့ရတာ ထူးခြားမှုတစ်ခုပဲ။ ဆိုင်ကယ်တွေ၊ သုံးဘီးတွေကလည်း အတည့်တွေရော၊ ပြောင်းပြန်တွေရော မောင်းနေကြတာ လမ်းပေါ်မှာ ရှုပ်ယှက်ခတ်။ ကိုယ့်ရှေ့ကို အရပ်ရှစ်မျက်နှာကနေ အချိန်မရွေး ဝင်လာနိုင်တယ်။ လမ်းဖြတ်ကူးတဲ့ လူတွေကလည်း ဟွန်းဘယ်လောက်တီးတီး အရေးမလုပ်။ တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ဘူး။ နောက်တစ်ခုက လမ်းပေါ်မှာ ဘာပဲလုပ်ချင်ချင် ကားအချင်းချင်း ဟွန်းတီးပြီးတော့ အချက်ပြတယ်။ ကျော်တက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းတောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မီးတောက်တာတို့၊ လက်ပြတာတို့၊ အချက်ပြမီး ပြတာတို့မလုပ်ဘူး။ ဘယ်လိုတွေ ခွဲခြားနားလည်ကြလည်းတော့ လိုက်မမှီဘူး။ သူ့အရပ်နဲ့ သူ့ဇာတ်ပဲ။ ဒီ Video ထဲမှာ Fluffy ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ။ အရင်က Bangkok ကို ကားအတော်ရှုပ်တယ် ထင်ထားတာ။ အခုတော့ India က ရှုပ်တယ်ဆိုတဲ့ အဆင့်တောင် မဟုတ်ဘူး။ Public transport က မကောင်းတော့ လူတိုင်းနီးပါးက ကားတွေ၊ ဆိုင်ကယ်တွေ ဝယ်စီးရရာကနေ ဖြစ်ကုန်တာပဲ။ ဝယ်မစီးနိုင်တဲ့သူကလည်း သုံးဘီးကို အားကိုးရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ထူးခြားတာက ဘယ်လောက်ပဲ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မောင်းမောင်း၊ အရှိန်နဲ့လာနေတဲ့ ကားရှေ့မှာ လမ်းဖြတ်ပဲ ကူးကူး၊ သုံးလမ်းသွားလမ်းမှာ အောက်ကြောကနေ မောင်းနေရာကနေ ရုတ်တရက်ကြီး အပေါ်ကြောကို တက်ပြီး ဂငယ်ကွေ့ပဲ ထကွေ့ကွေ့ ဟွန်းတီးတာကလွဲလို့ ကားထဲက ခေါင်းထွက်လာပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ ဆဲတာဆိုတာတော့ တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ အားလုံးက အေးဆေးပဲ။ အဲဒါတစ်ခုတော့ အံ့သြစရာပဲ။ နေ့တိုင်းကြုံနေရလို့ အသားကျနေတာလား၊ ခန္တီပါရမီတွေပဲ ပြည့်စုံနေကြတာလားတော့ မပြောတတ်ဘူး။

Gurugram မြို့ တစ်နေရာ

ရောက်ရောက်ချင်းနေ့က ညနေစောင်းခါနီးလည်း ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဘယ်မှ အထွေအထူးမသွားတော့ပဲ တည်းတဲ့နေရာနဲ့ နီးတဲ့ Mall တစ်ခုမှာ ညစာစားပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်ရင်းနဲ့ တစ်ရက်ကုန်သွားတယ်။ ဘယ်ဟာပဲဖြစ်ဖြစ် ဈေးနှုန်းချင်းယှဥ်ကြည့်ရင် တစ်ခြားနိုင်ငံတွေထက် အတော်လေးသက်သာတာ တွေ့ရတယ်။ နောက်ပြီး သဘောကျစရာတစ်ခုက Customer service။ ဈေးဝယ်မယ့်သူကို တော်တော်လေး ဂရုတစိုက်ရှိတယ်။ အကြိုက်ဆုံးကတော့ ဆိုင်တိုင်းမှာ Alteration service (ဘောင်းဘီအရှည်ကို ကိုယ့်ခြေထောက်အရှည်နဲ့ တိုင်းပြီး ဖြတ်ပေးတာ) ရှိတာပဲ။ ပိုက်ဆံမရှင်းရသေးဘူး ပေကြိုးနဲ့ အတိုင်းယူမယ့်သူက အသင့်စောင့်နေပြီ။ ပြီးတော့ တစ်နာရီအတွင်းရတယ်။ အဆင်မပြေတာ တစ်ခုကတော့ ဘောင်းဘီတွေက မဂဏန်းဆိုဒ်နဲ့ မရှိတာပဲ။ ကိုယ့်ဆိုဒ်က မဂဏန်းဆိုတော့ တစ်ဆိုဒ်တိုးပြီး ဝယ်လိုက်ရတယ်။ တစ်ခြားနိုင်ငံတွေမှာလည်း ဒီလိုပါပဲလို့ သူတို့က ပြောပေမယ့် ကိုယ်ကတော့ အခုထိ ဒီတစ်နိုင်ငံထဲမှာပဲ ဒါမျိုးကြုံဖူးပါသေးတယ်။ နောက်ပြီး ဘယ်ဆိုင်မှာပဲ ဝယ်ဝယ် ဖုန်းနံပါတ်တောင်းတာကလည်း စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတယ်။ မပေးလည်းရပေမယ့် ပိုက်ဆံရှင်းခါနီးတိုင်း ဖြေနေရတာကလည်း အာရုံနောက်စရာပဲ။

Tomb of Humayun

Delhi မှာလည်ဖို့က တစ်ရက်ပဲ အချိန်ရတယ်။ အဲဒီတစ်ရက်မှာ သုံးနေရာလောက်သွားဖို့ စီစဥ်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းက Humayun's Tomb တစ်နေရာပဲ ရောက်တယ်။ နေကအရမ်းပူတော့ အပြင်မှာလျှောက်သွားရတာ တော်တော်လေး ပင်ပန်းတယ်။ Humayun's Tomb က Taj Mahal နဲ့ ခင်ဆင်ဆင်ပဲ။ Taj Mahal က Humayun's Tomb ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ အနည်းနဲ့အများပါတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် Humayun's Tomb က Taj Mahal လောက် နာမည်မကြီးသလို့ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုလည်း သိပ်မရှိဘူး။ India အစိုးရက Humayun's Tomb ကို ဖြိုချပြီး ဘုရားကျောင်းအသစ်လိုမျိုး ဆောက်ဖို့ စီစဥ်ဖူးတယ်လို့ ပြောတယ်။ UNESCO ရဲ့ ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်နေရာစာရင်းမဝင်ခင် အချိန်တုန်းကဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ India ကို ကျူးကျော်နယ်ချဲ့ခဲ့တဲ့ မဂို (Mughal) ဘုရင်ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းမို့လို့ နိုင်ငံရေးအရ တန်ဖိုးမထားတာလို့ ဆိုတယ်။ Humayun's Tomb ရဲ့ အနီးအနားမှာ အခြားသော ဂူသင်္ချိုင်းတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။ Isa Khan's Tomb တို့၊ Afsarwala's Tomb တို့။ မစီစဥ်ထားပဲ ရောက်သွားတဲ့ တစ်နေရာကတော့ Raj Ghat လို့ခေါ်တဲ့ အထိမ်းအမှတ်ပန်းခြံ။ India နိုင်ငံရဲ့ ဖခင်ကြီး Mahatma Gandhi ရဲ့ အရိုးပြာကို မြုပ်နှံထားတဲ့ နေရာပေါ့။ အဲဒီပန်းခြံစဖွင့်ကတည်းက မငြိမ်းအောင် ထွန်းညှိထားတဲ့ မီးတောက်(Eternal flame) ကိုလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူတို့နိုင်ငံရဲ့ အခြားသော အထင်ကရပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ အခုလို အထိမ်းအမှတ်ပန်းခြံတွေလည်း ရှိသေးတယ်လို ပြောပါတယ်။ သွားမယ်လို့ စီစဥ်ထားတဲ့ India Gate ကိုတော့ ကားပေါ်ကပဲ ကြည့်ခဲ့ရတယ်။ ကားရပ်ရမယ့်နေရာက တအားဝေးတော့ နေပူထဲလမ်းမလျှောက်နိုင်တော့တာလည်း ပါတယ်။ နောက်ပြီး Red Fort နဲ့ Lotus Temple ကတော့ ရောက်ကိုမရောက်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

Tomb of Isa Khan

တတိယမြောက်ရက်မှာတော့ Delhi နဲ့ 276 ကီလိုမီတာလောက်ဝေးတဲ့ Rajasthan ပြည်နယ်ထဲက Jaipur မြို့ကိုသွားခဲ့တယ်။ ကားနဲ့အနည်းဆုံး လေးနာရီကျော်ကျော်လောက် မောင်းရတယ်။ ကန္တာရနဲ့ နီးလို့ ပိုပူမယ်ပြောတယ်။ ရောက်ရောက်ချင်း Amber Palace ဖက်ကို သွားတယ်။ တောင်ပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်တစ်ခုပါပဲ။ နန်းတော်ရဲ့ ပတ်လည်မှာတော့ မြို့ရိုးလိုတံတိုင်းကို တောင်ကြောတစ်လျှောက်မှာ ဆောက်ထားတယ်။ တောင်ပေါ်ကို ကိုယ့်ကားနဲ့ကိုယ်တက်လို့မရပဲ သူတို့ဆီက ဂျစ်ကားကို ငှားပြီးတက်ရတယ်။ လမ်းကလည်း ကားတစ်စီးစာပဲ ဖောက်ထားတယ်။ တောင်ကို ကွေ့ပတ်ပြီးတက်ရတာဆိုတော့ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရား တက်ရတာကိုတောင် သွားသတိရမိသေးတယ်။ အပေါ်ရောက်တော့လည်း ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်က အရမ်းကြီးကျယ် ခမ်းနားနေတာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့် သူ့ခေတ်သူ့အခါ သူ့အနေအထားနဲ့ သူကတော့ တော်တော်ကောင်းအောင် ဆောက်ထားမှန်း သိသာတယ်။ အထူးသဖြင့် မိုးရေကို ဘယ်လိုခံထားပြီ၊ ရေပူရေအေးရအောင် ဘယ်လိုလုပ်ထားတယ်ဆိုတာမျိုး။ ရာသီဥတုအလိုက် အိပ်ဆောင်တွေကို ဘယ်လိုဆောက်ထားခဲ့တယ် ဆိုတာမျိုးပေါ့။ Guide က တစ်ခုချင်း လိုက်ရှင်းပြပေးလို့လည်း ပိုသိရတာ။ အတူသွားတဲ့ သူတွေထဲမှာ ကိုယ်တစ်ယောက်ပဲ နိုင်ငံခြားသားရုပ်ပေါက်နေတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ပဲ ဦးတည်ပြီး ရှင်းပြနေတာလည်း တစ်ခုကောင်းတာပဲ။ သူတို့ ဘုရင်တွေ၊ မိဖုရားတွေ ဝတ်ခဲ့တဲ့ Pashmina အကြောင်းကိုလည်း ခဏခဏ ထည့်ပြောတာ သတိထားမိတယ်။ ဘယ်လောက်ပေါ့ကြောင်း၊ နွေမှာဆို အေးပြီး၊ ဆောင်းမှာဆို နွေးကြောင်း။ မှန်ဘောင်နဲ့ ပြထားတာတွေပဲ မြင်ခဲ့ရပြီ ကိုင်တော့ မကိုင်ကြည့်ခဲ့ရဘူး။ တကယ်တော့ Pashmina ဆိုတာကို FRIENDS ရဲ့ ဒီအပိုင်း မှာ စကြားဖူးတာ။ အပြင်မှာတော့ မြင်ဖူးပြီပေါ့။ အခုတော့ တော်တော်ဈေးကြီးတယ်လို့ ပြောတယ်။ Pashmina ကို မီးရှို့လိုက်လို့ ဆံပင်မီးလောင်တဲ့ အနံ့ရမှ အစစ်လို့လည်း ရှင်းပြလိုက်သေးတယ်။

Amber Palace

အပြန်လမ်းမှာတော့ Jal Mahal (Water Palace) လို့ခေါ်တဲ့ ရေပေါ်နန်းတော်ကို အဝေးကပဲ ဓါတ်ပုံရိုက်ခဲ့ရတယ်။ အထဲကိုလည်း ပေးမဝင်တော့ ဘာမှန်းတော့ သေချာမသိခဲ့ဘူး။ အရင်ကတော့ စက်လှေလိုဟာမျိုးနဲ့ ပတ်ပြီး အပြင်ပိုင်းကို နည်းနည်း အနီးကပ်မြင်ရအောင် မောင်းပေးတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ အခုတော့ အဲလိုလည်း ပေးမသွားတော့ပါဘူး။

Jal Mahal

ညနေဘက်မှာတော့ Chokhi Dhani လို့ခေါ်တဲ့ ဆိုင်မှာ Rajasthan ရိုးရာ သတ်သတ်လွတ်ထမင်း သွားစားဖြစ်တယ်။ သူက ထမင်းဆိုင် သက်သက်မဟုတ်ပဲ India ရိုးရာအားလုံးကို တစ်နေရာတည်း မြင်ရအောင် လုပ်ပေးထားတဲ့ နေရာတစ်ခုလို့ ပြောလို့လည်းရတယ်။ တိုင်းရင်းသားကျေးရွာပုံစံမျိုးပေါ့။ စားရတာတော့ အဆင်ပြေတယ်။ ဗန်းထဲမှာ ဟင်းခုနှစ်မျိုးလောက်ပါတယ်။ အဲဒီဟင်းတွေနဲ့ တွဲစားဖို့ နံပြားတို့၊ ပူရီတို့၊ ပါပလာတို့ (နာမည်မမှတ်မိတော့တာတွေလည်းပါတယ်) က ကြိုက်သလောက်တောင်းလို့ရတယ်။ အချိုပွဲအတွက် ဂျလေဘီနဲ့ ကူဖီလ်ကလည်း Free flow ပဲ။ ဈေးကတော့ India အနေနဲ့ဆိုရင် $14 လောက်ဆိုတာ ဈေးကြီးတဲ့အထဲမှာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် Royal Fine Dining ကို အတွေ့အကြုံတစ်ခုအနေနဲ့ စူးစမ်းကြည့်ချင်တာနဲ့ စားဖြစ်ခဲ့တယ်။

Royal Fine Dining

နောက်ဆုံးရက်မှာတော့ စောစောထပြီး နေထွက်တာသွားကြည့်ဖို့ စီစဥ်ထားပေမယ့် အားလုံးပင်ပန်းနေကြတာဆိုတော့ ဘယ်သူမှ မထနိုင်ကြဘူး။ အဲဒါနဲ့ ညနေမှ နေဝင်တာကြည့်ကြမယ်လို့ လုပ်ပြန်တော့လည်း ညနေဘက် မိုးရွာလာတာနဲ့ နေဝင်တာရော၊ နေထွက်တာရော မမြင်လိုက်ရဘူး။ နေ့ဘက်မှာတော့ City Palace ၊ Jantar Mantar တို့ကို ရောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။

India ခရီးက ကျန်တာထက် authentic ဖြစ်တဲ့ အစားအသောက်တွေ စားချင်လို့ သွားဖြစ်ခဲ့တာဆိုတဲ့အတိုင်း တော်တော်များများလည်း စားဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လမ်းဘေးစာ (Street food) တော့ လုံးဝမစားဘူးပေါ့။ အဲဒါကတော့ တအားနာမည်ကြီးကိုး။ နယ်ခံတွေကိုယ်တိုင်ကတောင် မစားဖို့ပြောတယ်။ စားမိသမျှထဲမှာ စားဖူးတာတွေလည်း ရှိသလို၊ မစားဖူးတာတွေလည်း ရှိတယ်။ ကြိုက်တာတွေရော၊ မကြိုက်တာတွေရောပေါ့။ မကြိုက်တာကတော့ နည်းပါတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ Royal Fine Dinning ထဲမှာပါတဲ့ Butter milk ဆိုတာကို မကြိုက်ဘူး။ သူ့နာမည်အတိုင်း ချိုအီဆိမ့်ဖြစ်မယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ ထင်ပြီး သောက်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် သူ့အရသာက အချဥ်။ နောက်ပြီး အဲလိုပဲ ချဥ်ချဥ်ငံငံအရသာနဲ့ သောက်စရာတစ်ခုရှိသေးတယ်။ နာမည်တော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။ အဲဒါကိုလည်း မကြိုက်ဘူး။ သောက်ရတာ တော်တော်ဆိုးတယ်။ နောက်ဆုံး တစ်ခုကတော့ စမူဆာ။ သူတို့ စမူဆာက bake လုပ်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ဆီမပါပျားမပါနဲ့၊ ကြွပ်ကြွပ်ရွရွလည်း မရှိဘူး။ ကျန်တာတွေကတော့ အကုန်ကြိုက်ပါတယ်။ ဒါကလည်း နဂိုတည်းက Indian အစားအစာကြိုက်လို့လည်း ပါမှာပေါ့။

တကယ်တော့ India ကို ဒီထက်ပိုပြီး တိုးတက်နေတဲ့ နိုင်ငံလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဆင်းရဲချမ်းသာ အရမ်းကွာဟတယ်လို့ သိထားပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ ထင်ခဲ့တာကတော့ ဒီလိုပုံစံမဟုတ်ဘူး။ လူများလွန်းတော့ ပွဲမစည်ဘူးပေါ့။ မနိုင်မနင်းတွေဖြစ်ကုန်တာ။ China ကျတော့လည်း အဲလိုမဟုတ်ပြန်ဘူး။ ထားပါတော့၊ India က မြန်မာနဲ့ အိမ်နီးချင်းဖြစ်တာရော၊ British နဲ့ အတူ မြန်မာနိုင်ငံကို ပါလာခဲ့တာရောကြောင့် အချို့သော အရာတွေမှာ သွားပြီးတော့တူနေတာလေးတွေ တွေ့ရတယ်။ အသုံအနှုန်းအချို့က စလို့ပေါ့။ ဥပမာ၊ အာလူးတို့၊ ချလန်တို့။ လမ်းဘေးကဆိုင် ပိစိပေါက်စတွေ (နိုင်ငံတိုင်းမှာတော့ လမ်းဘေးဆိုင်ဆိုတာရှိပေမယ့် ဆိုင်ပုံစံ အပြင်အဆင်အနေအထားကိုက ခပ်ဆင်ဆင်ဖြစ််နေတာ)။ ဘုရားပွဲလှည့်ရင် ကားပေါ်မှာ အသံချဲ့စက်ကြီးတင်ပြီး လူတွေက အနောက်ကနေလိုက်ရင်း ကကြခုန်ကြတာတွေ။ မိုးလေးတစ်ညလောက်ရွာလိုက်တာနဲ့ လမ်းမပေါ်ရေတွေ လျှံကုန်တာတွေ။ နောက်ဆုံး လေဆိပ်ထဲကို လိုက်ပို့မယ့်သူတွေ ပေးမဝင်တာက လက်ရှိ ရန်ကုန်လေဆိပ်လိုပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အတွေ့အကြုံတော့ တော်တော်ရတယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံကလွဲလို့ သွားခဲ့ဖူးသမျှ အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံ တွေနဲ့တော့ ဘာမှကို မဆိုင်တာ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် တစ်ယောက်ထဲလာရင်လည်း တော်တော်လေး ရွာလည်မယ့် သဘောတော့ ရှိတယ်။ အခွင့်သာတုန်းလေး ရောက်ဖူးလိုက်တာကိုတော့ ကျေနပ်တယ်။ ဒီနှစ်မကုန်ခင်တော့ နောက်တစ်နေရာ ထပ်သွားချင်ပါသေးတယ်။

2023

Arkar Aung — Thu, 28 Dec 2023 13:46:05 GMT

2023 က အကုန်မြန်တဲ့ နှစ်တစ်နှစ်လို့ပဲ ပြောရမယ်။ ဟိုလုပ်ဒီလုပ်နဲ့ပဲ နှစ်ကုန်ပိုင်းရောက်သွားတယ်။ တစ်လလောက် ရန်ကုန်ကို ပြန်ဖြစ်ခဲ့တာရယ်၊ အိမ်ကို သူငယ်ချင်းဧည့်သည်တွေ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် လနဲ့ချီပြီး လာနေခဲ့တာရယ်ကြောင့် အချိန်က ကုန်မှန်းမသိ ကုန်သွားတာဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ကုန်ပြီဆိုတော့လည်း အစဥ်အလာကို ထိန်းသိမ်းတဲ့အနေနဲ့ ရေးတဲ့သဘောပါပဲ။ ဘာလိုလိုနဲ့ ဒီလိုမျိုး နှစ်တိုင်းရေးလာတာ 2016 ကတည်းကဆိုတော့ ရှစ်နှစ်တောင်ရှိခဲ့ပြီ။

ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ ပတ်သတ်ရင် 2023 ရဲ့ main trend ကတော့ AI ပဲ။ ဘယ်နေရာကြည့်ကြည့် AI ပဲ။ ရုံးကလည်း နည်းပညာအသစ်ဆိုရင် တအား hype ဖြစ်တဲ့အထဲမှာပါတော့ AI နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ product ထုတ်မယ်ဆိုပြီး ဇာတ်လမ်းစရော။ အသစ်တွေလုပ်လွန်းလို့ ဟိုတန်းလန်း ဒီတန်းလန်းနဲ့ နောက်ကလိုက်ရှင်းရတာတွေများပြီး မနိုင်မနင်းတွေ ဖြစ်လွန်းတော့ အသစ်ဆိုတဲ့ အသံကြားတာနဲ့ ငြင်းဖို့အသင့်က ဖြစ်နေပြီးသားပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကလည်း Meta ရဲ့ကျေးဇူးနဲ့ Metaverse ကို ကြိုးပမ်းလိုက်သေးတယ်။ နည်းပညာအရကော ဈေးကွက်အရပါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ စောသေးတယ်ပဲ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းကတော့ အဲ့ဒီ project မှာ ကိုယ်မပါလိုက်သလို ဘာမှလည်း ဆက်မဖြစ်လိုက်ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကိုယ့်ဆီကို တည့်တည့်လာတာဆိုတော့ ငြင်းလည်း ငြင်းတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။ လုပ်တာကတော့ လုပ်ရတာပါပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ တခြားမှာ free သုံးလို့ရနေတာကို လူတွေက ဘာလို့ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဒီ product ကို သုံးရမှာလည်းဆိုပြီး ငြင်းခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခု product ကတော့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီးအဆင်ပြေသွားခဲ့တယ်။ Paid product တစ်ခု အတွက် လိုအပ်တဲ့ value added feature တစ်ချို့ကို အချိန်မီထည့်လိုက်နိုင်တာလည်း ပါမယ်ထင်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ့်ခန့်မှန်းချက်က မှားခဲ့ပေမယ့် အမှားကောင်းလို့ပဲ မှတ်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှစ်အတွက် milestone တစ်ခုတော့ ဖြစ်သွားတာပေါ့။

တစ်ချို့အရာတွေက တွေးတောင်တွေးမထားမိပေမယ့် ဖြစ်ချင်ရင် သူ့အလိုလိုဖြစ်ကုန်တာပဲ။ အရင်က piano ကို ရန်ကုန်က ဆရာမနဲ့ zoom ကနေသင်နေတာ တစ်နှစ်ခွဲကျော်ကျော်လောက်ရှိမယ်။ ကိုယ်က တစ်ခါတစ်လေ အလုပ်များတာကလည်း ရှိတတ်သလို အပျင်းကလည်းထူတာဆိုတော့ ခွင့်တွေယူလိုက်၊ practise ပုံမှန်မလုပ်လိုက်နဲ့ ခရီးရောက်သင့်သလောက် မရောက်ဘူးဖြစ်နေတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဆရာမက ဒီနိုင်ငံက music school တစ်ခုမှာ piano လာသင်ဖို့ဖြစ်လာတော့ ကိုယ်လည်း အဲဒီမှာပဲ လိုက်တက်ဖြစ်လိုက်တော့တယ်။ အစကတော့ တက်ဖို့ ချီတုံချတုံပဲ။ ထုံးစံအတိုင်း ဒီကကျောင်းဆိုတော့ ဈေးကလည်း မနည်းဘူးကိုး။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း acoustic piano နဲ့ သင်ကြည့်ပြီးတော့မှ electronic piano နဲ့ အတော်ကွာမှန်း သဘောပေါက်တယ်။ ဒါတောင် ရိုးရိုး keyboard မဟုတ်တဲ့ fully-weighted။ ကွာတာကတော့ Pedal နင်းတာကအစ၊ touch အဆုံးပဲ။ အိမ်မှာက electronic piano နဲ့ တီးတဲ့အပြင် အသံကိုပါတိုးပြီး တီးတာဆိုတော့ တကယ်တမ်း acoustic piano နဲ့ကျတော့ ပြဿနာတက်တာပဲ။ အခုထိ အသားကျအောင် ကြိုးစားနေရတုန်းပဲ။ Expression မပါပဲ notes တွေပဲမှန်အောင် တီးနေတဲ့ ပြဿနာလည်း မရှင်းနိုင်သေးဘူး။ ဆရာမကတော့ စိတ်ရှည်ရှာပါတယ်။ အထူးသဖြင့် music theory အချိန်ဆို အာပေါက်ချက်ပဲ။ အခုတော့ တက်ဖြစ်လိုက်တာ မှန်သွားတယ်လို့ပဲ ပြောရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဟိုယောင်ယောင် ဒီယောင်ယောင်နဲ့ ဘာမှမထူးပဲ ဖြစ်နေတော့မှာ။

အိမ်ပိုင်ရာပိုင်နဲ့ အခြေတကျမဟုတ်တော့ အိမ်က ခဏခဏပြောင်းရတယ်။ အိမ်တစ်ခါတစ်ခါ ပြောင်းရတာလည်း လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒီကို ရောက်လာခါစတုန်းကတော့ ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးနဲ့ လက်ဆွဲအိတ်တစ်အိတ်ပဲပါခဲ့တာ။ အချိန်ကြာလာတော့ ဟိုပစ္စည်းလိုအပ်လို့ ဝယ်လိုက်၊ ဒီပစ္စည်းလိုချင်လို့ ဝယ်လိုက်နဲ့ တဖြည်းဖြည်းများလာတယ်။ WFH ဆိုတော့ အလုပ်နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ စားပွဲ၊ ထိုင်ခုံတွေက အစပေါ့။ ဒါတောင် အခုလို အိမ်ပြောင်းရင် ဒုက္ခများမှာသိလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအတော်လေး ပြန်သတိထားနေရသေးတာ။ ဒီတစ်ခါတော့ အရင်ကလို သူများငှားထားတဲ့အိမ်မှာ အိပ်ခန်းလေးပဲ ပြန်ငှားတာမဟုတ်ပဲ သုံးယောက်ထဲ စုပြီး တစ်အိမ်လုံးငှားလိုက်တာဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်သွားတာတော့ အမှန်ပဲ။ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပိုပေးလိုက်ရပေမယ့် သီးသန့်လိုဖြစ်သွားတော့ တန်တယ်ပဲပြောရမှာပဲ။ အရင်ကဆို တခြားသူတွေနဲ့ဆိုတော့ ထမင်းစားပွဲမှာ ထမင်းစားဖို့တောင် သူများစားတာပြီးတဲ့အထိ စောင့်နေရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ မစောင့်နိုင်တော့ရင် ကိုယ့်အိပ်ခန်းထဲကို ယူစားလိုက်ရတော့တာပဲ။ အခုတော့ မီးဖိုချောင်ကအစ ကိုယ်တွေပဲဆိုတော့ လက်တည့်စမ်းပြီး ဟင်းလေးဘာလေးစချက်ကြည့်လို့ ရသွားပြီ။ လောလောဆယ်တော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ချက်၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ်စားပြီး ကောင်းတယ်လုပ်နေတဲ့ အခြေအနေပေါ့။ နှစ်နည်းနည်းကြာကြာလေး စာချုပ်ချုပ်လိုက်တာဆိုတော့ အပြောင်းအရွှေ့ကိစ္စကို အချိန်တစ်ခုအထိတော့ ခေါင်းထဲက ထုတ်ထားလို့ရသွားတယ်။ ဒီမှာ အိမ်ငှားခတွေကလည်း တောက်လျှောက်တက်နေတာဆိုတော့ တစ်နှစ်တစ်ခါပြောင်းဖို့ဆိုတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး။

နှစ်ကုန်ခါနီးမှာ အဖွားဆုံးသွားတာကလည်း ဒီနှစ်အတွက် စိတ်မကောင်းစရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပဲ။ နောက်ဆုံးခရီးကို လိုက်မပို့နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အနည်းငယ် ဖြေသာတာတစ်ခုက နှစ်ဝက်လောက်မှာ ရန်ကုန်ကို တစ်ခေါက်ပြန်ဖြစ်လိုက်လို့ အဖွားကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ခွင့်ရလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါပြန်တော့ အဖွားက ကိုယ့်ကိုတွေ့တိုင်း အုန်းထမင်းစားပြီးပြီလားဆိုပြီး ထူးထူးဆန်းဆန်း ခဏခဏ မေးနေခဲ့တာကတော့ အမှတ်တရပါပဲ။ အဲဒီတုန်းကတော့ အဖွားက ငါ့ကို တွေ့တိုင်း ဘာလို့ ဒါပဲမေးနေတာလဲဆိုပြီး တွေးနေခဲ့သေးတယ်။ ဒါဟာ အဖွားကို နောက်ဆုံးတွေ့ခြင်းဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ်ထင်ခဲ့မိမှာလဲ။ လူတိုင်းဟာ အချိန်တန်ရင် ထွက်သွားရမှာ မှန်ပေမယ့်လည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရတဲ့သူတွေကတော့ စိတ်ထဲပူဆွေးကြရတာပေါ့လေ။ ကိုယ့်အလှည့်ကို မရောက်မချင်းပေါ့။

ဒီနှစ် ဒီဇင်ဘာလထဲမှာ ရန်ကုန်ကို နောက်တစ်ခေါက်ပြန်ဖို့ အောက်တိုဘာလ အစောပိုင်းထဲက လက်မှတ်ကြိုဖြတ်ထားခဲ့တာ။ BKK ကို သွားရင်ကောင်းမလား၊ ရန်ကုန်ကိုပဲ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်ရင် ကောင်းမလားဆိုပြီး တွေးရင်းနဲ့ ရန်ကုန်ပဲပြန်မယ်ဆိုပြီး ရွေးခဲ့လိုက်တာ။ တွေ့ရမယ့်သူက ရန်ကုန်မှာရှိတာကိုး။ ဒါပေမယ့် အခြေအနေအကြောင်းကြောင်းတွေကြောင့် မပြန်ဖြစ်လိုက်တော့ဘူး။ အိမ်ကလည်း စိုးရိမ်လွန်းအားကြီးတတ်တော့ ကိုယ်ကပြန်ရောက်လာပြီး ဟိုသွားဒီသွားနဲ့ဆို ကိုယ့်ကြောင့် လူကြီးတွေ သွေးတက်ကုန်မှာလည်း ကြောက်ရသေးတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီနှစ်တော့ အိမ်မှာပဲ သောင်တင်သွားတော့တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ရုံးက ဒီဇင်ဘာနောက်ဆုံးအပတ်ဆို ပိတ်တာကိုး။ ရုံးကတော်တော်များများလည်း ကိုယ့်နိုင်ငံကိုယ် ပြန်ကြတာဆိုတော့ ဘယ်သူကိုမှ အဖော်စပ်လို့ မရလိုက်ဘူး။ တစ်ချို့ကတော့ တစ်ယောက်ထဲ ခရီးသွားကြည့်ဖို့ ပြောကြတယ်။ တစ်ယောက်ထဲ သွားဖို့ကျတော့ ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်ဆိုပြီး မသွားဖြစ်ဘူး။ သွားတော့ သွားကြည့်ပါဦးမယ်။ တစ်ချိန်ချိန်ပေါ့။

နှစ်တစ်နှစ်ကတော့ သူ့ဟာနဲ့သူ အချိန်တန်လို့ ကုန်တော့မယ်။ ဒီနှစ်အတွက် ပြန်တွေးကြည့်ရင် တတ်နိုင်သမျှအဆင်ပြေအောင် နေခဲ့တယ်လို့တော့ ထင်တာပဲ။ အဆင်မပြေတာတွေလည်း အများကြီးရှိခဲ့တာပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် သတိထားမိသလောက်တော့ အရမ်းဆိုးဆိုးရွားရွားကြီး ဘာမှသိပ်မရှိခဲ့ဘူး။ အသက်ကြီးလာလို့လားတော့ မသိဘူး။ နှစ်သစ်မှာ ဘာလုပ်မယ်၊ ညာလုပ်မယ်၊ ဘာဖြစ်ချင်တယ်၊ ညာဖြစ်ချင်တယ်ဆိုတာထက် ရှေ့ဆက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ အဆင်ပြေအောင် ဘယ်လိုနေရမလဲပဲ တွေးမိပါတယ်။ လောကကြီးမှာ အဆင်မပြေမှုတွေက အတော်များသကိုး။

ပြည်တော်ပြန်

Arkar Aung — Wed, 02 Aug 2023 10:06:22 GMT

ရန်ကုန်ကို ပြန်ဖို့ကို COVID ကဖြစ်လိုက်၊ နိုင်ငံရေးအခြေအနေက မကောင်းလိုက်နဲ့ဆိုတော့ အဆင်မပြေပါဘူးလေဆိုပြီး စောင့်လိုက်တာ သုံးနှစ်ခွဲလောက် ကြာသွားတယ်။ ဒီထက် ထပ်ပြီး စောင့်လည်း အခြေအနေတွေက ပိုကောင်းလာဖို့ဆိုတာ မသေချာတာနဲ့ ပြန်မယ်ကွာလို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်လလောက်ထဲက လေယာဥ်လက်မှတ်ဝယ်ထားလိုက်တယ်။ အစကတော့ ပြန်ရောက်ရင် ခရီးသွားချင်တယ်၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အေးဆေးထိုင်ပြီး လေပစ်ချင်တယ်၊ ညဘက်အပြင်သွားချင်တယ်၊ အဲ့လို လုပ်ချင်တာတွေကများနေတော့ ဘာမှလုပ်လို့မရရင် ပြန်လည်းဘာမှမထူးဘူးဆိုပြီး မပြန်ဖြစ်ခဲ့တာ။ ခုတော့ အဲလို လုပ်ချင်တာတွေကို ခဏမေ့ထားလိုက်တယ်။ အရင်ဆုံးပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး လုပ်လို့ရတာတွေပဲ လုပ်တော့မယ်ဆိုမှပဲ တကယ်ပြန်ဖြစ်တော့တယ်။ မိသားစုတွေနဲ့ မတွေ့ရတာလည်း ကြာပြီလေ။

Facebook က သတင်းတွေနဲ့ ကိုယ်နဲ့ နီးစပ်တဲ့သူတွေဆီက ပြန်ကြားရတာတွေပဲ သိထားတော့ ပြန်သာပြန်ရတယ်၊ စိတ်ထဲတော့ ဇဝေဇဝါနဲ့ပဲ။ တကယ်တမ်းပြန်ရောက်တော့ ကိုယ်ထင်ထားတဲ့ ရန်ကုန်က လက်တွေ့နဲ့ သိပ်တော့မတူဘူးရယ်။ မြို့တော်ဖြစ်နေလို့လည်း ဖြစ်နိုင်သလို ကိုယ်သိထားတာတွေက အကုန်မမှန်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အရာရာက သူ့ဟာသူ ပုံမှန်လည်ပတ်နေတုန်းပဲ။ ထူးပြီး သတိထားမိတာကတော့ ဘီယာဆိုင်တွေ၊ Bar တွေ အတော်လေးများလာတာပဲ။ အဲလိုများလာပေမယ့် သူ့ဟာနဲ့သူတော့ လူတွေကလည်း ပြည့်နေတာပဲ။ ငွေဈေးထိုးကျလို့ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေတက်၊ လုပ်ငန်းတွေမလည်ပတ်နိုင်ပဲ၊ စီးပွားရေးတွေမကောင်းဘူးလို့ အော်နေကြပေမယ့်လည်း Hotpot ဆိုင်တွေ၊ မာလာရှမ်းကောဆိုင်တွေ၊ ကော်ဖီဆိုင်တွေမှာလည်း လူတွေကတော့ ပြည့်နေတာပဲ။ ဈေးကတော့ တကယ််တက်ကုန်တာ အမှန်ပဲ။ တစ်သောင်းတန်တစ်ရွက်ဆိုတာ ဘာမှကို အသုံးမခံတဲ့ခေတ်ပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် ကော်ဖီဆိုင်တော်တော်များများကို ရောက်ဖြစ်တော့ ကော်ဖီတစ်ခွက်က အနည်းဆုံး ၄၀၀၀ ကနေ ၇၀၀၀ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ရောက်သမျှဆိုင်တိုင်းမှာ လူကအပြည့်ပဲ။ သုံးနိုင်စွဲနိုင်တဲ့ လူတန်းစားတွေက ရန်ကုန်မှာ ပိုများတယ်ပဲ မှတ်ရမယ်ထင်တယ်။

Bus အခြေအနေကတော့ တော်တော်လေးပြန်ဆိုးသွားတယ် ပြောရမယ်။ Aircon မဖွင့်တော့တဲ့ ကားတွေ အများကြီးတွေ့ရသလို ခြေနင်းခုံကနေ တွယ်ပြီး လိုက်ရတဲ့အထိ လူတွေကြပ်ပိတ်နေအောင်တင်နေတာတွေ တွေ့ရတယ်။ စပယ်ယာတွေ ပြန်လိုက်နေတာ တွေ့ရသလို အရင်လို မှတ်တိုင်တွေမှာ အချိန်မှတ်ပြီး ရှေ့ကားကို ဖုန်းဆက်ပြောပေးနေတဲ့ သူတွေကို ပြန်တွေ့ရတယ်။ ခါးပိုက်နှိုက်တွေ တအားသောင်းကျန်းလို့ ဖုန်းတွေလည်း ခဏခဏပါသွားတယ် ကြားရတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ခါးပိုက်နှိုက် ရန်ကြောက်လို့ Bus မစီးရဲဘူး။ ဖုန်းပါသွားရင် အကုန်ပြန်လိုက်ပြီး လုပ်ရမှာတွေက အင်မတန်အလုပ်ရှုပ်တယ်။ ရန်ကုန်မှာ အရင်ကထက်စာရင်တော့ Grab က ပိုပြီး ငှားရတာ လွယ်လာတာလေးတစ်ခုကတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေတယ်။ လက်တားထက် ၅၀၀၊ ၁၀၀၀ လောက်ပိုများပေမယ့်လည်း အဆင်ပြေမှုနဲ့ ပြန်တွက်ရင် တန်တယ်ပြောရမယ်။ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတစ်ခု မေ့ကျန်ခဲ့ပြီး ကားပေါ်ပါသွားတာ ပြန်လာပို့ပေးတာမျိုးပေါ့။ လက်ဆောင်ပေးဖို့သွားတာ လက်ဆောင်က မပါဘူး။ ပြန်လာပို့ပေးတဲ့အထိ လက်ဆောင်ပေးရမယ့်သူကို စောင့်ခိုင်းထားရသေးတယ်။

ရာသီဥတုကတော့ အတော်လေးပူတယ်။ ဒါတောင် မိုးတွင်းမှာ ပြန်ပေလို့ပဲ။ ရန်ကုန်ပြန်ရောက်တည်းက အများဆုံးပြောဖြစ်တဲ့ စကားကတော့ ပူလိုက်တာဆိုတာပဲ။ နွေတုန်းက ဒီထက်နှစ်ဆပူတယ်လို့ အိမ်ကပြောတော့ ကိုယ်သာရှိရင် မီးမလာတာနဲ့ ဘယ်နားသွားနေရမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်လက်ရှိနေတဲ့ နိုင်ငံမှာလည်း ပူတယ်ဆိုပေမယ့် ရန်ကုန်လောက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ အသက်ကြီးလာလို့ အပူဒဏ်မခံနိုင်တော့တာလား၊ ရန်ကုန်ကပဲ ပူကိုပူနေတာလားတော့ မပြောတတ်ဘူး။ မိုးကလည်း ရွာချင်တဲ့နေ့ဆို တစ်နေကုန်ရွာပြီး မရွာပြန်တော့လည်း လေတောင်မတိုက်ဘူး။

ရန်ကုန်မပြန်ခင် သံရုံးမှာ သက်တမ်းတိုးခဲ့ရတော့ Passport က PJ ဖြစ်သွားတယ်။ PJ ဆိုတော့ ထုံးစံအတိုင်း OWIC သွားလုပ်ရတာပေါ့။ တော်သေးတာက အရင်လို နေပြည်တော်ကို ပို့စရာမလိုတော့ဘူး။ ရှစ်မိုင်အကျော်က အလုပ်သမားရုံးမှာ သွားလုပ်ရတယ်။ ကိုယ်အလုပ်လုပ်တဲ့ နိုင်ငံအလိုက် ရုံးလည်း မတူဘူးထင်တယ်။ မြောက်ဒဂုံမှာလည်း ရှိသေးတယ်ထင်တယ်။ ဘယ်နိုင်ငံအတွက်လည်းတော့ သေချာမသိဘူး။ ရုံးနဲ့ မျက်စောင်းထိုးက မိတ္ထူဆိုင်မှာ ဖောင်ဝယ်ရင်းနဲ့ လိုတာအတွေအကုန် သူတို့ပဲ ထပ်လုပ်ပေးတယ်။ ဥပမာ - Pass validity check ကို screenshot ရိုက်ပြီး print ပြန်ထုတ်ထားတာပါ ထည့်ပေးရတာမျိုးပေါ့။ အားလုံးပေါင်း ၄၀၀၀ ပေးရတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ရုံးထဲဝင်၊ လေဘာကတ်လုပ်ပြီး ဖောင်တင်၊ ၆၀၀၀ လားမသိဘူး ပေးရတယ်။ လိုတဲ့စာရွက်စာတမ်းတွေထဲမှာ ကိုယ့်အလုပ်ရဲ့ Leave approval letter လိုတယ်။ ရုံးရဲ့ HR ကလည်း နမော်နမဲ့၊ ကိုယ်ကလည်း သေချာမစစ်လိုက်တာနဲ့၊ ရေးထားတဲ့ ခွင့်ရက်က ပြောင်းပြန်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ စစ်တဲ့ အရာရှိက သဘောကောင်းပြီး သူ့ဟာသူ လက်ရေးနဲ့ ပြန်ပြင်ပေးလိုက်လို့ တော်သေးတယ်။ အရင်လို နေပြည်တော်ကို တင်ရတာမျိုးဆို Reject ထိပြီးပြန်ကျမှာလို့လည်း ပြောလိုက်သေးတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ဓါတ်ပုံရိုက်၊ လက်ဗွေနှိပ်၊ မျက်စိ scan ဖတ်ပြီး ကတ်ထုတ်ဖို့စောင့်ရတယ်။ ကတ်ထုတ်ရင် မီးစက်အလှူငွေဆိုပြီး စေတနာရှိသလောက်ထပ်တောင်းတယ်။ ဒါကတော့ ကိုယ်ပေးချင်သလောက်ပေးပေါ့။ တစ်နာရီခွဲလောက်အတွင်းမှာ အားလုံးပြီးတယ်။

ဒီတစ်ခါပြန်ရင် ငတ်နေတာတွေ ရှယ်စားပစ်မယ်ဆိုပြီး အားခဲသွားတာ။ အမေနဲ့လည်းတွေ့ရော ငြင်းပါငြင်းယူရတဲ့ အဆင့်ပါရောက်တယ်။ သူ့သားလေး မစားရရှာဘူးဆိုပြီး ကြိုက်တတ်တာတွေ ချက်ပြီး တစ်ခုပြီး တစ်ခုကျွေးတာ ကြာတော့ ဗိုက်ကမခံနိုင်တော့ဘူး။ အစပိုင်းတော့ အိမ်ထမင်းဟင်းက မစားရတာ ကြာတာရော၊ အမေက ပင်ပင်ပန်းပန်းချက်ကျွေးတာရော ဆိုတော့ ဆာလည်း အားရပါးရစား၊ မဆာလည်း အားရပါးရစားပေါ့။ နည်းနည်းကြာလာတော့ ဗိုက်ကဆာရတဲ့ အဆင့်ကို မရောက်တော့ဘူး။ ဆက်တိုက်တွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခုစားပြီး ဗိုက်ကြီးက အမြဲတင်းနေလို့ မစားနိုင်တော့ဘူးဆိုပြီး ငြင်းယူရတော့တယ်။ ဗိုက်မဆာရင် ဘာမှ မစားတတ်တဲ့သူဆိုတော့ ခဏခဏစားနေရတာ အဆင်မပြေဘူး။ တကယ်လည်း ရန်ကုန်နေတဲ့ တစ်လမှာ အမေနဲ့ အမရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် လေးငါးပေါင်လောက် တက်သွားတယ်။ တစ်ခါမှ အချိန်တိုအတွင်း အဲလောက်ပေါင်ချိန်များများ မတက်ဖူးဘူး။ နေမကောင်းဖြစ်ပြီး အစာမစားနိုင်လို့ ပေါင်ချိန်ထိုးကျသွားတာပဲ ရှိဖူးတယ်။

အစက စီစဥ်ထားတာက ရန်ကုန်မှာ နှစ်ပတ်နေမယ်။ တစ်ပတ်ကို ခွင့်ယူပြီး တစ်ပတ်ကို ရန်ကုန်ကပဲ အလုပ်လုပ်မယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အိမ်က အကြာကြီးနေမှ တစ်ခေါက်ပြန်တာ နေလို့ရသေးရင် ဆက်နေပါဦး ပြောကြပေမယ့် အစကတော့ မတိုးပဲနေဦးမလို့ပဲ။ ကိုယ်ပြန်လာတုန်း အိမ်ကလူတွေက တကူးတကလုပ်ပေးရတာတွေ များတော့ သူတို့ကိုလည်း အားနာရတယ်။ ပိုလည်း ပင်ပန်းကြတာပေါ့။ ကိုယ်ကအဲလိုတွေးပေမယ့် ပြန်ဖို့ကပ်လာတဲ့အချိန်ကျတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြတာနဲ့ပဲ လေယာဥ်လက်မှတ်ကို နောက်နှစ်ပတ်ရွှေ့ဖြစ်လိုက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ရန်ကုန်ကနေ သုံးပတ်လောက် အလုပ်လုပ်ဖြစ်လိုက်တယ်။ မီးက အချိန်နဲ့လာတာဆိုတော့ router အတွက် Power bank လိုဟာမျိုး ကြားခံတပ် ထားလိုက်တာနဲ့ အဆင်ပြေတယ်။ Meeting လုပ်နေတုန်း အနောက်မှာ အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားတဲ့ လက်ကိုင်စပီကာနဲ့ ဈေးသည်အသံရယ်၊ အလှူခံအသံတွေရယ် ပါတတ်တာကလွဲလို့ ကျန်တာတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။

ကြားရက်တွေမှာ Work from home လုပ်နေတာဆိုတော့ အပြင်ကတော့ အရမ်းကြီး မသွားဖြစ်ဘူး။ Weekends လောက်ပဲ ထွက်ဖြစ်ပေမယ့် တွေ့ဖို့ လုပ်ထားတဲ့သူ တော်တော်များများနဲ့တော့ တွေ့ဖြစ်လိုက်ပါတယ်။ တွေ့ချင်နေတဲ့သူနဲ့လည်း သေချာလေး တွေ့လိုက်ရတယ်။ ညဘက်တွေတော့ အပြင်မထွက်ဖြစ်ဘူး။ ထိုင်နေကျ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလည်း ညနေ ၆နာရီဆို ပိတ်တာဆိုတော့ ဆိုင်ပိတ်တာနဲ့ အိမ်ပြန်တာဆိုတော့ ၇နာရီလောက်ဆို ပြန်ရောက်ပြီ။ သောက်ရင်းစားရင်း စကားကောင်းနေတာနဲ့ အချိန်ကို သတိမထားမိပဲ ညကိုးနာရီထိုးသွားတဲ့ တစ်ရက်ပဲရှိတယ်။ ဒါတောင် အိမ်ကစိတ်ပူပြီး ဖုန်းဆက်မှ သိတယ်။ ဆိုတော့ ဒီတစ်ခေါက်က အပြင်သွားတာထက်စာရင် အိမ်မှာ မိသားစုနဲ့ နေဖြစ်တာပိုများတယ် ပြောလို့ရတယ်။

တစ်လဆိုတာလည်း တကယ်တော့ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်နဲ့ ကုန်သွားတာပါပဲ။ အချိန်တန်တော့လည်း ကိုယ်နဲ့ဆိုင်တဲ့ နေရာပြန်ရတာပဲ။ ရန်ကုန်က ပြန်ရင် ခံစားချက်က တစ်ခါနဲ့ တစ်ခါမတူဘူး။ တစ်ခေါက်ကို တစ်မျိုးဖြစ်တယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ လေဆိပ်ကိုသွားတဲ့ မနက်မှာ မိုးကလည်း သည်းသည်းမည်းမည်းရွာနေတော့ စိတ်ထဲမှာ လွမ်းလွမ်းဆွေးဆွေးတော့ ဖြစ်မိသား။ လွမ်းရလောက်အောင် သံယောဇဥ်တွေကျန်ခဲ့တာ ဆိုတော့လဲ။ ဘယ်တော့ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်ဖြစ်မယ်လည်း မသိသေးဘူးလေ။

2022

Arkar Aung — Sun, 01 Jan 2023 14:29:05 GMT

2022 က ရှေ့နှစ်နှစ်နဲ့ ယှဥ်ရင်တော့ ပုံမှန်အခြေအနေဘက်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့နှစ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ 2020 ကတော့ ပြဿနာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်နဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ စိတ်ဓါတ်အကျခဲ့ရဆုံး အချိန်တွေပဲ။ Depression ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလည်းဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ ကြုံခဲ့ရတယ်။ 2021 ရောက်တော့လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ Coup ကြောင့် အားလုံးကမောက်ကမတွေ ဖြစ်ကုန်တယ်။ အခုထိလည်း ဘာမှအပြောင်းအလဲ မရှိသေးဘူးဆိုပေမယ့် ဖြစ်ခါစ အချိန်တွေတုန်းကလောက်တော့ စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။ 2022 မှာ Covid နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ restrictions တွေအားလုံးနီးပါးလည်း ဖြေလျော့လိုက်တော့ အရာရာဟာ ပုံမှန်ပြန်ပြီး လည်ပတ်လာခဲ့တယ်။

အလုပ်နဲ့ ပတ်သတ်ရင်တော့ နှစ်အစမှာ မမျှော်လင့်ပဲနဲ့ team lead ရာထူးတိုးသွားတယ်။ အရင်က ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်ပဲ ပြီးအောင် အာရုံစိုက်ဖို့လိုပေမယ့် အခု တခြားသူတွေရဲ့အလုပ်ပါ ဝင်ပြီးတော့ အာရုံစိုက်ပေးရတယ်။ အရင်ကထက် စကားတွေအများကြီး ပိုပြောရတယ်။ Meeting တွေပိုများလာတယ်။ ကိုယ့် team ရဲ့ Weekly/Monthly Report တွေလုပ်လာရတယ်။ code တစ်ကြောင်းမှ မရေးလိုက်ရပဲ meeting တွေ၊ call တွေနဲ့ပဲ ပြီးသွားတဲ့ ရက်တွေရှိလာတယ်။ လူတွေကို manage လုပ်ရတာ ထင်သလောက်မလွယ်ဘူးဆိုတာ ပိုပြီး သဘောပေါက်လာတယ်။ အထူးသဖြင့် အားနာတတ်တာနဲ့ စိတ်မရှည်တာကို အတော်လေး သတိထားပြီး ပြင်နေရတယ်။ အားနာတတ်တော့ ကိုယ့် team ထဲကလူတွေကို one-on-one meeting မှာ feedback ပေးရတာ အရမ်းကြီး ပြောမထွက်သေးဘူး။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့တော့ ကြိုးစားပြီးပြင်နေပါတယ်။ စိတ်မရှည်တာကတော့ အရင်ကထက်စာရင် အခု အတော်လေးစိတ်ရှည်လာတယ် ထင်တယ်။ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေလည်း ဘာမှအကျိုးမရှိ၊ အလုပ်မပြီးတော့ တတ်နိုင်သမျှ စိတ်လျှော့ပြီးလုပ်ရတာ များလာတဲ့အခါ သူ့ဟာသူ အသားကျလာတယ် ထင်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခုက အလုပ်တစ်ခုကို ဘယ်လို delegate လုပ်ရမလဲ စဥ်းစားလာရတယ်။ တစ်ခုခုဆို ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ လုပ်လိုက်တာ ပိုမြန်တယ်ဆိုတဲ့ mindset ကို အတော်လေးကြိုးစားဖျောက်ရတယ်။ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲနဲ့ အကုန်သိမ်းကြုံးလုပ်တာက တကယ်တမ်း ရေရှည်မှာ အလုပ်မဖြစ်တာကို နားလည်လာတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှစ်အတွက်တော့ position အသစ်မှာ အတွေ့အကြုံအသစ်တွေ၊ စိန်ခေါ်မှုအသစ်တွေနဲ့ ဖြတ်သန်းရတာ ကျေနပ်စရာကောင်းပါတယ်။

တစ်နှစ်လုံးမှာ ခရီးနှစ်ခါသွားဖြစ်တယ်။ နှစ်အလယ်မှာ Penang ကို အစီအစဥ်မရှိပဲ သွားဖြစ်သွားတာဖြစ်ပြီးတော့ နှစ်အကုန်မှာတော့ Bangkok ကို သွားမယ်လို့ ကြိုစီစဥ်ထားခဲ့တာ။ Covid ကြောင့် နှစ်နှစ်လောက် ဘယ်မှမသွားရပဲ ပိတ်မိနေရာကနေ အခုလို ခရီးပြန်သွားရတာ အတော်လေးတော့ စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်တယ်။ တစ်ခုက နယ်မြို့လိုမျိုးဖြစ်နေတော့ အေးအေးချမ်းချမ်းရှိသလို နောက်တစ်ခုက မြို့တော်ဆိုတော့ စည်စည်ကားကားနဲ့ ပျားပန်းခက်နေတာမျိုးပေါ့။ သူ့ဟာနဲ့ သူတော့ တစ်မျိုးစီပါပဲ။ မတွေ့ရတာကြာတဲ့ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းတွေနဲ့လည်း ပြန်တွေ့ရတာပေါ့လေ။ တကယ်တော့ နှစ်အကုန်မှာ ဖြစ်နိုင်ရင် ရန်ကုန်ပြန်ချင်တာ။ ဒါပေမယ့် အခြေအနေတွေကမပေးသေးတော့ အိမ်မပြန်ရမယ့်အတူတူဆိုပြီး အသိတွေအများကြီးရောက်နေတဲ့ Bangkok ကို သွားမယ်ဆိုပြီး ဖြစ်သွားတာ။ ရန်ကုန်ကို ပြန်မရောက်ဖြစ်တာလည်း သုံးနှစ်ကျော်ပြီဆိုတော့ ပြန်ချင်ပေမယ့် နောက်နှစ်လည်း အခြေအနေကြည့်ရဦးမှာပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနှစ်လိုပဲ တခြားနေရာတွေပဲ ရောက်ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။

သြဂုတ်လကုန်ခါနီးမှာတော့ Covid ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ အိမ်ထဲက အိမ်ပြင်သိပ်မထွက်ဖြစ်လို့ မဖြစ်ပါဘူးလို့ ကြွေးကြော်နေပေမယ့် နှစ်ရက်လောက်ဆက်တိုက် အပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ တန်းဖြစ်တော့တာပဲ။ လူငယ်လည်းဖြစ်၊ booster အထိလည်း ထိုးထားတယ်ဆိုတော့ အရမ်းကြီးတော့ မစိုးရိမ်ပါဘူး။ တကယ်လည်း ဘာမှသည်းသည်းသန်သန် မဖြစ်လိုက်ပေမယ့် အရသာပျောက်ပြီး ဆယ်ရက်လောက် အစာကောင်းကောင်းမစားနိုင်တော့ နဂိုထဲက အရိုးပေါ်အရေတင်ပဲရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရိုးပဲကျန်တော့တယ်။ ဘာမှစားမရလို့ အရသာပြင်းတဲ့ ဒန်ပေါက်လိုမျိုးကို ရွေးစားတာတောင်မှ ဘာမှအရသာမရှိဘူး။ အစာမဝင်ရင် ပိုခံရမှာသိလို့ ကြိုးစားပြီးစားပေမယ့် ဘယ်လိုမှကို ဝင်အောင်စားမရတာ။ Negative ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်အောင် လနဲ့ချီပြီး စောင့်လိုက်ရတယ်။ အများနည်းတူတော့ ခေတ်မှီသွားတာပေါ့။

ဒီနှစ်ထဲ ပစ္စည်းတော်တော်များများကို ဝယ်မယ်ဝယ်မယ်ပြောပြီး တကယ်တမ်းတော့ ဘာမှ သိပ်မဝယ်ဖြစ်လိုက်ဘူး။ ဝယ်ဖို့ youtube မှာ product review video တွေတော့ အတော်လေးကြည့်ဖြစ်တယ်။ Laptop ကတော့ M2 pro နဲ့ ထွက်မယ့် macbook pro 14" က နောက်နှစ်ကို ရွှေ့သွားလို့ စောင့်လိုက်ရတာ။ တကယ်တော့ laptop တော်တော်များများရဲ့ review တွေကို ကြည့်ဖြစ်တယ်။ Design ကြိုက်ပြီး spec/performance မကြိုက်တာနဲ့၊ spec/performance ကြိုက်ပြီး design မကြိုက်တာနဲ့ တွေချည်းပဲများနေတယ်။ နှစ်ခုလုံး အဆင်ပြေတာမျိုးကြတော့ ဈေးကမတရားကြီးလွန်းတယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ နောက်ဆုံးတော့ ဈေးကြီးပေးရမယ့်အတူတူတော့ macbook pro ပဲဝယ်လိုက်တော့မယ် ဆိုပြီးဖြစ်သွားတယ်။ ကျန်တာတွေကတော့ ထုံးစံအတိုင်းချည်တုံချတုံနဲ့ အကောင်အထည် မဖော်ဖြစ်ပါဘူး။ အသိအကိုတစ်ယောက်ကတောင် ဝယ်မယ်ပြောပြီး ဘာမှမဝယ်လို့ မိန်းမယူဖို့ ပိုက်ဆံစုနေတာလားလို့တောင် နောက်နေသေးတယ် (မိန်းမယူဖို့မဟုတ်လည်း ပိုက်ဆံကတော့ စုရတာပေါ့)။ ဖုန်းလဲဖို့ Pixel 7 ကို အတော်လေး သဘောကျပေမယ့် လက်ရှိဖုန်းက ဘာဆိုဘာမှ မဖြစ်သေးတော့ အရမ်းကြီးစိတ်ကမပါဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒီကြားထဲမှာ @JerryRigEverything ရဲ့ quote လေးတစ်ခုကိုသွားတွေ့တော့ ပိုဆိုးသွားတယ်။

If it is not broken, you don't need to fix it.

ဖုန်းဆိုလို့ Oneplus ကိုတော့ အတော်လေးနှမျောမိတယ်။ အရင်က android phone ဆို Pixel နဲ့ Oneplus ကိုပဲ မျက်လုံးထဲမြင်တယ်။ Flagship killer ဘာညာခဏထား၊ သူ့ရဲ့ OxygenOS နဲ့တင် သုံးရတာအတော်လေး အဆင်ပြေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ လက်ရှိလည်း Oneplus ပဲကိုင်နေတာပဲ။ ဒါပေမယ့်အခု Android 12 အတွက်ထုတ်တဲ့ OxygenOS က Oppo ရဲ့ ColorOS ပေါ်အခြေခံတာဖြစ်သွားပြီ။ Update လုပ်လိုက်မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် နောင်တရတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီနှစ်ထွက်တဲ့ Oneplus 10 series က ဟုတ်တိပတ်တိ ပြောရလောက်တဲ့ ပြောင်းလဲမှု ဘာမှပါမလာဘူး။ အဲတော့ ကိုယ့်အတွက် Android ဖုန်းဆိုရင် Pixel ပဲကျန်တော့တယ်။

ကိုယ့်အတွက်ကတော့ 2022 ဟာ stable ဖြစ်တဲ့ နှစ်တစ်နှစ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ အရာရာက သူ့ဟာနဲ့သူ ပုံမှန်လေး လည်ပတ်နေတယ်။ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား အပြောင်းအလဲမရှိသလို ဆိုးဆိုးရွားရွား ကျဆင်းမှုလည်း မရှိဘူး။ ရှေ့နှစ်တွေကသာ မဆိုးရွားခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီနှစ်က ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ နှစ်လို့တောင် ပြောလို့ရမယ်။ ဒါပေမယ့် အဆိုးဘက်ကနေ အကောင်းဘက်ကိုရွေ့လာတဲ့ အရွေ့လေးကို မြင်ရလို့သာ မဆိုးပါဘူးလို့ထင်ရတယ်။ လာမယ့်နှစ်မှာတော့ ဘယ်လိုတွေဖြစ်မလဲ ပြောရခက်ပါတယ်။ Tech industry ကလည်း အကျဘက်ကို ရောက်လာသလို recession ဖြစ်မယ်လည်း ပြောနေကြတော့ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။ အကြမ်းဖျင်းတော့ ခက်ခဲမယ့်နှစ်လို့ ပြောလို့ရပေမယ့် ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲမှ မဟုတ်တာပဲလေ။

Bangkok သို့

Arkar Aung — Thu, 15 Dec 2022 14:31:47 GMT

နှစ်အလယ်လောက်မှာ Penang က ပြန်လာတော့ Bangkok ကိုသွားချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်သွားဖြစ်သွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးငါးနှစ်လောက်ကတည်းက Bangkok သွားဖို့ တိုင်ပင်ခဲ့ကြဖူးပေမယ့် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အကောင်အထည်မဖော်ဖြစ်ခဲ့ကြဘူး။ အခုတော့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံက IT industry ကြီးတစ်ခုလုံးနီးပါး Bangkok ကိုရောက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကိုယ့်အသိတော်တော်များက နယ်ခံတွေဖြစ်ကုန်ကြတယ်။ သူတို့တွေနဲ့ တွေ့ချင်တာက တစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တိုင်ကလည်း တစ်ခေါက်မှ မရောက်ဖူးသေးတာက တစ်ကြောင်း၊ အလုပ်လုံးဝမလုပ်ပဲ တစ်ပတ်လောက်နားအေးပါးအေး နားချင်တာကတစ်ကြောင်း၊ စတဲ့ အကြောင်းကြောင်းတွေကြောင့် သွားမယ်လို့စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး နှစ်လလောက်အလိုထဲက ခွင့်ကြိုတင်၊ လေယာဥ်လက်မှတ် ဖြတ်ထားလိုက်တယ်။ ဒါတောင် ရုံးက တစ်ခုခု အရေးအကြောင်းရှိရင် ကူလို့ရအောင် laptop လေးတော့ လိုရမယ်ရ သယ်သွားလိုက်ပါဆိုလို့ သယ်သွားရပါသေးတယ်။

Asiatique

ရောက်ရောက်ချင်း ပထမဆုံးအတွေ့အကြုံကတော့ ကားပိတ်တာပဲ။ ပိတ်တာမှ တစ်ခါရွေ့ရင် ဘီးတစ်လှိမ့်စာလောက်ပဲ ရွေ့တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ ကိုယ်ရောက်တဲ့အချိန်ကလည်း ရုံးဆင်းချိန် ငါးနာရီခွဲ ခြောက်နာရီဆိုတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ လေဆိပ်ကနေ ဟိုတယ်ရောက်ဖို့ Grab အပေါ်မှာ တစ်နာရီခွဲလောက် အချိန်ဖြုန်းလိုက်ရတယ်။ ဆရာနဲ့တွေ့ဖို့တောင် ဆရာက အခုလာရင် မှီသေးတယ်ပြောပေမယ့် ကားပိတ်နေတော့ ကြာမှာစိုးလို့ မလာတော့ပါဘူး ပြောလိုက်တာ တော်သေးတယ်။ ပိတ်တာသိပေမယ့် အဲလောက်ဆိုးမယ် မထင်ထားဘူး။ ဟိုတယ်မှာ အထုပ်ဝင်ချပြီး အသိတွေနဲ့တွေ့ဖို့ နောက်တစ်ခေါက်ပြန်ထွက်တော့လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပါပဲ။ သတိထားမိတာက Grab ငှားရင် ကိုယ့်ဆီကိုရောက်ဖို့တောင် အနည်းဆုံးတော့ ဆယ်မိနစ်လောက်စောင့်ရတယ်။ ဒီပုံအတိုင်းသာဆိုရင် သွားရလာရတာ အတော်တော့ ကသီမှာပဲဆိုပြီး တွေးမိသေးတယ်။ Grab ကို debit card နဲ့ ချိတ်ထားတော့ card ထဲကနေ သူ့ဟာသူ ဖြတ်သွားမှာပဲဆိုပြီး ငွေလဲတုန်းက transportation အတွက်ထည့်မလဲလာဘူး။ ရန်ကုန်ပြန်လည်း ဒီအတိုင်းပဲဆိုတော့ အဆင်ပြေမယ်ထင်ပြီး ဒီအတိုင်းလာခဲ့တာ မှန်းချက်နဲ့ နှမ်းတွက်လွဲသွားတယ်။ တစ်ချို့တွေကျတော့ ပိုမြန်ပြီး ပိုသက်သာတဲ့ Grab bike စီးကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကားတွေ တအားရှုပ်ယှက်ခက်နေတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ဆိုင်ကယ်နဲ့ ကားကြိုကားကြားထဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်နဲ့ တလကြမ်း မောင်းနေတာမြင်တော့ ကိုယ်တွေတော့ မစီးရဲဘူး။ ပြီးတော့ ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်လည်း မပေးဘူး။ နောက်ပိုင်းတော့ BTS ပဲစီးဖြစ်တော့တယ်။ တည်းတာရော၊ သွားတဲ့နေရာအများစုကရော Sukhumvit တစ်ကြောမှာပဲဆိုတော့ စီးရတာတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ BTS ကျတော့လည်း တစ်ယောက်ထဲဆိုမသိသာပေမယ့် သုံးယောက်လောက်ဆို Grab ဈေးနီးပါး ဖြစ်သွားပြန်ရော။ လမ်းပိတ်တဲ့ ဒုက္ခတော့မရှိတော့ဘူးပေါ့။ နောက်တစ်ခု သတိထားမိတာက ဘတ်စ်ကားတွေ။ ရန်ကုန်မှာတောင် မရှိတော့တဲ့ Hino ကားလိုမျိုး ဘတ်စ်တွေ ပြေးနေသေးတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ တစ်ချို့ကားတွေဆို Aircon Bus တောင်မဟုတ်ပဲ တော်တော်လေး ဟောင်းနေတာတွေတောင်တွေ့လို့ အံ့သြမိသေးတယ်။

ဒီတစ်ခေါက်ခရီးရဲ့ ခရီးစဥ်တွေထဲကတစ်ခုက 808 Festival ကိုသွားဖို့ပဲ။ တစ်ခါမှ EDM ပွဲတွေ မရောက်ဖူးသေးတော့ ရောက်ဖူးတယ်ရှိအောင် သွားကြည့်ချင်တာ။ တကယ်တမ်းကတော့ ကိုယ်ပုံမှန် နားထောင်လေ့ရှိတဲ့ သီချင်းအမျိုးအစားတွေတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ သွားဖို့မသွားဖို့ ချီတုံချတုံဖြစ်နေတုန်း နိုင်လင်းအောင်ရဲ့ လက်မှတ်စပွန်ဆာပေးမှုနဲ့ သွားဖြစ်လိုက်တယ်။ သူ့ကျေးဇူးကြောင့် ရောက်ဖူးသွားတယ်ပြောရမယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆို ကပ်စေးနဲပြီး ရောက်ဖို့ မသေချာလောက်ဘူး။ သူ့ဟာနဲ့သူတော့ အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ ပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ စိတ်လွတ်လက်လွတ်ခုန်ပေါက်လိုက်တော့ စိတ်ပေါ့ပါးသွားတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် သုံးလေးနာရီလောက် မတ်တပ်ရပ်နေရတာတော့ အတော်ညောင်းတယ်။ ပြီးတော့ Toilet တစ်ခါတစ်ခါသွားဖို့ လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ပြီးထွက် ပြီးရင်တိုးပြီးပြန်ဝင်ရတာ မစားသာဘူး။ အောက်မှာကလည်း ဝယ်ထားတဲ့ ရေသန့်ဗူးတို့၊ ဘီယာဗူးတို့၊ cocktail bucketတို့ ချထားကြတော့ အဲဒါတွေမနင်းမိအောင် ရှောင်ရသေးတယ်။ အစကတော့ ပွဲသုံးရက်ကို ပထမရက်နဲ့ နောက်ဆုံးရက်ကို သွားမယ် လုပ်ထားပေမယ့် ဒုတိယရက်မှာက ရှားရှားပါးပါး ကိုယ်သိတဲ့ Dj Snake ရော၊ ပြီးတော့ Hardwell ရော ပါတာ နောက်မှသိတော့ ပထမရက်နဲ့ ဒုတိယရက်ကိုသွားပြီး နောက်ဆုံးရက်ကျမှ နားလိုက်တော့တယ်။ ရွေးချယ်မှု မှန်ကန်သွားတယ်ပဲ ပြောရမယ်။ ဒုတိယနေ့က တော်တော်လေးမိုက်တယ်။ အဲဒီလိုပွဲသွားတော့မှ ကိုယ့်ဟာကိုယ် သတိထားမိတာတစ်ခုက ကိုယ်တွေ အတော်အသက်ကြီးသွားပြီဆိုတာပဲ။ လာကြတဲ့သူ အများစုက နှစ်ဆယ်ပတ်လည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွေ များတယ်။ သူတို့ကိုကြည့်ပြီး ငါတို့တောင် ဘီးကြဲကြီးတွေလို့ အခေါ်ခံရယ့် အရွယ်ရောက်ကုန်ပြီပဲလို့ တွေးမိတယ်။

808 Festival

အစားအစာတွေကတော့ အတော်စားဖြစ်တယ်။ အစထဲကလည်း စားဖို့သွားတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ထိုင်းစာတွေ အကုန်စားဖြစ်လားဆိုတော့လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး။ မဖြစ်မနေစားမယ်လို့ လုပ်ထားတဲ့ Tom yum soup နဲ့ Kway Teow မစားလိုက်ရဘူး။ ဈေးသက်သာတယ် တန်တယ်ဆိုပြီး တခြားအစားအစာတွေတော့ လျှောက်စားဖြစ်တယ်။ Japanese yakiniku တို့၊ Korean BBQ တို့။ ဒါပေမယ့် တကူးတကသွားစားတဲ့ ထိုင်းစာတွေထဲမှာတော့ ကျော်ကျော်စိုး ညွှန်းတဲ့ Northeast Restaurant က Softshell Crab ကို တော်တော်လေးကြိုက်တယ်။ တခြားဟင်းတွေလည်း ကောင်းပေမယ့် Softshell Crab က ပိုကောင်းတယ်။ စားဖူးသမျှထဲမှာတော့ အကောင်းဆုံးလို့ ပြောရမယ်။ သူကနောက်ဆုံးမှ ရောက်လာတော့ ကျန်တဲ့သူတွေက စားလို့ပြီးနေပြီးဆိုတော့ သိပ်မစားနိုင်ကျတော့ဘူး။ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲပဲ စားကောင်းကောင်းနဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံလောက်စားလိုက်တယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ နာမည်ကြီး Phed Mark ၊ သူက Pad kaprao တစ်မျိုးထဲကို အသားမျိုးစုံနဲ့ရောင်းတာ။ မြန်မာလိုဆိုရင်တော့ ကြက်ပင်စိမ်း၊ ဝက်ပင်စိမ်းလို့ခေါ်မလား မသိဘူး။ အရသာကတော့ တော်တော်လေးကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးပြီး medium spicy နဲ့မှာလိုက်တာ ရေသောက်ပြီးစားယူရတယ်။ သူ့ medium spicy က တော်တော်ကြီးကို စပ်တာ။ အစပ်စားနိုင်တဲ့ ကိုယ်တောင် တရှူးရှူးတရှဲရှဲဖြစ်ကုန်တယ်။ ကိုယ်စားနိုင်တာထက် တစ်ဆင့်နှိမ့်ပြီးမှာမှ အဆင်ပြမယ်။ နောက်တစ်ခေါက်သွားစားဖြစ်ရင်တော့ less spicy နဲ့ပဲ စားတော့မယ်။

My Favorites

ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ Bangkok အပြင်ဘက်ဆိုလို့ အယုဒ္ဓယဘက်ပဲ ရောက်ဖြစ်လိုက်တယ်။ ဒါတောင် အကိုလိုခင်နေတဲ့ senior အကိုနဲ့အစ်မတို့က တကူးတက လိုက်ပို့ပေးလို့ရောက်တာ။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆို မရောက်ဖြစ်လောက်တဲ့ နေရာထဲမှာပါတယ်။ Bangkok ကနေ တစ်နာရီကျော်ကျော်လောက်တော့ မောင်းရတယ်။ ကိုယ့်ကားနဲ့ကိုယ်သွားလို့သာ သွားရတာ အဆင်ပြေတာ။ တစ်နေရာနဲ့ တစ်နေရာက နည်းနည်းတော့ လှမ်းတယ်။ ပုဂံလိုမျိုး ဘုရားတွေက နေရာအနှံ့မှာ ခပ်စိပ်စိပ်ရှိနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပုဂံဆိုလို့ အယုဒ္ဓယကလည်း ပုဂံနဲ့ အတော်လေးနီးစပ်တဲ့ သဘောမှာရှိတယ်။ ရှေးခေတ်ကမြို့ဟောင်းတွေမို့လို့ အုတ်ကိုအသားပေးပြီး တည်ထားတဲ့ စေတီတွေကြောင့် တူတယ်လို့ ပြောလို့ရပေမယ့် ဇီးပင်တို့ မန်ကျည်းပင်တို့ အများကြီးပေါက်နေတာလည်း တူတယ်။ တမင်စိုက်ထားတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ စေတီတစ်ခုဆိုရင် မွန်/မြန်မာ ပုံစံကို အတုယူပြီး တည်ထားတယ်လို့တောင် ရေးထားသေးတယ်။ ကွာခြားတာကတော့ မြို့ပျက်မို့လို့ စေတီတွေနဲ့ ဆင်းတုတော်တော်တော်များများကတော့ ပျက်စီးနေတာတွေ့ရတယ်။ မရောက်ခင်ကတော့ မြန်မာတွေက ဘယ်လိုဘယ်ပုံ ဖျက်စီးခဲ့တယ်ဆိုပြီး ရေးထားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ အဲဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာဆိုဘာမှ ရေးထားတာတော့ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ သူတို့ဟာသူတို့ ကျောင်းမှာ သင်ရိုးထဲထည့်သင်ရင်တော့ သင်မှာပေါ့လေ။ ကိုယ်တွေတုန်းကလည်း သင်ခဲ့ရတာပဲကိုး။ နောက်တစ်ခု ထူးခြားတာက ဖိနပ်ချွတ်စရာမလိုပဲ စေတီတွေပေါ်ပေးတတ်တာပဲ။ စေတီအပျက်တွေမို့လို့ ဖိနပ်မချွတ်ခိုင်းတာလားတော့ မပြောတတ်ဘူး။ နေရာတော်တော်များများကိုတော့ အခမဲ့ ဝင်လို့ရပေမယ့် တစ်ချို့လူအလာများတဲ့ နေရာမျိုးတွေမှာတော့ foreigner တစ်ယောက်ကို ဝင်ကြေး ဘတ်ငါးဆယ်ပေးရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခေါက် အယုဒ္ဓယကို သွားဖြစ်လိုက်တာ တော်တော်ကျေနပ်တယ်။ လိုက်ပို့ပေးတဲ့ အကိုနဲ့အစ်မကို ကျေးဇူးတင်ရပါတယ်။ ပုဂံကို ပြန်သွားချင်တာကြာနေပေမယ့် သွားဖို့ကအဆင်မပြေဖြစ်နေတုန်း အခုလို နေရာမျိုးရောက်ဖြစ်လိုက်တာ နည်းနည်းတော့ စိတ်အဆာပြေသွားတယ်။

Phra Nakhon Si Ayutthaya

Bangkok က နိုင်ငံခြားသားတွေ သွားလေ့သွားထရှိတဲ့ နေရာတွေ နည်းနည်းပါးပါးလည်း ရောက်ဖြစ်ပါသေးတယ်။ Sea Life ၊ Madame Tussauds ၊ Jodd Fair Night Market အစရှိသဖြင့်ပေါ့။ များသောအားဖြင့် ပိုရောက်ဖြစ်တာကတော့ shopping mall တွေပဲ။ ကိုယ်ကဘာမှ မဝယ်ပေမယ့် သူများဝယ်တဲ့နောက် လျှောက်လိုက်ရင်း ရောက်ဖြစ်သွားတယ်။ Bangkok night life မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ Khaosan ကိုလည်း နောက်ထပ် အစ်ကိုတစ်ယောက်လိုက်ပို့လို့ ပြန်ခါနီးမှရောက်လိုက်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နားတွေတအားညည်းလို့ Khaosan နဲ့ကပ်ရပ် နောက်တစ်လမ်းကိုသွားပြီး လူရှင်းတဲ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှာ ထိုင်လိုက်ရတယ်။ အေးအေးဆေးဆေးထိုင်ပြီး စကားပြောချင်တဲ့ကိုယ်တွေနဲ့တော့ မကိုက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ရောက်တော့ ရောက်ဖူးသွားတာပေါ့လေ။ Khaosan ထက်စာရင် Phra Khanong က W district ဆိုတဲ့ နေရာလေးကို တော်တော်သဘောကျတယ်။ အိန္ဒိယအစားအစာရောင်းတဲ့ မြန်မာဆိုင် တစ်ဆိုင်လည်းရှိတယ်။ ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းနဲ့ အေးအေးဆေးဆေးစကားပြောလို့ရတယ်။ အစားအသောက်လည်း မဆိုးဘူးလို့ ပြောရမယ်။

Sook Siam @ ICONSIAM

ပြန်ခါနီးတစ်ရက်မှာတော့ ညနေဘက် တစ်ယောက်ထဲ ICONSIAM ကို သွားဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ အစကတော့ တစ်ယောက်ထဲဆိုတော့ ပျင်းပြီး မသွားတော့ပါဘူးဆိုပြီး နေနေသေးတယ်။ နောက်တော့ ခရီးသွားမှတော့လည်း ဟိုတယ်အခန်းထဲ အောင်းနေလို့ အကျိုးမရှိပါဘူးဆိုပြီး သွားဖြစ်လိုက်တယ်။ ICONSIAM က Chao Phraya မြစ်ရဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းမှာဆိုတော့ ferry boat တွေနဲ့ ဆယ့်ငါးမိနစ်တစ်ခါ အခမဲ့ အပို့အကြိုလုပ်ပေးတယ်။ ferry boat နဲ့ လိုက်သွားလိုက်ရုံပဲ၊ ညနေဘက်သွားရင် ပိုလှတယ်ဆိုလို့ ညနေစောင်းမှ တစ်ယောက်ထဲ Google Map ကြည့်ပြီးသွားလိုက်တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ gate မှာ ICONSIAM ကိုသွားတဲ့ ferry boat တစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်ထင်ပြီး ရုပ်တည်နဲ့ တွေ့တဲ့ ferry boat ပေါ်တက်လိုက်သွားလိုက်တာ Asiatique ရောက်သွားတယ်။ ဟိုရောက်နေတုန်း အယုဒ္ဓယကို လိုက်ပို့တဲ့ အကိုက ICONSIAM ကိုမသွားဘူးလား လှမ်းမေးတော့မှ သွားတော့သွားတယ် မတူသလိုပဲလို့ပြောပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်ပြမှ ferry boat မှားစီးသွားမှန်းသိတယ်။ အဲဒါနဲ့ gate ကို ပြန်စီးသွားပြီး နောက် ferry boat ကို ပြောင်းစီးလိုက်ရတယ်။ တစ်ယောက်ထဲ ICONSIAM ထဲက Sook Siam မှာ တွေ့ရာလျှောက်ဝယ်စားပြီး ခရီးစဥ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။

Foods @ Sook Siam

Bangkok က တော်တော်ကြီးတိုးတက်နေပြီ။ Bangkok ကလို ခေတ်မှီအဆောက်အုံတွေ၊ BTS တို့ MRT တို့လို သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစနစ်တွေကို မှီဖို့ အဝေးကြီးလိုသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူများတွေတော့မသိဘူး ကိုယ်တွေကတော့ Yangon ရဲ့ vibe လိုမျိုး Bangkok မှာ တစ်ခါတစ်ခါတော့ ရမိတယ်။ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံ ဖြစ်နေလို့လားတော့မသိဘူး တစ်ချို့အရာတွေက ကိုယ်တွေနဲ့ တော်တော်လေး တရင်းတနှီးရှိသလို ခံစားရတယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ မြန်မာတွေရောက်နေတာ အတော်များတာပဲ။ သွားခဲ့တဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေ တော်တော်များများမှာ မြန်မာတွေရှိတယ်။ နောက်ဆုံး ကိုယ့်အခန်းကို house keeping လာလုပ်တာတောင် မြန်မာပဲ။ ကိုယ့်နိုင်ငံက လုပ်စားကိုင်စားလို့မရတော့လည်း အကုန်ထွက်ကုန်ကြတာပေါ့။ အရင်ထဲကလည်း ရှိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် အခုကတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ ပြည်ပအလုပ်အကိုင်တွေရလို့ပဲ ဝမ်းသာရမလား၊ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်တွေ ယိုစမ့်မှုအတွက် ဝမ်းနည်းရမလား မပြောတတ်တော့ဘူး။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါလည်း ခရီးသွားရတာ နယ်ခံတွေရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ အရမ်းအဆင်ပြေတယ်။ မအားကြတဲ့ကြားကနေ တကူးတက လိုက်ပို့ပေး၊ မသိတာတွေဖြေပေး၊ မုန့်တွေလိုက်ကျွေးကြတဲ့ Bro တွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခေါက်လည်း ထပ်သွားဖြစ်ဦးမယ်ထင်ပါတယ်။ Krabi ဘက်ရယ်၊ Chiang mai ဘက်ရယ် သွားချင်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်နှစ်တော့ မရောက်ဖူးသေးတဲ့ Vietnam နဲ့ Japan ကို အရင်သွားချင်တယ်။ Japan ကတော့ သွားဖို့အဖော်ရှိမှပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဘယ်သူမှလည်း ခေါ်လို့မရဘူးဖြစ်နေတယ်။ ဝေးလည်းဝေး၊ ဈေးကလည်းကြီးဆိုတော့။ Vietnam ကတော့ သွားဖို့ပြောထားတာတွေရှိတယ်ဆိုတော့ အဲဒီပဲ အရင်သွားဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။

Penang သို့

Arkar Aung — Mon, 23 May 2022 14:18:13 GMT

ရောက်နေတဲ့ နိုင်ငံထဲမှာ ပိတ်မိနေလိုက်တာဟာ ဘာလိုလိုနဲ့ နှစ်နှစ်ခွဲနီးပါးလောက် ဖြစ်သွားတယ်။ တကယ်တော့ နိုင်ငံထဲက ထွက်ဖို့မပြောနဲ့ အိမ်ကနေတောင် တစ်ပတ်နေလို့မှ တစ်ခါနှစ်ခါလောက် အပြင်ထွက်ဖြစ်တာ။ ပြီးတော့လည်း ခုထိ Work from home ပဲဆိုတော့ မွန်းကျပ်လွန်းလို့ ရုံးကလူတွေနဲ့ ချိန်းပြီး တစ်လနှစ်ခါလောက် ရုံးကို တကူးတက သွားနေရတယ်။ ခရီးသွားချင်ပေမယ့် (ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ရန်ကုန်ပြန်ချင်တာပေါ့) COVID ငြိမ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်ရင်းစောင့်ရင်းနဲ့ ဒီလောက်ကြာသွားတယ်။ ဒီလိုနဲ့ မမျှော်လင့်ပဲ ရုံးကတစ်ယောက်က Penang က သူ့အိမ်ကိုပြန်ရင်းနဲ့ သူပြန်မလာခင် လာလည်ကြဖို့ခေါ်တာနဲ့ ဒီမှာလည်း April လကုန်ပိုင်းမှာ ပိတ်ထားတာတွေ အကုန် ပြန်ပြီးဖြေလျှော့ပေးလိုက်တာနဲ့ တိုက်ဆိုင်တာနဲ့ သွားကြမယ်ဆိုပြီး ဖြစ်သွားတယ်။

ဖြစ်ချင်တော့ ပိတ်ရက်တအားနည်းတဲ့ နိုင်ငံမှာ ရှားရှားပါးပါး ဒီနှစ် မေလထဲ ပိတ်ရက်ရှည်တွေ အတော်များတယ်။ Labor Day နဲ့ Hari Raya ပိတ်တာက စနေ၊ တနင်္ဂနွေနဲ့ ဆက်သွားတော့ လေးရက်ပိတ်သွားတယ်။ တကယ်တမ်း သွားဖို့စီစဥ်တာက အဲဒီပိတ်ရက် လေးရက်မှာ။ ဒါပေမယ့် မြန်မာနိုင်ငံသားတွေက Malaysia သွားဖို့ဆိုရင် Visa လိုတဲ့အခါကျတော့ Visa လျှောက်ဖို့ အရင်လုပ်ရသေးတယ်။ Visa လျှောက်တာကလည်း Processing time က 6-7 working days ဆိုတော့ လေးရက်ဆက်ပိတ်ရက်ကို ဘယ်လိုမှမမှီတော့ဘူး။ အဲလိုပိတ်ရက်တွေ ဆက်သွားတာကြောင့်ပဲ Visa ကလည်း ဆယ်ရက်လောက်နေမှ ရတယ်။ အဲလိုကြာနေတော့ အတူသွားမယ့်အထဲက တစ်ယောက်က မစောင့်နိုင်တော့ပဲ နောက်တစ်နေရာကို သူ့အစီအစဥ်နဲ့ သူသွားဖြစ်သွားတယ်။ ကိုယ်နဲ့ ကျန်တဲ့နောက်တစ်ယောက်နဲ့ကတော့ Vesak Day (ကဆုန်လပြည့်နေ့) နဲ့ ကပ်ပြီး သုံးရက်ဆက်ပိတ်တဲ့ အပတ်ကျတော့မှ သွားဖို့စီစဥ်ဖြစ်တယ်။ အဲလိုပိတ်ရက်ဆက်နေတော့ ထုံးစံအတိုင်း သောကြာနဲ့ စနေနေ့တွေမှာ လေယာဥ်လက်မှတ်ဈေးတွေက အတော်များနေလို့ အသက်သာဆုံးဖြစ်တဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့ညကို ရွေးဖြစ်သွားတယ်။ ဒါတောင် ပုံမှန်ဈေးထက်တော့ များနေတုန်းပဲ။ အဲ့မှာ တစ်ပတ်လောက်နေမယ်၊ သုံးယောက်လုံးအားတဲ့ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တစ်ရက်လောက်ပဲ ခွင့်ယူမယ်။ ကျန်တဲ့နေ့တွေ ဟိုကပဲ အလုပ်လုပ်မယ်ပေါ့။ လည်ဖို့က နှစ်ရက်လောက်ဆို လုံလောက်ပါတယ်။ အဓိကက အစားအသောက်တွေ စားချင်တာဆိုတော့ ထမင်းစားချိန် သွားစားလိုက်၊ အလုပ်ပြန်လုပ်လိုက်၊ ရုံးဆင်းတော့ ညဘက်တစ်ခေါက် ပြန်ထွက်ပြီး ညစာစားလိုက်ပေါ့။

ဒီခရီးမှာ သဘောကျတာ တစ်ခုက ဘာဆိုဘာမှ စီစဥ်စရာမလိုတာပဲ။ ရန်ကုန်မှာတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ခရီးသွားရင် များသောအားဖြင့် ကိုယ်ပဲ စီစဥ်ဖြစ်တာများတယ်။ ကားလက်မှတ်၊ Hotel booking၊ စားဖို့သောက်ဖို့ စသဖြင့်ပေါ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘာဆိုဘာမှကို စီစဥ်စရာမလိုဘူး။ လာလည်ဖို့ ဖိတ်တဲ့သူကပဲ အကုန်စီစဥ်သွားတယ်။ နေဖို့ Airbnb ငှားတာ၊ နေတဲ့တစ်လျှောက်လုံး သွားဖို့လာဖို့ ကားစင်းလုံးငှားတာကနေ (မောင်းတော့လည်း သူကိုယ်တိုင်ပဲ တောက်လျှောက်မောင်းပို့တာပဲ) ဘယ်နေ့ ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်သွားပြီး ဘယ်ဆိုင်မှာ ဘာစားမယ်ဆိုတာအထိ Google sheet နဲ့ ပို့ပေးထားပြီးသား။ Project Manager မို့လို့လားတော့မသိဘူး Planning ကတော့ တော်တော်လေးစနစ်ကျတယ်။ ကိုယ်တွေစီစဥ်တယ်ဆိုတာ သူနဲ့ယှဥ်ရင် စီစဥ်တယ်လို့တောင် မခေါ်တော့ဘူးဖြစ်သွားတယ်။

Map of Penang

တကယ်တော့ Penang ကို လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်လောက်က တစ်ခေါက်ရောက်ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက ရုတ်တရက် သွားမယ်ဆိုပြီး ထသွားကြတာရယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ခါမှမရောက်ဖူးတဲ့ သူတွေ စုပြီးသွားကြတာရယ်၊ ညနေဘက်ရောက်၊ ညအိပ်ပြီး နောက်နေ့တစ်နေကုန်နေ၊ ညဘက်ပြန်ဆိုတော့ အချိန်ဘာမှ မကြာလိုက်ဘူး။ အဲလိုအချိန်မရှိတာတောင်မှ ဘယ်သွားရမှန်းမသိလို့ George Town မှာ လမ်းပတ်လျှောက်နေခဲ့ကြသေးတယ်။ အဓိက နာမည်ကြီးတဲ့ Street food (Hokkien dishes) တွေလည်း ဘာမှ မစားဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီတုန်းက Penang ရောက်ပြီး ညစာကို Subway က Sandwish စားခဲ့တာကို ပြန်သတိရပြီး ပြုံးမိသေးတယ်။ ဒီတစ်ခါ မြို့ခံပါတယ်ဆိုတော့ အစားအသောက်ကိစ္စက ပူစရာမလိုဘူး။ ဆိုင်မှာ မှာရတာကအစ တစ်ချို့ အင်္ဂလိပ်စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်တဲ့ဆိုင်ရှင်တွေနဲ့ဆို ကိုယ်တွေနဲ့က အတော်လေးတိုင်ပတ်မှာ။ အခုတော့ သူပဲ တရုတ်ဆိုင်ဆို တရုတ်လိုပြော၊ မလေးဆိုင်ဆို မလေးလိုပြော၊ ပြီးတော့ ကိုယ်တွေကို အင်္ဂလိပ်လိုပြန်ပြောနဲ့ အတော်လေး အဆင်ပြေတယ်။ များသောအားဖြင့် သူ ညွှန်းပေးတာတွေပဲ စားဖြစ်တာများပါတယ်။

ည၁၁နာရီ ကျော်ကျော်လောက် လေယာဥ်ဆိုက်၊ အထုပ်တွေဘာတွေချပြီး George Town ထဲက Love Lane ဘက်ကို တစ်ခေါက်လျှောက်ကြည့်ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ နောက်နေ့မနက် ၈နာရီမှာ Ipoh ဘက်ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ညက အိပ်ရေးမဝထားတော့ ကားပေါ်မှာ အိပ်ပြီးပါသွားလိုက်တာ မနက်စာစားဖို့ရပ်တော့ တစ်ခါထ၊ ပြီးတော့ ပြန်အိပ်နဲ့ ရောက်ခါနီးမှ နိုးတော့ စိတ်ထဲ သိပ်မဝေးဘူးထင်တာ၊ အချိန်ကိုလည်း သတိထားပြီး မကြည့်မိလိုက်တာ ပါမှာပေါ့။ အပြန်ကျတော့မှ တော်တော်နဲ့ မရောက်နိုင်ဘူး၊ နောက်မှ နှစ်နာရီခွဲလောက် မောင်းရတဲ့ ခရီးမှန်း သိတော့ ကိုယ်တိုင်မောင်းပို့တဲ့သူကို အားတောင်နာတယ်။ Ipoh မှာ အဓိက သွားစရာက သဘာဝအလျောက်ဖြစ်တည်နေတဲ့ လှိုဏ်ဂူကြီးတွေမှာ တည်ထားတဲ့ Temple တွေပဲ။ ဒါပေမယ့် အချိန်ရလောက်ပဲ သွားရတာဆိုတော့ Qing Xin Ling Leisure & Cultural Village နဲ့ Kek Lok Tong Temple နှစ်နေရာလောက်ပဲ ရောက်ဖြစ်တယ်။ ဒါတောင် ဒုတိယနေရာရောက်တော့ မိုးတွေသည်းလာလို့ အောက်ဘက်က ဥယျာဥ်ဘက်ကို မသွားလိုက်ရဘူး။

Qing Xin Ling Leisure & Cultural Village & Kek Lok Tong Temple

အဲဒီနှစ်နေရာကနေပြန်ထွက်တော့ နေ့လည်နှစ်ချက်ထိုးနေပြီ။ နေ့လည်စာကို Ipoh မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ Beansprout Chicken Rice (ကြက်ဆီထမင်းနဲ့ ပဲပင်ပေါက်) စားဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ Tau Fu Fah လို့ခေါ်တဲ့ (မြန်မာလိုတော့ တိုဖူးလို့ပဲခေါ်ရမယ်ထင်တယ်) အချိုပွဲလိုဟာ သွားစားဖြစ်တယ်။ လူတန်းအရှည်ကြီးနဲ့ တော်တော်စောင့်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် စောင့်ရကျိုးနပ်တယ်ပဲ ပြောရမယ်။ ပူပူနွေးနွေး အိအိလေးနဲ့ တော်တော်လေး အရသာရှိတယ်။ ခရီးတစ်လျှောက် အကြိုက်ဆုံးအစားအစာထဲက တစ်ခုပဲ။

Tau Fu Fah

နောက်တော့ Ipoh ရဲ့ နာမည်ကြီး Concubine Lane ထဲ လျှောက်ကြည့်ဖြစ်တယ်။ တစ်မြို့လုံးမှာ လူအစည်ဆုံးနေရာလို့တောင် ပြောရမယ်။ ပြီးတော့ အဲ့နားတစ်ဝိုက်က Mural Art တွေပတ်ကြည့်ရင်း Tatto ဆိုင်တွေ့တော့ အတူသွားတဲ့တစ်ယောက်က ဝင်ကြည့်ရအောင်ဆိုတာနဲ့ ဝင်ကြည့်ဖြစ်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်လည်း စပ်စုချင်တာရယ်၊ လက်ပေါ်မှာဆို ဘယ်လိုနေမလဲသိချင်တာရယ်ကြောင့် Temporary tatto တစ်ခုထိုးဖြစ်လိုက်တယ်။ ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး။ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပေါ့။ ထိုးတယ်ဆိုတာထက် လက်ပေါ်မှာ Outline ပါတဲ့ Sticker ကပ်ပြီး အဲဒီ Outline အတိုင်း မှင်ဖြည့်ပေးလိုက်တာပါပဲ။ ဈေးကလည်း 15 MYR ဆိုတော့ မြန်မာကျပ်နဲ့ဆို 6000 ကျော်ကျော်လောက်ပဲ ကျတယ်။ ဒီဈေးနဲ့ ဒီလောက်ပဲရမှာပေါ့လေ။ သုံးရက်လောက်ကြာတော့ မှိန်သွားတာပါပဲ။

Concubine Lane @ Ipoh

ဒီလိုနဲ့ Ipoh ကပြန်ရောက်တော့ ညနေအတော်လေး စောင်းနေပြီ။ ညစာကို တကူးတကထွက်မစားတော့ပဲနဲ့ အိမ်နားမှာပဲ အဆင်ပြေတာစားမယ်ဆိုပြီး လျှောက်ကြည့်တော့ မမျှော်လင့်ပဲ Shesha ဆိုင်သွားတွေ့တယ်။ အဲ့ဆိုင်မှာပဲ ရတာစားပြီး Shesha သောက်ဖြစ်သွားတယ်။ ရန်ကုန်မှာတော့ Shesha တစ်အိုး ဘယ်လောက်ပေးရတယ် မသိတော့ပေမယ့် ဒီမှာတော့ 16 MYR၊ မြန်မာကျပ်နဲ့ဆို 7000 နီးပါးလောက်ပဲပေးရတယ်။ အစားအသောက်ကတော့ အတော်လေးညံ့ပေမယ့် အာရုံက Shesha ကိုရောက်နေတာနဲ့ ဘယ်လိုစားလိုက်မှန်းတောင် မသိပါဘူး။

နောက်ရက်ကျတော့ အလုပ်ပြန်ဖွင့်ပြီဆိုတော့ နေတဲ့နေရာကနေပဲ အလုပ်လုပ်၊ စားတဲ့အချိန်ကျတော့ အပြင်ထွက်စားပေါ့။ အထူးသဖြင့်တော့ Hokkien အစားအစာ တွေပဲလိုက်စားဖြစ်တာများပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အကြိုက်ဆုံးကို ပြောပါဆိုရင်တော့ Char Kway Teow ပဲ။ ရန်ကုန်မှာဆိုရင်တော့ မလေးရှားခေါက်ဆွဲကြော်ဆိုပြီး ရောင်းတယ်။ မြန်မာအစားအစာထဲမှာ Char Kway Teow နဲ့ အနီးစပ်ဆုံးတူတာကတော့ မြိတ်ကပ်ကြီးကိုက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် မြိတ်ကပ်ကြီးကိုက်လို ပဲပြုတ်တို့ဘာတို့တော့ မပါဘူးပေါ့လေ။ အရင်ကတည်းက ညှပ်ခေါက်ဆွဲကြိုက်တဲ့သူမို့လို့လည်း ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ Char Kway Teow ကို Ipoh မှာရော Penang မှာပါ နှစ်ခါစားဖြစ်တယ်၊ နှစ်ခါစလုံးကြိုက်တယ်။

Char Kway Teow

စားဖူးတဲ့ သူတွေက တအားကောင်းလို့ စားဖြစ်အောင်စားခဲ့ဖို့ ညွှန်းကြတဲ့ Penang Laksa ကတော့ မကြိုက်တဲ့ စာရင်းထဲထည့်ရမယ်။ Singapore Laksa တအားကြိုက်တော့ Penang Laksa ကိုလည်း ကြိုက်မယ်မျှော်လင့်ထားပေမယ့် တကယ်စားကြည့်တော့ လုံးဝမကြိုက်ဘူး။ နှစ်ဆိုင်ပြောင်းစားကြည့်ဖြစ်ပေမယ့် နှစ်ခုလုံးမကြိုက်ဘူး။ ပထမဆိုင်က အရည်ခပ်ကျဲကျဲ အရသာခပ်ချဥ်ချဥ်နဲ့ နောက်တစ်ဆိုင်ကျတော့ ငါးနံ့က တအားပြင်းတယ်။ မေးကြည့်တော့မှ ကိုယ်မကြိုက်တဲ့ Sardine ငါးနဲ့ ချက်ထားတာဖြစ်နေတယ်။ ဒါနဲ့ မြို့ခံက Laksa ဆိုတဲ့ နာမည်ချင်းတူပေမယ့် ချက်တဲ့ပုံစံချင်း၊ အရသာချင်း လုံးဝမတူတဲ့အကြောင်း၊ Singapore Laska ကြိုက်ရင် သူနဲ့ ဆင်တဲ့ Curry Mee ကို စားကြည့်သင့်ကြောင်း ရှင်းပြတယ်။ တကယ်စားကြည့်တော့လည်း Curry Mee က စားကောင်းတယ်။ White Curry Mee ရော၊ ရိုးရိုး Curry Mee ရော ကြိုက်တယ်။ Singapore Laska လောက်မကြိုက်ပေမယ့် Curry Mee လည်း ကြိုက်တဲ့အထဲမှာပါတယ်။

White Curry Mee

ခွင့်ယူထားတဲ့ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့မှာ Penang Hill ကိုသွားဖို့လုပ်ထားပေမယ့် ဟိုရောက်တော့ ပြုပြင်နေလို့ နှစ်ပတ်ပိတ်ထားတယ်။ အဲဒါနဲ့ပဲ အဲ့နားက Kek Lok Si Temple ကိုဝင်ဖြစ်တယ်။ အပေါ်ကို အဆင့်ဆင့်တက်ရပြီးတော့ အပေါ်ဆုံးမှာ ကွမ်ရင်မယ်တော်ရုပ်ထု အကြီးကြီးရှိတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးဆုံး ကွမ်ရင်မယ်တော်ရုပ်ထုလို့လည်း ဆိုတယ်။ မြန်မာတွေလည်း အတော်လာပုံရတယ် ထင်တယ်။ အချို့ဆိုင်းဘုတ်တွေမှာ မြန်မာလိုပါရေးထားတာတွေ့တယ်။ အပေါ်ဆုံးကို တက်ဖို့ဆိုရင် Inclined elevator စီးပြီးတက်ရတယ်။ ဒီ Temple က အရင်တုန်းက ဒီလောက်မကြီးပဲနဲ့ နောက်မှ တဖြည်းဖြည်းချဲ့ရင်းချဲ့ရင်းနဲ့ ဒီလောက်ကြီးလာတာလို့ သိရတယ်။ ပြီးတော့ တရုတ်နှစ်ကူးဆိုရင် Temple တစ်ခုလုံးမီးထွန်းထားပြီး လူတွေလည်း အပြည့်လာကြတယ်။ တစ်ချို့ဆိုရင် တရုတ်နှစ်ကူးမှာ ဒီ Temple ကိုလာဖို့ Penang ကို တကူးတကလာကြတယ်တောင် ပြောတယ်။ Google မှာ တွေ့တဲ့ပုံတွေအရကော၊ တွေ့ခဲ့သမျှ မျက်လုံးထဲမြင်ကြည့်ရင် Temple တစ်ခုလုံး ရောင်စုံမီးအပြည့်နဲ့ တော်တော်လှမှာတော့ သေချာတယ်။ နောက်ပြီး ပန်းတွေလည်း တော်တော်လေးစုံအောင် စိုက်ထားတာတွေ့ခဲ့တယ်။

Kek Lok Si Temple

ညနေဘက်ရောက်တော့ Mural Art တွေရှိတဲ့ George Town တစ်ဝိုက်လျှောက်ကြည့်ဖြစ်တယ်။ အဓိကကတော့ ဓါတ်ပုံရိုက်တာပါပဲ။ ပြီးတော့ Chew Jetty ဘက်ရောက်တယ်။ ဟိုးအရင်က ငါးဖမ်းတဲ့ တံငါသည် Chew မျိုးရိုးမိသားစုတွေနေရာ ရပ်ကွက်လိုမျိုးပေါ့။ ကမ်းနားရေပေါ်မှာ ပျဥ်ထောင်အိမ်တွေဆောက်ပြီး နေကြတယ်။ အခုတော့ မရှိသလောက်ဖြစ်သွားပါပြီ။ လက်ရှိနေနေကြတဲ့ သူတွေက ပြန်ဝယ်ပြီး နိုင်ငံခြားသားတွေကို ပြန်ငှားစားတဲ့ နေရာဖြစ်နေပြီ။ Chew Jetty လိုမျိုးပဲ မျိုးရိုးနာမည်အလိုက် အခြား Jetty တွေပါဆိုရင် အားလုံးပေါင်း Jetty ကိုးခု ရှိတယ်။ Ong Jetty, Lim Jetty, Yeoh Jetty အစရှိသဖြင့်ပေါ့။ အိမ်ပုံစံတွေကတော့ အင်းလေးက အိမ်တွေလိုမျိုးပဲ။ ဒါပေမယ့် ရေစပ်မှာဆိုတော့ အင်းလေးက အိမ်တွေလောက်တော့ ခြေတံမရှည်ဘူး။ ပြီးတော့ အောက်က ဆားငံရည်မို့လို့လားတော့ မသိဘူး အောက်ခြေမှာ ကွန်ကရစ်တိုင်တွေထောက်ထားတယ်။ Chew Jetty နဲ့ ကပ်ရက် Tan Jetty ဘက်ကိုသွားပေမယ့် ပင်လယ်ဘက်ကို ထိုးထားတဲ့ သစ်သားတံတားတဝက်မှာ ပိတ်ထားလို့ ဆက်မသွားလိုက်ရဘူး။

Tan Jetty

ထူးထူးခြားခြား ကြိုက်တဲ့ နောက်အစားအစာ တစ်ခုကတော့ Rojak။ စစကြားချင်း အသီးကို Shrimp paste နဲ့သုပ်ထားတာဆိုတော့ စိတ်ထဲမှာ Shrimp paste ကို ပုစွန်ငါးပိလို့ထင်ပြီး မကြိုက်လောက်ဘူးပေါ့။ ဆိုင်ရောက်လို့ သုပ်နေတာမြင်တော့မှ ပုစွန်ကနေလုပ်ထားတဲ့ Sauce တစ်မျိုးဖြစ်နေတယ်။ တကယ်စားကြည့်တော့လည်း တော်တော်လေးစားကောင်းတယ်။ အထဲမှာ အသီးမျိုးစုံနဲ့ ကင်းမွန်ပြုတ်ထားတာရယ်၊ ပဲပြားအခွံလိုဟာမျိုးကို ကြော်ထားတာရယ်ပါတယ်။ ကြိုက်လို့ နောက်တစ်ရက်မှာ တကူးတကကို ထပ်ပြီးသွားစားဖြစ်သေးတယ်။ ဒုတိယအခေါက်မှာကျတော့ ကင်းမွန်ကို မီးဖုတ်ပြီး ပြားထားတာပါ ထည့်စားဖြစ်တယ်။ စားဖြစ်သမျှထဲမှာ အကြိုက်ဆုံးတစ်ခုပဲ။

Rojak

ဒီခရီးရဲ့ အဓိက mission က စားဖို့ဆိုတော့ ခြောက်ညနဲ့ ခုနှစ်ရက်မှာ တော်တော်တော့ စားဖြစ်ပါတယ်။ Wanton Noodle တို့၊ Malaysia's Bak Kut Teh တို့၊ Hokkien mee တို့၊ နာမည် မမှတ်မိတာတွေရောပေါ့။ ဈေးနှုန်းအရလည်း တော်တော်သက်သာတယ်။ အစားအသောက်တင် မဟုတ်ဘူး နေဖို့ထိုင်ဖို့ကလည်း သက်သာတယ်။ Airbnb ကနေငှားတဲ့ 3 Bedrooms Condo ကို ခြောက်ရက်စာ S$340 ပဲကျတယ်။ အရာရာဈေးကြီးတဲ့နိုင်ငံနဲ့ ယှဥ်ကြည့်နေမိလို့လားတော့ မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သဘောကျတာတော့ အမှန်ပဲ။ ကြုံရင်တော့ ထပ်သွားဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ Visa ကလည်း တစ်နှစ်စာ multiple entries ရလိုက်တယ်ဆိုတော့ အကြောင်းရှာတာပေါ့။

Penang at night

အခန်းထဲမှာပဲ နေရတာများတော့ အခုလို ခရီးသွားလိုက်ရတာ တော်တော်တော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိသွားတယ်။ စိတ်အပြောင်းအလဲပေါ့။ ကံကောင်းချင်တော့ ကိုယ့်အလုပ်ကလည်း Laptop နဲ့ Internet ရှိရင်အဆင်ပြေပြီဆိုတော့ ခွင့်မယူပဲလည်း သွားလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ခရီးသွားနေတုန်း အလုပ်ကို မစဥ်းစားချင်ဘူး။ အဲတော့ အလုပ်ပါးလောက်မယ့် နှစ်ကုန်ပိုင်းမှာ တစ်နေရာရာ ထပ်သွားမယ်တော့ စိတ်ကူးတာပဲ။ ရန်ကုန်ကို အေးအေးဆေးဆေးပြန်လို့ရပြီ ဆိုရင်တော့လည်း ရန်ကုန်ပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့လည်း တစ်နေရာရာတော့ သွားဖို့စီစဥ်ဖြစ်မှာပါ။ သွားချင်တာတွေကတော့ အများကြီးပဲ။ လောလောဆယ်တော့ အသိတွေအများကြီးရောက်နေတဲ့ BKK ကို စိတ်ရောက်နေတယ်။ နောက်နှစ်ထဲမှာတော့ ပိုဝေးတဲ့နေရာကို သွားဖို့ကြိုးစားနေတယ်။ ပြောထားတာတွေတော့ရှိတယ်၊ ဖြစ်မဖြစ်တော့ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။

လူ

Arkar Aung — Mon, 21 Feb 2022 14:37:31 GMT

တစ်ခါတစ်ခါကျတော့လည်း ရှင်သန်ရတာ ပင်ပန်းတယ်။ ပြဿနာပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်နဲ့ လောကကြီးမှာ "နေတတ်ရင် ကျေနပ်စရာပါ" လို့ ပြောကြပေမယ့် အဲလို"နေ"တတ်ဖို့ဆိုတာကလည်း အခက်သားကိုး။ အထူးသဖြင့် လူတွေနဲ့ နေတတ်ဖို့ဆိုတာ ပိုခက်တယ်။ အသက်အရွယ်ကြီးလာလေလေ တွေ့ရကြုံရ စုံလာလေလေ လူတွေအပေါ် နားလည်ရ ခက်လာလေလေပဲ။ တရားကျတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အသုံးများကြပေမယ့် ကိုယ်တွေအတွက်ကတော့ စိတ်ပျက်တယ်လို့သုံးတာ ပိုမှန်လိမ့်မယ်။ သူငယ်ချင်းတွေပြောနေကျ "မင်းက ခေတ်မှားပြီးမွေးလာတာကိုး" ဆိုတာကို အရင်ကတော့ ဟုတ်သလိုလို ဘာလိုလိုထင်မိပေမယ့် သေချာစဥ်းစားကြည့်ရင် ဘယ်ခေတ်နေနေ လူဆိုတာ ဒီစရိုက် ဒီအချိုးပဲနေမှာဆိုတော့ သီချင်းအဟောင်းကို ပြန်ဆိုသလိုမျိုး အဆိုတော်မတူလို့ ကီးပြောင်းချင် ပြောင်းမယ် သံစဥ်နဲ့ စာသားကတော့ ဒုံရင်းက ဒုံရင်းပဲ။

"မင်းက ခေတ်မှားပြီးမွေးလာတာကိုး" ဆိုတာကို အရင်ကတော့ ဟုတ်သလိုလို ဘာလိုလိုထင်မိပေမယ့် သေချာစဥ်းစားကြည့်ရင် ဘယ်ခေတ်နေနေ လူဆိုတာ ဒီစရိုက် ဒီအချိုးပဲနေမှာ ..

ဒီလိုဆို လူတွေက မင်းကိုဘာလုပ်နေလို့လဲလို့ မေးစရာရှိလာတယ်။ အခုတော့ ဘာမှမလုပ်ပေမယ့် ဘယ်အချိန်မှာ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို မသိတော့ အမြဲတမ်း သတိထားနေရတာကို မကြိုက်တာ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် လူတွေကို သံသယမျက်လုံးနဲ့ လိုက်ကြည့်မနေချင်ဘူး။ ပင်ပန်းတယ်။ အဲဒါကြောင့်မို့လည်း အခုမှ စတွေ့တဲ့သူတို့၊ သိပ်မရင်းနှီးတဲ့သူတို့ဆိုရင် အရောတဝင်နဲ့ တရင်းတနှီး စကားပြောလေ့မရှိဘူး။ တချို့ကတော့ ဒီကောင်က ဘဝင်ကောင်၊ ကြီးကျယ်လိုက်တာလို့ ထင်မှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အကျင့်ကိုက လူတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းနှီးဖို့ အချိန်ကိုလိုတာ။ အဲလိုအချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုရောက်ပြီ၊ ကိုယ့်ဘက်က ဒီလူတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်လို့ရနိုင်ပြီလို့ ယူဆလိုက်ရင် ခုနကပြောတဲ့ တစ်ဖက်လူအပေါ်ထားတဲ့ သံသယက တဖြည်းဖြည်းနည်းလာတယ်။ နောက်ဆုံး သံသယ မရှိသလောက် အနေအထားဖြစ်သွားတယ်။ အဖေ့စကားငှားသုံးရရင် အဲဒီလူကို ပစ်ယုံလိုက်တယ်ပေါ့။ နည်းပညာစကားနဲ့ ပြောရရင် access control အတွက် whitelisting နဲ့ blacklisting လိုမျိုးပဲ။ whitelisting ဆိုရင် whitelist လုပ်ထားတဲ့ လူတစ်ချို့ကိုပဲ လက်ခံတယ်။ ကျန်တဲ့သူအားလုံးကို လက်မခံဘူး။ blacklisting ဆိုရင် ခုနကဟာရဲ့ ဆန့်ကျင်ဖက် blacklist လုပ်ထားတဲ့ လူတစ်ချို့ကို လက်မခံဘူး။ ကျန်တဲ့သူ အားလုံးကို လက်ခံတယ်ပေါ့။

အဲတော့ များသောအားဖြင့်က ကိုယ်နဲ့အရမ်း မရင်းနှီးတဲ့သူဆိုရင် ယုံကိုမယုံတာဆိုတော့ သိပ်ပြဿနာမရှိလှပေမယ့် ကိုယ် whitelist လုပ်ထားတဲ့ သူတွေထဲက ထဖောက်တော့မှ ငါးပါးကိုမှောက်တာပဲ။ ယုံကြည်မှု အလွဲသုံးစားအလုပ်ခံရတာက အပြောလွယ်သလောက် ခံရတာက အတော်ခက်တာ။ ရင်းနှီးမှုအတိုင်းအတာပေါ်မှုတည်ပြီး သက်ရောက်မှုကလည်း ကွာသေးတယ်။ အဲလိုယုံကြည်မှု အလွဲသုံးစားလုပ်တဲ့နေရာမှာလည်း အမျိုးမျိုးကရှိသေးတယ်။ တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြီးပွဲသိမ်းလုပ်သွားတယ်ဆိုရင်က တစ်မျိုး။ ဒါက သူနဲ့ ကိုယ်နဲ့ စာရင်းပြတ်။ ဒီဘဝတော့ ဒီမျှပဲကွာဆိုပြီး တစ်ခန်းရပ်လိုက်လို့ရတယ်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ။ အဲလိုမဟုတ်ပဲနဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ မသိမသာ ညှောင့်တာမျိုးက ပိုဆိုးတာ။ အဲ့လို မသိသာတော့ အဲ့လူရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာ မှန်းရခက်တယ်။ တမင်တကာလား၊ မရည်ရွယ်ပဲလား၊ အဲတော့ သူကဒီလိုမျိုး ဆက်လုပ်နေဦးမှာလား၊ကိုယ်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ပေးလိုက်ရမှာလား၊ စသည်ဖြင့်ပေါ့။ အကောင်းဘက်ကနေတွေးပေးပြီး မရည်ရွယ်ပဲဖြစ်သွားတာပါလေ ဆိုပြီးထားလိုက်ဦးတော့။ လူတစ်ယောက်အပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ဖို့ အချိန်အများကြီးလိုပေမယ့် အဲဒီယုံကြည်မှု ပျက်သွားဖို့က စကားလေးတစ်ခွန်းလောက်ပဲ လိုတာမျိုး။ ဆိုတော့ကာ အဲ့လူနဲ့ ရှေ့ဆက်ပြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံဖို့က စိတ်မပါလက်မပါတွေ ဖြစ်ကုန်ပါလေရော။ မဖြစ်မနေ ပြောဆိုဆက်ဆံရရင်တောင်မှ ဘယ်တော့ ဘာထဖောက်မလဲဆိုတဲ့ သံသယမျက်လုံးနဲ့ပဲ ကြည့်နေတော့မှာပဲ။ မကောင်းဘူးပေ့ါဗျာ။ စိတ်ထဲမပါပဲ ဟန်ဆောင်ရတာလည်း ပင်ပန်းတာပဲဗျ။

ခက်တာက လူဆိုတဲ့အမျိုးကလည်း ပြောင်းလဲတတ်တာကိုး။ လက်ရှိ ရောက်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထား၊ အကြောင်းအရာအခြေအနေကို လိုက်ပြီး ပြောင်းလဲတတ်တာမျိုးဆိုတော့ ပုံသေသတ်မှတ်ဖို့ ဆိုတာလည်း ခက်သား။ တစ်ခုခုကို လိုချင်လောဘတက်လာတဲ့အခါ၊ သြဇာအာဏာကြီးလာတဲ့အခါ၊ ငတ်လာတဲ့အခါ၊ ကျရှုံးသွားတဲ့အခါ အဲလိုအခါပေါင်းများစွာမှာ ငါဆိုဖြစ်လာပြီး တစ်ပါးသူဆိုတာကို အလိုလို ရန်သူအဖြစ်မြင်ပြီး ထင်ရာတွေစိုင်းတော့တာပဲ။ ကိုယ်နဲ့ သိလာတဲ့တောက်လျှောက် ဘာမှမဖြစ်ပေမယ့် တစ်ချိန်ချိန်မှာ အကြောင်းအရာတစ်ခုခုနဲ့ တိုက်ဆိုင်ပြီး နောက်ကျောကို ဓါးနဲ့ ထိုးချင် ထိုးချလိုက်တာမျိုး ဆိုတော့ကာ ပြောရတော့ခက်သား။ အဲတော့ အစကပြောခဲ့သလိုပဲ ဘယ်တော့ ဘာဖြစ်မှန်းမယ် မသိတဲ့ဟာကို အမြဲတမ်းအသင့်အနေအထားနဲ့ စောင့်နေရတာက ပင်ပန်းတာ။ နှစ်ဖက်စစ်ရေးတင်းမာနေတဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ တာဝန်ကျတဲ့ကင်းသမားလိုပဲ အမြဲတမ်း သတိကပ်ထားရတယ်။

ဒါဖြင့်ရင်လည်း ဘယ်သူနဲ့မှ အပေါင်းအသင်းမလုပ်ပဲ ကိုယ့်ဟာကိုယ်နေပါတော့လားလို့ ကပ်သီးကပ်သပ် ငြင်းပါဦးမယ်။ လူပဲဗျာ ဘယ်သူနဲ့မှ အပေါင်းအသင်းမလုပ်လို့တော့ ဘယ်ရပါ့မလဲ။ မဟုတ်ရင် တောထဲသွားနေမှပဲရမယ်။ အဲတော့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ နေထိုင်နေသရွေ့ကတော့ ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ လူတွေနဲ့တော့ ထိတွေ့ ဆက်ဆံနေရမှာပဲ။ ဟုတ်ပီ၊ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဘယ်လိုမှလုပ်လို့မရဘူး။ ဒီပြဿနာက Schrödinger's cat problem လိုမျိုးပဲ radioactive ဖြစ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုနဲ့ အတူ ကြောင်တစ်ကောင်နဲ့ အဆိပ်တစ်ပုလင်းကို သေတ္တာတစ်ခုထဲ ထည့်ပိတ်ထားမယ်။ radioactive ဖြစ်တဲ့ ပစ္စည်းရဲ့ atom တစ်ခု decay ဖြစ်တာနဲ့ အဆိပ်ပုလင်းကွဲသွားအောင် လုပ်ထားတယ်။ atom တစ်ခုမှ decay မဖြစ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာမှမဖြစ်ရင်တော့လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးပေါ့။ တစ်နာရီအကြာမှာ သေတ္တာထဲက ကြောင် အသက်ရှင်လျက်ရှိသေးလားဆိုတာကို ငြင်းသလိုမျိုးပဲ။ သေချင်လည်း သေနေနိုင်သလို ဘာမှမဖြစ်ပဲ အသက်ရှင်လျက်လည်း ရှိနေနိုင်သေးတယ်။ သို့သော် နှစ်ခုလုံးကတော့ ယူဆချက်တွေချည်းပဲ။ အဲ့ဒါက သေတ္တာကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်မှ အတည်ပြုလို့ရသလိုပဲ လူဆိုတာလည်း ပေါင်းကြည့်မှ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သိရတာမျိုးဆိုတော့ မခက်ဘူးလား။ တကယ်တမ်း Schrödinger's cat ကမှ ဖြစ်နိုင်ချေနှစ်ခုပဲရှိတယ်။ အဲဒီ "လူ" ဆိုတာက အခုတစ်မျိုး၊ တော်ကြာတစ်မျိုး၊ အမျိုးမျိုးနဲ့ မရိုးစေရဘူး မဟုတ်လား။

2021

Arkar Aung — Tue, 21 Dec 2021 11:13:30 GMT

Covid ကြောင့် 2020 မှာ အဆင်မပြေခဲ့သမျှ 2021 မှာတော့ ပြန်ကောင်းနိုင်ကောင်းရဲ့လို့ မျှော်လင့်ခဲ့ခါမှ "ကျားကြောက်လို့ ရှင်ကြီးခိုး ရှင်ကြီးကျားထက် ဆိုး" ဆိုသလိုပဲ ဒီနှစ်က ပိုတောင် ဆိုးသွားပါသေးတယ်။ Covid ကြောင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြစ်နေကြရာကနေ Coup က တစ်ခါတည်း ပွဲသိမ်းပေးလိုက်တယ်။ ကိုယ်က မြန်မာနိုင်ငံထဲမှာ မဟုတ်လို့ Coup ရဲ့ ဒဏ်ကိုတိုက်ရိုက် မခံစားရပေမယ့် သွယ်ဝိုက်ပြီးတော့ အများကြီး ထိခိုက်တာပါပဲ။ ကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူ အတော်များများက မြန်မာနိုင်ငံထဲမှာ ရှိတာကိုး။ အဝေးရောက်နေပေမယ့် ဘယ်တော့များ ဘာထဖြစ်မလဲဆိုပြီး ပူနေရတာလည်း ဒုက္ခတစ်ခုပဲ။ Coup ရဲ့ အစောပိုင်းကာလတွေမှာ live တွေကြည့်ရ မြင်ရတာကိုက အင်မတန် စိတ်ဆင်းရဲစရာ ကောင်းတယ်။ မကြည့်လို့ကလည်း မဖြစ်ဘူး၊ တစ်ခုခုဆို အိမ်ကိုလည်း လှမ်းပြော၊ လှမ်းသတိပေးရသေးတယ်။ Internet တွေကလည်း ပြတ်၊ ငွေလွှဲဖို့ကလည်း အတော်ကို အဆင်မပြေဖြစ်တာ။ ကံကောင်းတာတစ်ခုက အဖေနဲ့ ဖုန်းပြောရင်း လက်ရှိ သတင်းတွေအရ Coup တော့ ဖြစ်တော့မယ်ထင်တယ်ဆိုပြီး နှစ်ရက်အလိုမှာ လိုအပ်တာတွေ ကြိုပြီးလုပ်ထားလိုက်နိုင်တာ အတော်လေး ခံသာသွားတယ်။ Coup ဖြစ်ပြီး တစ်လ၊ နှစ်လလောက်အထိ အလုပ်လုပ်ရတာလည်း စိတ်မပါ၊ မလုပ်လို့ကလည်း မရနဲ့ တော်တော်ဆိုးဝါးပါတယ်။ ဒီကြားထဲ နိုင်ငံခြားမှာ နေပြီး Aircon အောက်မှာထိုင် လေတိုက်နေတဲ့ လူတန်းစားလို့ နေရင်းထိုင်ရင်းနဲ့ အချောင်သမုတ်ခံရသေးတာ။ ဖြတ်သန်းရတာချင်းမတူပေမယ့် ခံစားရတာကတော့ သူ့အတိုင်းအတာနဲ့ သူ ရှိတာပါပဲလေ။

Coup ဖြစ်ပြီး သုံးလလောက်ကြာတဲ့အခါ Covid က တစ်ကျော့ပြန် ခေါင်းထောင်လာတော့ အဖေက Covid ဖြစ်ပါလေရော။ ဒီနှစ်ကျတော့ မနှစ်က အမေဖြစ်တုန်းကလို Covid Center တွေကလည်း မရှိ၊ ဆေးရုံသွားဖို့ဆိုတာကလည်း မလွယ်နဲ့ အတော်ဒုက္ခများတာ။ ဒီလိုနဲ့ ဘယ်မှသွားလို့မရတော့ အိမ်မှာပဲပေါ့။ ဆီးချို၊ သွေးတိုးရောဂါအခံကလည်း ရှိတယ်၊ အသက်ကလည်း ကြီးပြီဆိုတော့ တစ်ခုခုဖြစ်မှာ တော်တော်လေးကြောက်ရတယ်။ Oxygen Concentrator ဝယ်ဖို့၊ မဝယ်ဖို့ကလည်း ခေါင်းခြောက်ရတယ်။ ကိုယ်တွေ ဝယ်ဖို့ကြည့်တဲ့အချိန်မှာ ပစ္စည်းတွေပြတ်ပြီး ဈေးကအတော်တက်နေပြီ။ ဈေးတက်တာ အသာထား၊ တကယ်ဝယ်ဖို့ မှာရင်တောင် စောင့်ရမယ်ပြောတယ်။ ဒီကလှမ်းပို့ရင်လည်း တစ်ပတ်လောက်တော့ စောင့်ရမှာဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး။ အဖေ့ကြည့်တော့လည်း အရင်လို ဖုန်းတောင်မပြောနိုင်ဘူး၊ မောလို့ဆိုပြီး မှောက်နေရတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ အစာမဝင်တာပဲ။ အစာမဝင်လေလေ အားပျက်လေလေ ပိုမောလေလေပဲ။ အဲဒါကြောင့် စားချင်တာမှန်သမျှ အကုန် မရရအောင်စီစဥ်ပေးပေမယ့်လည်း လူနာက စားလို့ကို မဝင်ဖြစ်နေတာ။ နောက်ဆုံး ဆရာဝန်ကို အိမ်ပင့်ပြီး အကြောဆေးသွင်းလိုက်တော့မှသာ အစာနည်းနည်းချင်း ပြန်ဝင်သွားတာ။ အဲဒီအချိန်က Covid လူနာကိုကြည့်ပေးဖို့ ဆရာဝန်ကို အိမ်ပင့်ရတာ အတော်ခက်ခက်ခဲခဲပဲ။ သူတို့မှာလည်း PPE တွေဝတ်ရ၊ ပိုးသတ်ရနဲ့ မလွယ်ဘူးလေ။ ကံကောင်းတာရယ်၊ အိမ်ကလူတွေက သေချာဂရုစိုက်ပြီး ပြုစုပေးတာရယ်ကြောင့်သာ အခုလိုသက်သာသွားပြီး အသက်ဘေးကလွတ်သွားတယ် ပြောရမယ်။ ဒါတောင် နောက်တစ်လ၊ နှစ်လလောက်အထိက ပုံမှန် ပြန်မဖြစ်သေးပဲ မောတာကျန်နေသေးတာ။ အဲတုန်းကလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပဲ။ ကိုယ်ကအနားမှာ မရှိလို့ ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်ပေမယ့် အဝေးကနေ စိတ်ပူနေရတာကလည်း အတော်ကြီးတဲ့ ဒုက္ခတစ်မျိုးပဲ။

နှစ်ကုန်ပိုင်းဖက် ရောက်လာတဲ့အခါကျတော့ ထုံးစံအတိုင်း အလုပ်တွေတအားရှုပ်နေတာနဲ့ လုံးချာလည်လိုက်ပြီး အချိန်ကုန်သွားတယ်။ SFF2021 အတွက် စက်တင်ဘာလ အလယ်လောက်ကတည်းကနေ နိုဝင်ဘာလအလယ်လောက်အထိ မှတ်မှတ်ရရ တစ်ရက်ခွဲပဲ နားလိုက်ရတယ်။ စနေလည်းမရှိ၊ တနင်္ဂနွေလည်းမရှိနဲ့ တောက်လျောက်ကို အလုပ်များတာ။ ပွဲရက်ရောက်ခါနီးလေ အလုပ်ကများလေနဲ့ တကယ့်ပွဲရက်မှာတောင်မှ မပြီးနိုင်မစီးနိုင် လုပ်နေရတုန်း။ ၇၂ နာရီမှာ အိပ်ချိန်က ၈နာရီတောင် မပြည့်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတောင် လှဲအိပ်လိုက်ချင်တဲ့အထိပဲ။ ဘယ်လောက်ထိ ဆိုးလည်းဆိုရင် ပွဲပြီးသွားတဲ့ညကျတော့ ထုံးစံအတိုင်း နိုင်လင်းအောင်တို့နဲ့ video call ပြောနေရင်း အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ ရုပ်ပျက်စင်းပျက်ကို ဖြစ်ရော (သူတို့ပြောတာတော့ ဟောက်တောင် ဟောက်နေလိုက်သေးတယ်ဆိုပဲ၊ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး) ။ ရုံးမှာ ပြဿနာက India ဘက်အခြမ်းပဲ။ သူတို့ဘက်က ပိတ်ရက်ဆို အုပ်လိုက်ကြီး ပျောက်ရော။ အဲလိုနေ့မှာ Deployment ရှိတယ်ဆိုရင် ဒုက္ခများတာပဲ။ တက်သမျှပြဿနာ ကိုယ်နဲ့ဆိုင်ဆိုင် မဆိုင်ဆိုင် ရှင်းပေတော့ပဲ။ ကိုယ့်ကျတော့ ည ၁၁ နာရီဖြစ်ဖြစ် ၁၂ နာရီဖြစ်ဖြစ် အရေးကြီးလို့ ကူပါကယ်ပါဦးဆိုပြီး အသည်းအသန်ရှာတာ။ slack ကို logout ထွက်ထားလည်းမရ။ whatsapp တွေရော၊ နောက်ဆုံး ဖုန်းနံပါတ်ပါ မရမကရှာပြီး ဆက်သေးတာ။ Work From Home စဖြစ်ကတည်းက ဘဝကြီးက မငြိမ်းချမ်းတော့တာ ပြောပါတယ်။

နိုဝင်ဘာလကုန်လောက်မှာမှ တစ်ပတ်ခွင့်ယူပြီး အေးဆေးနားဖြစ်တယ်။ တကယ်တမ်း နားရပြန်တော့လည်း ပျင်းဖို့တော့ကောင်းသား။ Covid ကလည်း ရှိနေသေးတော့ ဘယ်မှလည်း သွားမရ။ ထုံးစံအတိုင်း အခန်းထဲမှာပဲ ရုပ်ရှင်ကြည့်လိုက်၊ game ဆော့လိုက်၊ စာအုပ်ဖတ်လိုက်နဲ့ ပြီးသွားတယ်။ တစ်နှစ်လုံး ပြန်စဥ်းစားကြည့်တော့လည်း ဘယ်မှကို မရောက်တာ။ တကူးတကထွက်တာဆိုလို့ Punggol ဘက်မှာ စက်ဘီးသွားစီးဖြစ်တဲ့ တစ်ခေါက်ပဲရှိတယ်။ ကျန်တာက နှစ်ပတ်တစ်ခါလောက် မြန်မာထမင်းသွားစားတာရယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ ရုံးကလူတွေ အိမ်သွားလည်တာရယ် လောက်ပဲရှိတယ်။ ရုံးကလည်း တစ်လနေလို့မှ တစ်ခါ၊ အလွန်ဆုံး နှစ်ခါလောက်ပဲ သွားဖြစ်တယ်။ များသောအားဖြင့်ကတော့ အခန်းထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်တာများတယ်။ အဲဒီအကျိုး ကျေးဇူးတွေကြောင့်ပဲ မျက်စိက မျက်မှန်တောင်းချင်လာတယ်။ အစကတော့ ရန်ကုန်ပြန်တော့မှပဲ အေးဆေးလုပ်မယ်လို့ တွေးထားပေမယ့် ခုဒီပုံဆိုရင်တော့ ပြန်စဥ်းစားရမယ့် သဘောပဲ။ ဒီထက် အခြေအနေ နည်းနည်းဆိုးလာရင်တော့ ဒီမှာပဲ လုပ်ရတော့မှာပဲ။ ရန်ကုန်မပြန်ဖြစ်တာလည်း အခုဆို နှစ်နှစ်ကျော်သွားပြီ။ ပြန်ဖို့လမ်းကလည်း မြင်တော့ မမြင်သေးပါဘူး။ အိမ်ကလည်း စိုးရိမ်တတ်တော့ အန္တရာယ်များတယ် ပြန်မလာနဲ့ဦးပဲ ပြောတယ်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလို့ လာလို့မရရင် မပြန်ချင်သေးဘူး။ ခွေးရူးဆိုတာ ဘာမှပြောရတာမဟုတ်ဘူး။ မဲမဲမြင်ရာ လျှောက်ဆွဲပစ်တာ။ အဲတော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လောက်တောင် အေးအေးဆေးဆေးထိုင်မရရင် ပြန်ပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။ ရန်ကုန်မှာ နေတဲ့သူတွေတောင်မှပဲ အချင်းချင်းမတွေ့ဖြစ်ကြဘူး ဖြစ်နေတာ။ ပြီးတော့ ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ခရီးလေးဘာလေးလည်း သွားချင်သေးတာကိုး။

ဘာလိုလိုနဲ့ အသက်တောင် ထိပ်စည်းပြောင်းသွားပြီ။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အသက်သုံးဆယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်ချင်တယ်၊ ညာဖြစ်ချင်တယ်ပေါ့။ ခုနေ စဥ်းစားကြည့်တော့လည်း ဘာမှတော့ ဖြစ်မနေသေးတာ အမှန်ပဲ။ သင့်တင့်တဲ့ ပုံမှန်ဝင်ငွေတစ်ခုရှိနေတာကလွဲရင် ထူးထူးခြားခြား ပြောပလောက်တာ ဘာမှမရှိသေးဘူး။ ကိုယ့်အပေါင်းအသင်းတွေထဲက လုပ်ငန်းရှင်တွေ၊ အရာရှိတွေ၊ ကလေးအဖေတွေ၊ အိမ်ထောင်သည်တွေ၊ မိန်းမယူဖို့ ဆိုင်းပြင်းနေတဲ့သူတွေကို ကြည့်ရင်း ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်ကြည့်တော့ Big Bag သီချင်းထဲကလို မဆိုင်သလိုပဲ။ နောက်ပြီး ကိုယ့်ဘော်ဒါအရင်းကြီးတွေရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို မသွားနိုင်တာတော့ စိတ်မကောင်းဘူး။ ဒီလိုကောင်တွေတောင် မိန်းမရကုန်ပီလားဟဆိုပြီး သူတို့မင်္ဂလာဆောင်မှာ ပြုံးပြုံးကြီး ထိုင်ပြီး တရားကျခွင့် မရလိုက်တော့ဘူးပေါ့။ အခုထိတော့ အပြောတွေက ရွှန်းရွှန်းဝေနေကြတာပဲ။ တကယ်တမ်း တွေ့ဖို့ခေါ်ရင် မိန်းမက မလွှတ်လို့ နောက်တစ်ခေါက်မှ တွေ့ရအောင်ကွာတော့ မဖြစ်လောက်ဖူးထင်တာပဲ။

တစ်နှစ်လုံးမှာ စိတ်ချမ်းသာစရာဆိုလို့ Piano စသင်ဖြစ်တာပဲရှိတယ်။ မနှစ်ထဲက ဝယ်ထားပေမယ့် သင်ဖို့က အဆင်မပြေတာနဲ့၊ မအားတာနဲ့ Youtube ကပဲကြည့်ပြီး တောင်တီးမြောက်တီး လျှောက်လုပ်နေတာ။ ဒီနှစ်ကျမှ ကိုလူပျိုကောင်းမှု အကြောင်းပြုပြီး ဆရာမနဲ့ သေချာစသင်ဖြစ်တယ်။ ဒါတောင်မှ ကြားထဲမှာ အလုပ်မအားလို့ သင်တန်းပျက်၊ သေချာ practice မလုပ်နိုင်လို့ ရောက်သင့်သလောက် မရောက်ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငယ်ငယ်ထဲက သင်ချင်တာတစ်ခုကို စသင်ဖြစ်လိုက်တာတော့ တော်တော်ပျော်တယ်။ ခုထိတော့ ရုန်းကန်နေရဆဲပဲ။ မကြားဖူးတဲ့ သီချင်းအသစ်ကို notes ဖတ်ပြီးတီးဆိုရင် စာကျက်မထားတဲ့ ကလေးကို စာဆိုခိုင်းသလိုပဲ အထစ်အထစ်နဲ့။ ဆရာမက စိတ်ရှည်လို့ တော်သေးတယ်။

အသက်အရွယ်တစ်ခု ရောက်လာတဲ့အခါ အတွေးအခေါ်တွေက ပြောင်းလာတယ်။ ဖြတ်သန်းရတဲ့ အတွေ့အကြုံအပေါ် မူတည်သလို ရှင်သန်ရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထား အလိုက်ပေါ့။ မှန်တယ် မှားတယ် ဆိုတာကတော့ အချိန်က ဆုံးဖြတ်သွားတာပါပဲ။ အရင်ကဖြစ်ချင်တာတွေ အခုမဖြစ်ချင်တော့သလို အခုဖြစ်ချင်တာတွေကလည်း တကယ်ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လာမှာကိုး။ ဖြစ်လာရင်လည်း နောင်တရချင်ရနေဦးမှာ။ Covid လို၊ Coup လို မမျှော်လင့်ထားတာတွေကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲရတာတွေ၊ ဆုံးရှုံးရတာတွေ၊ နာကျင်ရတာတွေကိုကြည့်ပြီး ဘဝဆိုတာ နေတတ်ရင် ပျော်စရာကောင်းတယ်ဆိုပြီး အမြဲတမ်းအကောင်းမြင်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အခုချိန်မှာ အံ့သြမိတယ်။ အခုတော့ ပျော်တယ်၊ မပျော်ဘူးဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် မသိဘူးရယ်။ နောက်ဆယ်နှစ်နေရင်တော့ လောကကြီးကို အဆိုးမြင်နေတဲ့ လက်ရှိမိမိကိုယ်ကို ဘယ်လိုမြင်မိမလဲတော့ မပြောတတ်ဘူး။ အရာရာက မတည်မြဲဘူးမဟုတ်လား။

2020

Arkar Aung — Fri, 18 Dec 2020 04:30:00 GMT

ထူးထူးခြားခြား ဒီနှစ်အတွက်က 2020 1/2 ဆိုပြီး နှစ်ဝက်စာရေးပြီးသွားပြီဆိုတော့ အခုက ကျန်တဲ့နှစ်ဝက်စာကို ထပ်ရေးဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ပထမနှစ်ဝက်မှာ covid ရဲ့ သက်ရောက်မှုကြောင့် အလုပ်မှာရော၊ personal ဘက်မှာပါ အဆင်မပြေမှု သောင်းခြောက်ထောင်နဲ့ depression ဝင်သလိုလိုအထိ ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်အဆင်ပြေလာတယ်။ ဒါတောင် မထင်မှတ်ထားတာတွေဖြစ်ပြီး သောကတော့ နည်းနည်း ရောက်လိုက်ရသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အားလုံးကို ခြုံကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ပထမနှစ်ဝက်ထက် သိသိသာသာ အခြေအနေကောင်းသွားတယ်ပဲ ဆိုရမှာပေါ့။

အလုပ်အနေနဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင် covid ကာလကြီးမှာ ဘာ phyiscal event မှ လုပ်ခွင့်မရှိတော့တဲ့အတွက် event software provider တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကိုယ်လုပ်နေတဲ့ company မှာ လအတန်ကြာ ဝင်ငွေတစ်ပြားမှ မရှိအောင် အကြပ်အတည်းဖြစ်သွားတယ်။ Event industry က ဘယ်အချိန်မှ ပုံမှန်ပြန်လည်ပတ်နိုင်မလဲဆိုတာ မှန်းရခက်တဲ့ အနေအထားမှာ company အနေနဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်လုပ်နိုင်လိုက်တာ တော်တော်လေးမှန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လို့ ပြောရမှာပဲ။ Physical event တွေအလုပ်မဖြစ်တော့တဲ့အချိန်မှာ Digital event တွေဘက်ကို ကူးဖို့ platform တစ်ခုကို မြန်မြန်တည်ဆောက်လိုက်နိုင်ပြီး အသက်ဆက်လိုက် နိုင်ခဲ့တယ်။ ဝင်ငွေလုံးဝ မရှိလို့ လစာလျော့ထားရတဲ့ အခြေအနေကနေ လုံးဝပုံမှန် အနေအထားကို ခြောက်လအတွင်း ပြန်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီအတောအတွင်းမှာ တော်တော်လေးပင်ပန်းခဲ့ပေမယ့် ရလာဒ်ကိုပြန်ကြည့်ရင်တော့ စိတ်ကျေနပ်မိတာ အမှန်ပဲ။ အထူးသဖြင့် sffxswitch2020 လို ၅ရက်ဆက်တိုက် ၂၄ နာရီလုံးလုပ်တဲ့ global event မှာ microsoft နဲ့ တစ်ဖက်စီ platform provider လုပ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တွေဘက်အခြမ်းက ပိုပြီး အဆင်ပြေပြေနဲ့ ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်ခဲ့တာ မြင်ရတော့ စိတ်ချမ်းသာစရာပဲ။ ဒီပွဲအတွက် တစ်လခွဲလောက် စိတ်ပင်ပန်း လူပင်ပန်းနဲ့ တစ်ရက်မှ မနားခဲ့ရကျိုးနပ်ခဲ့တယ်ပဲ ဆိုရမယ်။ တကယ်တော့ ပွဲမတိုင်ခင်ထိက တော်တော်လေးလည်း stress များခဲ့ရတာ။ Frontend ဘက်က ၅ ယောက်အတွက် လိုတဲ့ APIs တွေကို တစ်ယောက်ထဲ ဒိုင်ခံရေးရတာလည်း လက်မလည်အောင်ပဲ။ ကိုယ့်ဘက်ကမပြီးလို့ သူတို့ထိုင်စောင့်နေရတယ်ဆိုတာမျိုး မဖြစ်ရအောင် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်လုပ်ရသေးတာ။ Bug report တက်တိုင်း ကိုယ်နဲ့ဆိုင်ဆိုင် မဆိုင်ဆိုင် frontend ပဲဖြစ်ဖြစ် API ပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ပဲဆွဲထည့်ပြီး စစ်ခိုင်းတဲ့ product manager နဲ့လည်း ခဏခဏသတ်ရသေးတယ်။ နေ့လည်ဘက်ဆို live event တွေရှိလို့ ညသန်းခေါင်မှထပြီး load testing လုပ်ရတာတွေကလည်း တစ်မျိုး။ နောက်ပြီး User တွေအပျင်းထူတာရော၊ Event organiser တွေ provide လုပ်တဲ့ data တွေက မပြည်စုံတာရော၊ ကိုယ့်တွေ application က bug ရှိတာရော တစ်မျိုးစီကနေဖြစ်တဲ့ data ပြဿနာတွေကိုလည်း script ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ရေးပြီး ပြန်ပြင်ရတာကရှိသေးတယ်။ အားလုံး ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လိုမှ မဟန်နိုင်တော့တဲ့နောက် ခွင့်တစ်ပတ်ယူပြီး နားလိုက်ရတဲ့အဆင့်ပါ ရောက်သွားတယ်။

ပထမနှစ်ဝက်မှာ အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိပြီး depression ဝင်သလိုဖြစ်နေရာကနေ ဒုတိယနှစ်ဝက်မှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာတယ်။ အချိန်ကြာလာလို့ အသားကျလာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်တွေ တအားများလာလို့ depression မဝင်အားတာလားတော့ မပြောတတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီဖက်မှာ အပြင်ထွက်ချင်တဲ့ အချိန်ထွက်လို့ရသွားတာလည်း ပါမှာပေ့ါလေ။ ဒီနိုင်ငံမှာ အစိုးရရဲ့ ကိုင်တွယ်ပုံ တင်းကျပ်တာရော၊ လူတွေက လိုက်နာမှုရှိတာရောကြောင့် covid ကို နိုင်နိုင်နင်းနင်းထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ နိုင်ငံကသေးတာလည်း ပါမယ်ထင်တယ်။ ပြီးတော့ contact tracing လုပ်ဖို့ အတွက် နိုင်ငံတော်အဆင့် digitize လုပ်ထားတဲ့ data တွေအသင့်ရှိနေတာလည်း အားကျဖို့ကောင်းတယ်။ data ရှိပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီး tracetogether လိုမျိုး လိုအပ်တဲ့ app တွေကို အချိန်တိုအတွင်း build လုပ်လိုက်ရုံပဲ။ ကိုယ်တွေဆီမှာကျတော့ digitize လုပ်ဖို့နေနေသာသာ စာရွက်ပေါ်က သန်းခေါင်စာရင်းတောင် သေချာမှန်မှန်ကန်ကန် မရှိဘူး။ ဥပမာ၊ နေတာက တာမွေမှာ၊ သန်ခေါင်စာရင်းကျတော့ အရင်နေခဲ့တဲ့ ရန်ကင်းကနေ မထွက်ရသေးဘူးတို့ ဘာတို့ပေါ့။ ဆိုလိုချင်တာက နည်းပညာတွေ ဘယ်လိုပဲကောင်းနေပါစေ၊ data မရှိရင် ဘာမှကိုလုပ်လို့မရဘူး။ ဒီတော့ ကိုယ်တွေနိုင်ငံမှာလည်း နိုင်ငံတော်အဆင့် data platform တစ်ခုမြန်မြန်တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်။

နောက်ထပ် covid နဲ့ပတ်သတ်လို့ကတော့ အိမ်ထဲကအိမ်ပြင်ကို သုံးလေးလလောက် မထွက်ပဲနေတဲ့ မေမေ့ကို မထင်မှတ်ပဲ ကူးသွားတာပါပဲ။ ရုံးတက် ဈေးသွားလုပ်နေရတဲ့ အမက စဖျားရာကနေ အနံ့စပျောက်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်မြို့နယ်မှာရှိတဲ့ fever clinic နေရာကလည်း ရွေးကောက်ပွဲအတွက် မဲရုံဖြစ်သွားလို့ ပိတ်ထားတယ်။ နှစ်ရက်နေလို့ သူအနံ့ပြန်ရတဲ့ အချိန်မှာ မေမေက အနံ့မရတော့ဘူး ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီဘက်မှာ အလုပ်တွေ များနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီသတင်းကိုကြားရတော့ တော်တော်လေး စိတ်ဒုက္ခရောက်သွားတာတော့ အမှန်ပဲ။ မိဘနှစ်ပါးလုံးက အသက် ၆၀ ကျော်တွေဆိုတော့ မလွယ်ဘူး။ တစ်ခုခုဆို ကိုယ်က ဘယ်လိုမှ ပြန်လာလို့မရတဲ့ အနေအထားမှာ အတိမ်းအစောင်းဖြစ်သွားမှာတော့ စိုးရိမ်မိတယ်။ တကယ်တမ်း AYA center မှာ သွားစစ်ကြတော့ မေမေတစ်ယောက်ပဲ positive ဖြစ်တယ်။ ကံကောင်းတာတစ်ခုက မေမေ့ကို ဖောင်ကြီးလိုနေရာမျိုးမပို့ပဲ သာကေတက Fortune center ကို ပို့လိုက်တာပါ။ ကိုယ့်ဘက်က ပိုက်ဆံပေးပြီး ရွေးချယ်လို့မရတဲ့ အနေအထားမှာ အဆင်ပြေဆုံးနေရာကို အပို့ခံရတော့ တော်တော်လေး စိတ်အေးလိုက်ရတယ်။ center မဟုတ်တဲ့ အခြားနေရာတွေရဲ့ အဆင်မပြေမှုတွေကို ကြားနေရတော့ အဲလိုနေရာတွေကိုရောက်သွားမှာ ကြောက်ရတယ်။ ရောဂါအပြင်မှာ နေရထိုင်ရ အဆင်မပြေလို့ စိတ်ဆင်းရဲပြီး ပိုဆိုးသွားရင် ပြဿနာပဲလေ။ အိမ်က ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ hotel quarantine ဝင်ရပြီးတော့ အိမ်လည်း lockdown ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ၁၁ ရက် အကြာမှာ အားလုံးအဆင်ပြေပြေနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်ကျတော့မှပဲ သက်ပြင်းကောင်းကောင်းချနိုင်တော့တယ်။ ဒီကြားထဲမှာ တကူးတက ဝိုင်းဝန်းပူပန်ပေးကြ သတင်းမေးကြ အကူအညီလိုရင်တောင်းဖို့ ပြောကြတဲ့ သူတွေအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ထဲ အားရှိတာပေါ့လေ။

ဘာလိုလိုနဲ့ Work from home လုပ်နေတာလည်း အခုဆို ၈လ ကျော်ကျော်လောက်ရှိလာပြီဆိုတော့ တော်တော်လေးလည်း အသားကျနေပါပြီ။ နောက်ပိုင်း ရုံးပြန်တက်ရမယ် ဆိုရင်တောင် မနည်းပြန် အားယူရမလိုဖြစ်နေပြီ။ အိမ်မပြန်ရတာလည်း အခုဆို တစ်နှစ်ကျော်သွားပြီ။ ဒီနှစ်ထဲ ပြန်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် စီစဥ်ခဲ့သေးပေးမယ့် covid ကြောင့် ပျက်တာချည်းပါပဲ။ နောက်ထပ်လည်း အနည်းဆုံး သုံးလေးလလောက်တော့ စောင့်ရဦးမယ်ထင်တယ်။ အခု ကာကွယ်ဆေးတွေ မှတ်ပုံတင်ခွင့်ရလာပြီဆိုတော့ အရင်ကထက်စာရင်တော့ နည်းနည်း နီးစပ်လာပြီလို့ မျှော်လင့်ရတာပါပဲ။ ရန်ကုန်ပြန်မယ်ဆိုလည်း အားလုံးပုံမှန်ပြန်ဖြစ်တော့မှပဲ ပြန်ချင်တယ်။ နှစ်ပတ်သုံးပတ်လောက်ပြန်ရတာကို ဟိုမသွားရ ဒီမသွားရနဲ့ဆိုရင် သိပ်တော့ဟန်မကျလှဘူး။ ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် စားချင်တာတွေလည်း လျှောက်စားချင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဘော်ဒါတွေနဲ့ ခရီးပါသွားချင်သေးတယ်။ တွေ့ချင်တဲ့သူနဲ့လည်း အေးအေးဆေးဆေး တွေ့ချင်သေးတာကိုး။ အဲတော့ ရန်ကုန်ပြန်ဖို့ကို စောင့်လက်စနဲ့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆက်စောင့်ရုံပေါ့။

2020 မှာ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် အရင်နှစ်တွေကလို မက်မက်မောမောပြောစရာ ဘာမှသိပ်မရှိလှဘူး။ စိတ်ဒုက္ခတွေ၊ သောကတွေ၊ depression တွေပဲ ပိုများခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး အဆင်အပြေဆုံးဖြစ်အောင် ကျော်လွှားခဲ့တယ်လို့ပဲ ယူဆပါတယ်။ အရာအားလုံးဟာ အမြဲတမ်း ပျော်စရာကြီးပဲ ဖြစ်နေပါမယ်လို့မှ မရှိတာကိုး။ အကောင်းပဲဖြစ်ဖြစ် အဆိုးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကြုံရမှာက ကြုံရမှာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်တစ်ယောက်ထဲ ကွက်ပြီးဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အသိရယ်၊ တစ်ခုခုဆို ကိုယ်နဲ့ ထပ်တူမဟုတ်တောင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကိုယ့်အတွက် ဂရုတစိုက်ရှိပေးကြတဲ့ လူတွေရယ် နဲ့တင် ဘဝကြီးက နေပျော်နေပါပြီ။ တတ်နိုင်သမျှတော့ အရာရာကို အကောင်းဘက်ကတွေးဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပေါ့။ အလုံးစုံကို လိုက်ခံစားနေလို့လည်း မဖြစ်တော့ဘူးလေ။ အသက်တွေလည်း မငယ်တော့ဘူး မဟုတ်လား။ နောက်နှစ်ဆို ထိပ်စည်းတောင် ပြောင်းပြီဆိုတော့ကာ။

မနက်ခင်းအတွေးအပိုင်းအစများ

Arkar Aung — Sat, 20 Jun 2020 05:27:39 GMT

မနက်နိုးလာတော့ မိုးသံတွေကြားနေရတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း မိုးက ခပ်စိပ်စပ်ရွာနေတာ ဆိုတော့ မထူးဆန်းပါဘူးလေ။ အိပ်ယာဘေးက ခုံပေါ်တင်ထားတဲ့ ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်တော့ ၉ နာရီ ဝန်းကျင်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ကို့ရို့ကားယားလုပ်ပြန်ပြီလို့ မကျေမနပ်နဲ့ပေ့ါ။ ဒီလိုမိုးအေးအေးနဲ့ ဒီလောက် အိပ်လို့ကောင်းတာကို။ ရုံးပိတ်ရက်မှာ အေးဆေးအိပ်လို့ရပြီဆိုရင် အဲလိုပဲ ခပ်စောစောနိုးနိုးနေတတ်တယ်။ (Work from home ဖြစ်သွားကတည်းက ၉ နာရီဆိုတာ ကိုယ့်အတွက်တော့ မနက်စောစောပဲ။) ရုံးဖွင့်ရက်ဆိုရင်တော့ ဒီလိုစောစော နိုးဖို့နေနေသာသာ မျက်လုံးကိုဖွင့်မရဘူး။ Slack က notification သံ ခပ်စိပ်စိပ်ကြားပီဆိုမှ လူးလဲပြီး ထရတယ်။ တခါတလေ ရုံးကဖုန်းဆက်တော့မှ လန့်နိုးတာက ရှိသေးတယ်။ အခုတော့ ကြိုးစားပြီး ပြန်အိပ်လည်း ရမှာမဟုတ်တော့ မျက်နှာသစ်ပြီး မနက်စာစားလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်ဆိုပြီး ထလိုက်တယ်။ ထူးထူးဆန်းဆန်း ခေါက်ဆွဲပြုတ်နဲ့ လိမ္မော်ရည် သောက်ချင်နေတယ်။

မနက်စာ စားရင်းနဲ့ ညက ဆရာသမားတွေနဲ့ video call ပြောဖြစ်တာကို အတွေးရောက်သွားတယ်။ ပြောပြီးမှ ပြန်ကြည့်မိတော့ ၅ နာရီကျော်ကျော်လောက် ပြောလိုက်ကြတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ထုံးစံအတိုင်း ဆရာသက်ပိုင်ကို စောင့်ရတာနဲ့တင် တစ်နာရီကျော်လောက်ကြာတယ်။ ချိန်းလိုက်ရင် ဘယ်တုန်းကမှ အရင်ဆုံးရောက်တယ်ဆိုတာ မရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးပေါ့။ နိုင်လင်းအောင်နဲ့က မကြာမကြာပြောဖြစ်ပေမယ့် အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ထူးက အခုတလော ဘာတွေလုပ်ပြီး ဘယ်ပျောက်လို့ ပျောက်နေမှန်းမသိဘူး။ အဲဒါနဲ့ ဒီနေ့တော့ ကိုယ်ထင်ပြပေးဖို့ မနည်းပင့်ဖိတ်ထားရတယ်။ လူစုံသွားရင် အဲလိုပဲ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် သုံးမျိုးစလုံးကို လွန်းထိုးပြီး ပြောကြတော့တာပဲ။ ထုံးစံအတိုင်း ပေါက်တတ်ကရတွေလည်း ပါတာပေါ့လေ။ အသက် မဆိုသလောက်လေး ရလာတဲ့အခါကြတော့လည်း ပင်စင်စား အဘိုးအိုကြီးတွေလို "ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကပေါ့ကွာ" လို့ အစချီပြီး ပြောစရာ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်လေးတွေလည်း ရှိလာသလို မူလတန်းကလေးတွေလို "ကြီးလာရင် ဘာဖြစ်ချင်တယ် ညာဖြစ်ချင်တယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးတွေကိုလည်း ဖြစ်နိုင်၊ မဖြစ်နိုင် အချင်းချင်း ပြောပြကြည့်ကြတာပေါ့။

ပြောပြောရင်းနဲ့ စကားလမ်းကြောင်းက ထုံးစံအတိုင်း ကျောင်းကိုပြန်ရောက်သွားတယ်။ ဘာလိုလိုနဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့တာဆိုရင် ဆယ်နှစ်နီးပါးရှိနေပြီ။ အခုနေ ကျောင်းကို လွမ်းသေးလားမေးရင် ဘာပြောကောင်းမလဲ၊ လွမ်းတာပေါ့လို့ ဖြေရမှာပဲ။ အရမ်းပျော်ဖို့ ကောင်းခဲ့တာကိုး။ ဒါတောင် ကိုယ်တွေတုန်းက ကျောင်းတွေ မြို့ပြင်ပို့ခံထားရတဲ့အပြင်မှာ ပါချုပ်ကလည်း အာဏာရှင်ဆန်ဆန်တွေ လုပ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျောင်းသားပီပီ ဒီကပိတ်ရင် ဟိုဘက်ကပတ်ထွက်ကြတာပဲ။ အဖွဲ့လိုက် ဗရုတ်ခသုတ်ခတွေလုပ်၊ အတန်းလစ်၊ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်တွေ လျှောက်ပြော၊ လျှောက်ပြန်သံပေးတွေလုပ်၊ ကျောင်းကခိုးထွက်ပြီး ဂိမ်းသွားဆော့။ ပြီးတော့ အဲတုန်းကဆို တအားမွဲခဲ့ကြတာ။ မြေအိုးမြီးရှည်တစ်ပွဲမှာပြီး လေးယောက်လုစားခဲ့ရတဲ့ ဘဝ။ အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ထမင်းချိုင့်မပါတဲ့နေ့ဆို တစ်ပွဲ ငါးရာတန် "ဘားမားဥတင်" နဲ့ ညားတာပဲ။ ထမင်းကို ပဲပြုတ်တစ်လုံးစ နှစ်လုံးစနဲ့ လှိမ့်ထားတာကို ကြက်ဥကြော်တင်ပေးလိုက်တာ။ ရတဲ့မုန့်ဖိုးနဲ့ ချိန်ပြီး ဗိုက်ပြည့်တဲ့ဟာ စားရတာပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက ပူပန်မှုဆိုတာ အခုနဲ့ယှဥ်လိုက်ရင် အပရိကလောက်ပဲ ရှိတယ်။ d-bar မထိဖို့၊ စာမေးပွဲအောင်ဖို့၊ ကိုယ်ပိုးပန်းနေတဲ့သူနဲ့ အခြေအနေကောင်းဖို့ အစရှိသဖြင့်ပေါ့။

ခုလက်ရှိအနေအထားကို လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်နဲ့ ပြန်နှိုင်းယှဥ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ထင်မှတ်ထားတာတွေရော၊ မထင်မှတ်ထားတာတွေကော အများကြီးဖြစ်ပျက်သွားတယ်။ နောက်ငါးနှစ်ကြရင်ကော ဆိုပြီးတော့လည်း ပြောဖြစ်တယ်။ ဘာကိုမှသေချာပေါက် ပြောလို့မရသေးပေမယ့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိတာလေးတွေကိုတော့ စိတ်ထဲမြင်သယောင်ယောင်ရှိကြတယ်။ ဘာကိုမှ ပုံသေပြောလို့မရတာကိုက ဘဝ လို့ခေါ်တာ မဟုတ်လား။ သူ့ဟာနဲ့သူတော့ အားလုံးအဆင်ပြေကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

တွေးချင်တာ တွေးရင်းနဲ့ စားချင်တဲ့ မနက်စာ စားလို့ပြီးတော့ စာရေးချင်စိတ်ပေါက်တာနဲ့ပဲ ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်ပြီး ဒီစာကို ရေးဖြစ်တယ်။ ပြီးရင် နေ့လည်စာ ဆင်းဝယ်ရဦးမယ်။ မနေ့ကစပြီး ဆိုင်မှာ ပြန်ထိုင်စားလို့ရပြီဆိုတော့ food court မှာ လူကအပြည့်ပဲ။ အားလုံးကလည်း ဒါကို စောင့်နေတာဆိုတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ။ ဒီပုံအတိုင်းပဲ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ နောက်တစ်လ နှစ်လလောက်ဆို အားလုံးနီးပါးလောက် ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်မလားတော့ မျှော်လင့်ရတာပါပဲ။ စောင့်တော့ကြည့်ရဦးမှာပေါ့။

2020 1⁄2

Arkar Aung — Mon, 08 Jun 2020 13:32:54 GMT

ဘာလိုလိုနဲ့ အခု ဇွန်လကို ရောက်လာခဲ့ပြီဆိုတော့ 2020 တောင် တစ်ဝက်ကျိုးလုနီးပြီ။ ပုံမှန်ဆိုရင် တစ်နှစ်စာကို နှစ်ကုန်မှပဲ ရေးနေကျဖြစ်ပေမယ့် ဒီနှစ်မှာကတော့ နှစ်ဝက်နဲ့ ရေးစရာတွေရှိနေတာကြောင့် ခေါင်းထဲရှိတုန်းမှာ ရေးထားလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ 2020 က အဆင်မပြေတာတွေချည်းပဲ ဆက်တိုက်ဖြစ်နေတဲ့ နှစ်ဆိုတော့ တသက်စာမှာ မှတ်မှတ်ရရ ရှိနေလိမ့်မယ်တော့ ထင်ပါတယ်။ ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲတင်မကပဲ COVID ကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးနီးပါး ဒုက္ခသုတ်ခတွေ များခဲ့ကြတာဆိုတော့ အားလုံးလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပဲ ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပျှမ်းမျှအသက်က 60 ဆိုရင် အခုဆို အဲဒီပျှမ်းမျှအသက်ရဲ့ တစ်ဝက်နီးပါးကို ဝင်လာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမယ့် အခုလို စိတ်အလိုမကျမှုမျိုး အရင်က မကြုံဖူးခဲ့တာတော့ အမှန်ပဲ။

နှစ်အစ ဇန်နဝါရီလမှာတော့ ဘာမှထူးထူးခြားခြား သိပ်မှမရှိခဲ့ဘူး။ ပွဲတွေ ပတ်ပြီး တက်ဖြစ်တယ်။ ရုံးကလုပ်တဲ့ Event တစ်ခုရှိတယ်။ ပြီးတော့ ရုံးကလူတွေရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တွေ သွားတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ တစ်ယောက်ထဲတောင် ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ အိမ်မှာထိုင်နေမယ်အစား စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဆိုပြီးတော့။ Now & Ever ဒီမှာ လာပြတုန်းက။ တစ်သက်လုံးတစ်ခါမှ တစ်ယောက်ထဲ ရုပ်ရှင်ရုံကိုသွားပြီး မကြည့်ခဲ့ဖူးဘူးလေ။

ဖေဖဝါရီလက စပြီးတော့ ပြဿနာက စတာပဲ။ ဒီမှာ COVID စဖြစ်တယ်။ အစကတော့ ဒီလောက်ထိ ဆိုးဆိုးဝါးဝါးဖြစ်လိမ့်မယ် မထင်တော့ အားလုံးက ပေါ့ပေ့ါပဲ။ ဒါပေမယ့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆိုးလာတဲ့အခါကျတော့ ရုံးက BCP ဆိုပြီးတော့ နှစ်ဖွဲ့ခွဲလိုက်ပြီး တစ်ပတ်ကို တစ်ဖွဲ့ကရုံးလာ၊ တစ်ဖွဲ့က အိမ်မှာ လုပ်ဆိုပြီး အလှည့်ကျနဲ့ ဖြစ်လာတယ်။ နောက်မမျှော်လင့်တာတစ်ခုက COVID ကြောင့် လူစုလူဝေးလုပ်မရတော့ event industry တစ်ခုလုံးရပ်သွားတယ်။ အဲဒီရဲ့အကျိုးဆက်က Event Solution Provider ဖြစ်တဲ့ ကိုယ်လုပ်နေတဲ့ company ကိုပါ တိုက်ရိုက်လာထိတယ်။ အဲတော့ လစာလျော့တာ တွေဖြစ်လာတယ်။ အဲဒါကနေ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတာကြောင့် Lock down ချလိုက်တော့ အိမ်ထဲမှာပဲ လနဲ့ချီ ပိတ်မိပြီး သောင်တင်ပါလေရော။

အစက မတ်လဆန်းမှာ နိုင်လင်းအောင်တို့နဲ့ ဘန်ကောက်က Green Day ပွဲသွားဖို့ စီစဥ်ထားခဲ့တာ ပျက်သွားတယ်။ လေယာဥ်လက်မှတ်တော့ ဆုံးသွားပေမယ့် ပွဲကတော့ နောက်နှစ်ကိုရွေ့လိုက်လို့ ပွဲလက်မှတ်မဆုံးလိုက်တာ တော်သေးတယ်။ ပြီးတော့ ဧပြီလဆန်းလောက်ကို Annual retreat အနေနဲ့ ပုဂံကိုသွားဖို့ ရုံးကစီစဥ်နေတာလည်း ပျက်သွားတယ်။ သွားဖြစ်ရင် ခွင့်ယူပြီး ရန်ကုန်မှာ ခဏဝင်နေခဲ့မယ် စဥ်းစားထားတာလည်း မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။ ဒါနဲ့ မေလထဲက မွေးနေ့ရှိတဲ့အပတ်မှာ ပိတ်ရက်ဆက်တာ ရှိတာရယ်၊ ရုံးကလည်း မွေးနေ့ကို ခွင့်အနေနဲ့ပေးတော့ နှစ်ရက်လောက် ထပ်ပြီး ခွင့်ယူလိုက်ရင် တစ်ပတ်လောက် အေးဆေးပြန်လို့ရတာလည်း ပျက်တာပါပဲ။ အဲလို ဟိုဟိုဒီဒီသွားဖို့ နေနေသာသာ Lock down ချခါစကဆို အပြင်တောင် နှစ်ပတ်သုံးပတ်လောက် မထွက်ဖြစ်ဘူး။ အိမ်ကလည်း စိတ်ပူတော့ မှာပဲစားခိုင်းတာနဲ့ပဲ စားစရာတောင် ထွက်မဝယ်ဖြစ်ဘူး။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘာမှန်းမသိတော့ သိပ်လည်း မထွက်ရဲတာပါတယ်။ အဲတော့ ပုံမှန်ကုန်တာထက် နှစ်ဆပိုကုန်တာပေါ့။

တစ်ရက်တစ်ရက် အိမ်ထဲမှာနေရတာ လနဲ့ချီကြာလာတဲ့အခါမှာ နေရထိုင်ရတာ တော်တော်လေး အဆင်မပြေ ဖြစ်တယ်။ အစတည်းက စိတ်က တည်ငြိမ်နေတာမဟုတ်တော့ တစ်ပူပေါ်နှစ်ပူဆင့်တယ်ပဲ ပြောရမယ်ထင်တယ်။ ပုံမှန်အချိန်တွေတုန်းကတော့ သူ့ဟာနဲ့သူ လည်ပတ်နေတာဆိုတော့ တစ်နေကုန်ရုံးသွား၊ ရုံးကပြန်ရင်ပဲ ညရှစ်နာရီခွဲ၊ ကိုးနာရီဆိုတော့ ကိုယ်လုပ်ချင်တာလေးတွေတောင် မနည်းအချိန်လုပြီး လုပ်ရတာမျိုးလေ။ မနက်ထဖို့လည်းရှိတော့ သိပ်နောက်ကျတဲ့အထိလည်း နေလို့မရဘူး။ တစ်နေကုန်လည်း ရုံးမှာ ပြောဆို၊ စနောက်နေကြတာလည်း ရှိတာပေါ့။ အခုကျတော့ တစ်နေကုန် ကိုယ့်အခန်းထဲမှာပဲ တေမိလိုမျိုး အချိန်ကုန်ရတာများတယ်။ Meeting အတွက် Video call ဆိုတာကလည်း အလုပ်အတွက် လိုအပ်တာလောက်ပဲ ပြောကြတာများတာပေါ့။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေကတော့ တစ်ယောက်ထဲ ငေါင်းစင်းစင်း ဖြစ်နေတာများတယ်။ ကြာလာတော့ တစ်ယောက်ထဲ တောင်တောင်အီအီတွေ စဥ်းစားမိပြီး အဆင်မပြေတွေ ဖြစ်ကုန်တော့တာပဲ။ အဲဒီအကျိုးဆက်က နေ့နဲ့ညနဲ့ တဖြည်းဖြည်း မှားလာပြီးတော့ ညဆို ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ အိပ်မရတွေဖြစ်လာတယ်။ အိပ်တဲ့အချိန်က မနက်သုံးနာရီ လေးနာရီတွေဖြစ်လာတယ်။ မနေ့က စိတ်ထဲ ကြည်ကြည်လင်လင်ရှိနေပေမယ့် ဒီနေ့လည်းကျရော နေရင်းထိုင်ရင်းကို ဘာကိုအလိုမကျမှန်းမသိ ဒေါသထွက်ချင်ထွက်၊ စိတ်ဓါတ်ကျချင်ကျနေပြန်ရော။ နေ့စဥ် ပြောဆိုဆက်ဆံမှုတွေဟာ လူတွေအတွက် ဘယ်လောက်အထိ စိတ်ထွက်ပေါက်ရစေလည်းဆိုတာ ခုမှ နားလည်မိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ဘာကိုသွား ကိုယ်ချင်းစာမိလည်းဆိုတော့ အသက်ကြီးတဲ့သူတွေ သူတို့ကို အဖက်လုပ်ပြီး စကားပြောမယ့်သူကို မျှော်တတ်တာလေးကို သတိထားမိတယ်။ လူဆိုတာမျိုးက အသက်ကြီးတယ်၊ ငယ်တယ် မရှိပဲ ဘာရယ်မဟုတ် ပြောနေဆိုနေရတာကိုက စိတ်သက်သာစရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေပုံပါပဲ။

အစက Facebook ကို မသုံးပဲ နှစ်နဲ့ချီပြီး Logout ထွက်ထားရာကနေ ခုပြန်သုံးဖြစ်တယ်။ အကြောင်းကတော့ စိတ်ပြေလက်ပျောက်များ ဖြစ်မလားဆိုပြီးပေါ့။ ဒါပေမယ့် စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်ရတာထက် တစ်ခါတစ်လေ Peer pressure တွေဝင်ပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်ရတာက ပိုခံရခက်တော့ သိပ်တော့လည်း မတန်လှပါဘူး။ အဲတော့ များသောအားဖြင့် Instagram ကိုပဲ သုံးဖြစ်တာများတယ်။ ရုံးကလူတွေနဲ့လည်း အဲ့မှာပဲ ပြောဖြစ်တာကတစ်ကြောင်း၊ ပြီးတော့ တခြားကိုယ့် Friends ထဲက ကိုယ်နဲ့ close ဖြစ်တဲ့ Circle လေးတစ်ခုလို ရှိနေတာကြောင့်လည်းပါတယ်။ အိပ်မရလို့ ဘာလုပ်သင့်လည်း မေးတုန်းက ဒီလူတွေပဲ အကြံဝိုင်းပေးကြတာ၊ ကျေးဇူးတင်ဖို့ကောင်းတယ်။ သူတို့အကြံပေးသလို တခြားဟာတွေတော့ စမ်းလုပ်ကြည့်ဖြစ်ပေမယ့် တရားတော့ ဖြောင့်ဖြောင့်မမှတ်နိုင်သေးဘူးရယ်။

အခု ဇွန်လကို ရောက်ပြီဆိုတော့ အိမ်ကနေထွက်လာခဲ့တာလည်း တစ်နှစ်တိတိပြည့်ပြီပေါ့။ အစကတော့ ဒီနှစ်ကုန်ရင် အပြီးပြန်ဖို့ စီစဥ်ထားခဲ့ပေမယ့် ခုတော့ ပြန်ဖြစ်တော့မယ် မထင်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ပျော်နေလို့ မပြန်တော့တာလား ဆိုတော့လည်း မဟုတ်။ ဘာလုပ်ရမှန်း၊ ဘာလုပ်ချင်မှန်း ကိုယ့်ဘာသာ သေချာမသိတာကြောင့်မို့လို့သာ ဒီတိုင်းဆက်နေလိုက်တဲ့ သဘောဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အရင်က "လက်ရှိလုပ်နေတဲ့ အလုပ်ကိုပဲ တသက်လုံးလုပ်သွားမှာလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ဘယ်သူမေးမေး စဥ်းစားစရာမလိုပဲ "ဒါပေါ့" လို့ ချက်ခြင်းဖြေလေ့ရှိပေမယ့် အခုတော့ ကိုယ့်ဘာသာ ဒီမေးခွန်းကိုပြန်မေးပြီး အဖြေမရှိသလိုခံစားရတယ်။ ငါအခုလုပ်နေတာက ငါ့ဘဝမှာ ငါလုပ်ချင်တာတွေကော ဟုတ်ရဲ့လားဆိုတာမျိုး ပထမဆုံးအကြိမ် သံသယဝင်မိတယ်။ အဲလိုဖြစ်တာကိုလည်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အံ့သြမဆုံးဘူး။ အရင်ကနေ့မအိပ်၊ ညမအိပ်ရူးခဲ့တာကိုး။ အဲတော့ လက်ရှိအလုပ်မလုပ်ချင်တော့ရင် ဘာလုပ်ချင်တာလည်းဆိုပြန်တော့လည်း မသိဘူး။ အရင်က ကိုယ့်ဘေးကလူတွေက သူတို့ဘာဖြစ်ချင်လို့ ဖြစ်ချင်မှန်းမသိဘူးလို့ပြောရင် အရမ်းအသည်းယားတာ။ ကိုယ့်ဘာသာတောင် ဘာဖြစ်ချင်မှန်းမသိမှတော့ ဘေးလူက ဘာလုပ်ပေးလို့ ရမှာတုန်းဟလို့ ပြောနေကျ။ အခုတော့ ကိုယ်တိုင် အဲ့နေရာရောက်တော့မှ အူလည်လည်နဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ရှိအလုပ်ကို တကယ်ပဲ စိတ်ကုန်လာတာလား၊ အိမ်ထဲပိတ်မိနေလို့ စိတ်ကစဥ့်ကလျားဖြစ်ပြီး ကယောင်ခြောက်ခြားနဲ့ အတွေးချော်တာလား ဆိုတာတော့ အားလုံးပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားရင် ရှင်းသွားမယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအားလုံးပုံမှန် ပြန်ဖြစ်မယ့် အချိန်ဆိုတာကလည်း ဘယ်ဆီနေမှန်းတော့ မသိသေးပါဘူးလေ။

2019

Arkar Aung — Sun, 01 Dec 2019 05:10:00 GMT

အခုမှ 2019 ရဲ့ နောက်ဆုံးလဖြစ်တဲ့ ဒီဇင်ဘာလထဲ ဝင်ခါစဖြစ်ပေမယ့် ဒီတစ်နှစ်တာအကြောင်းကို ရေးချင်စိတ်ရှိနေတုန်း ချရေးထားလိုက်တယ်။ နှစ်တိုင်းလည်း ဒိုင်ယာရီသဘောမျိုးရေးနေကျဖြစ်နေတာ့ အစဉ်အလာမပျက် ရေးဖြစ်တဲ့သဘောပါ။ အခြားရေးချင်တဲ့အကြောင်းအရာတွေကို မှတ်စုတို မှာပဲ ရေးဖြစ်နေတော့ ကိုယ့်ဘလော့အတွက်က တစ်နှစ်နေမှ တစ်ပုဒ်ပဲ ရေးဖြစ်ပါတော့တယ်။ ဒါပေမယ့် ခုတလော စာတွေပြန်ရေးဖြစ်နေတော့ အရင်ကလောက် အားမစိုက်ရတော့တာတော့ သိသာတယ်။

2019 ရဲ့ အစောပိုင်းလတွေမှာက ဘာမှထူးခြားတာ သိပ်မရှိခဲ့ဘူး။ ပုံမှန်လည်ပတ်မှုတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့တယ်။ ရုံးကိစ္စနဲ့ singapore ကို တစ်လနီးပါးလောက် သွားဖြစ်လိုက်တာကလွဲရင် ရန်ကုန်ထဲကကို မထွက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သင်္ကြန်ဆိုလည်း ထုံးစံအတိုင်း အိမ်တွင်းပဲ အောင်းဖြစ်တယ်။ အလုပ်နဲ့ပတ်သတ်တာဆိုလည်း ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အလယ်လောက်ထဲက Android Development လုပ်နေတာကို လုံးဝရပ်လိုက်ပြီး (ရုံးမှာ ရှိပြီးသား Apps တွေကို maintain လုပ်ရတာတော့ ရှိသေးတာပေါ့) Backend နဲ့ပတ်သတ်တဲ့အပိုင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖြစ်တော့တယ်။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းကတော့ အရာရာက သူ့ဟာနဲ့သူ အဆင်ပြေနေခဲ့တယ်ပေါ့။

ဒီလိုနဲ့ နှစ်လယ်ပိုင်းလောက်မှာ singapore ရုံးဘက်ကိုရွှေ့ဖို့အကြောင်းပေါ်လာခဲ့တယ်။ မနှစ်ကလည်း ရွှေ့ဖို့ဖြစ်ခဲ့သေးပေမယ့် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ ဒီနှစ်မှ အကြောင်းအကျိုးတိုက်ဆိုင်ပြီး အတည်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒီကိစ္စကို အဘက်ဘက်ကနေ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဖြစ်ပေမယ့် ဒါဟာ ဘဝအတွက် ကြီးမားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းဖြစ်လာခဲ့မယ်တော့ ထင်မထားခဲ့မိဘူး။ အိမ်ထောင်မကျခင် ဘဝမှာ တစ်ယောက်ထဲ နေကြည့်ချင်သေးတာကလည်း သွားဖြစ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ အစကတော့ အလွန်ဆုံး တစ်နှစ် တစ်နှစ်ခွဲလောက်ပဲ နေဖို့ စိတ်ကူးခဲ့တာပေါ့။ 2020 နှစ်ကုန်ပိုင်းမှာမှ အပြီးပြန်လာမလား ဆက်နေမလား ဆုံးဖြတ်မယ်ပေါ့။ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေဖြစ် အပြီးမှာတော့ ပြန်လာဖို့စိတ်ကူးက မရှိသလောက်ဖြစ်သွားတယ်။

တကယ်တမ်း singapore ရောက်တဲ့အခါကျတော့ အရင်က ရုံးကိစ္စနဲ့ သုံးခေါက်လောက် ရောက်ဖူးထားတဲ့အကျိုးနဲ့ အတော်လေး အသားကျမြန်တယ် ပြောရမယ်။ နေဖို့ကျတော့လည်း သူစိမ်းနဲ့ကလည်းမနေချင် Khay အိမ်မှာလည်း တစ်ယောက်လိုနေတာနဲ့ အံကိုက်ဖြစ်သွားတယ်။ အိမ်က ရုံးနဲ့ အတော်လေးလှမ်းတယ် ဆိုပေမယ့် Bus က တစ်ဆင့်ထဲနဲ့ရောက်တော့ အဆင်ပြေတယ်။ 45 မိနစ်လောက် ကားပေါ်မှာ စာဖတ်ချိန်ရတယ်။ ဟန်အကျဆုံးကတော့ အိမ်နားမှာ မြန်မာဆိုင်ရှိတာပဲ။ CityHall ကို တကူးတက သွားစားဖို့မလိုတော့ဘူးပေါ့။ အလုပ်မှာကျတော့လည်း ရန်ကုန်ရုံးမှာကတည်းက ဒီလူတွေနဲ့ပဲ တွဲလုပ်ခဲ့ရတာဆိုတော့ ဒီဘက်ရုံးရောက်လာတော့လည်း ဘာမှအထူးတလည် အခက်အခဲမရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက ဒီဘက်ရုံးက အလုပ်ချိန်ပဲ။ ရန်ကုန်မှာတုန်းက 6 နာရီခွဲဆိုတာ မိုင်ကုန်ဆိုပေမယ့် ဒီဘက်မှာက 7 နာရီ 8 နာရီတင်မဟုတ်ဘူး မပြီးရင် မပြီးသလို မိုးလင်းချင် လင်းတဲ့နေ့တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲလို မပြီးဘူးဆိုတာကလည်း code ချမရေးခင် solutioning ကစလို့ deployment ပြီးလို့ testing လုပ်တဲ့ အထိ ဒီလူတွေပဲလုပ်ရတာဆိုတော့ National Day Heartlands Celebration 2019 လိုမျိုး deadline အရမ်းကပ်တဲ့ feature တွေ deploy လုပ်တဲ့နေ့ဆို အိမ်ပြန်ဖို့ကို မစဉ်းစားနဲ့တော့။ အဲလို လုံးလည်ချာလည်လိုက်ရင်းနဲ့ပဲ 6 လက ကုန်မှန်းမသိကုန်သွားတယ်။

SetKyar တို့နဲ့တွေရင်း စကားစပ်မိလို့ သိလိုက်ရတာက ရန်ကုန်က Dev တွေတော်တော်များများ ဒီရောက်နေကြတာပဲ။ ရန်ကုန်မှာ လူက ကျန်ရောကျန်သေးရဲ့လားလို့ တောင် နောက်ဖြစ်ကြသေးတယ်။ တစ်ပတ်တစ်ခါ နှစ်ပတ်တစ်ခါလောက် သူနဲ့ ဆုံပြီး စကားသွားပြောဖြစ်တယ်။ MgPyone တို့ အိမ်မှာလည်း ကြုံရင်ကြုံသလို ထမင်းသွားသွားစားဖြစ်တယ်။ ကျောင်းတုန်းက စကားနဲ့ဆို ဂုံးသွားဆင်းတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် အခန်းတွင်းပဲ အောင်းနေဖြစ်တော့ နေထိ လေထိ အောင်လည်းပါတာပေါ့။ သူတို့နဲ့ပဲ Bintan ကိုလည်း ရောက်ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲဒီအချိန်မှာ အလုပ်ကြောင့်ကော personal ကြောင့်ရော အတော်လေး stress တွေများ စိတ်တွေညစ်နေခဲ့တာဆိုတော့ အဲဒီခရီးလေးသွားဖြစ်လိုက်တာ အတော်လေး စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်သွားတယ်။

Personal နဲ့ပတ်သတ်လို့ကတော့ ဘဝအတွက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာနီးပါးလောက် ကြိုးစားပမ်းစား တည်ဆောက်လာတဲ့ အရာတစ်ခုက အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ပြိုပျက်သွားတယ်။ ကိုယ်ဘာမှမတတ်နိုင်တော့လို့ လက်ပိုက်ကြည့်နေလိုက်ရတယ် ဆိုပါတော့။ အဲဒီအတွက် ဘယ်သူ့ ဘယ်သူကိုမှ အပြစ်မတင်ချင်ပေမယ့် ကိုယ်အပါအဝင် အားလုံးဟာ ပြောင်းလဲတတ်တဲ့ လူထဲက လူတွေပဲဆိုတာကို သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ မိမိကိုယ်ကိုယ်ကိုပဲ အပြစ်ဖို့ရပါတယ်။ ဘယ်သူ့ဘယ်သူကိုမှ ယုံကြည်မှုမလွန်ကဲဖို့လည်း သတိချပ်ရပါတယ်။ အကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့လျက်နဲ့ မျှော်လင့်မထားတဲ့ ဒီလို ရလာဒ်မျိုးဖြစ်သွားတာကို လက်မခံနိုင်ခြင်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ တော်တော်ဆိုးဆိုးရွားရွားထိခိုက်သွားတယ်။ တစ်ချိန်ထဲမှာ သတိထားမိလိုက်တာက ကိုယ်ရည်ရွယ်ထားတဲ့အတိုင်းဖြစ်မလာတဲ့အခါ အတော်လေး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ။ စိတ်ပျော့တဲ့ အထဲမှာပါတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့် ဒီလောက်ထိပျော့လိမ့်မယ်တော့ ထင်မထားမိဘူး။ ပြိုလဲသွားတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ အတော်လေးကြိုးစားရဉီးမယ်။ အရင်က ရည်ရွယ်ထားတာတွေက သဲထဲရေသွန်သလိုဖြစ်သွားတော့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာမသိတော့ပဲ စမ်းတဝါးဝါးဖြစ်နေတယ်။

November နောက်ဆုံးအပတ်မှာ ခွင့်ရလို့ တစ်ပတ်လောက် ရန်ကုန်ပြန်ဖြစ်သေးတယ်။ ဘာမှသိပ်ပြီးမပြောင်းလဲပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ 6 လ ကထက် ဈေးတွေတက်သွားတာကတော့ သိသာတယ်။ မီတာခ တက်သွားလို့ပါ လို့တော့ပြောတာပါပဲ။ ပြန်သာပြန်ဖြစ်တယ် ကိုယ့်ဝေဒနာနဲ့ကိုယ်ဆိုတော့ စိတ်နဲ့လူနဲ့ သိပ်ကပ်လှတယ်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ မပြန်ခင်က ဘယ်သွားမယ် ဘာလုပ်မယ် အစီအစဉ်ဆွဲထားပေမယ့် တကယ်တမ်းတော်တော်များများ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ မိတ်ဆွေပေါင်းအသင်းတွေကို ပတ်တွေ့ပြီး နားညီးအောင်ပဲ နပူနဆာတွေပဲပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူတို့လည်း မအားတဲ့ကြားက ကိုယ့်ကိုအချိန်ပေးပြီး နားဒုက္ခခံပေးကြရှာပါတယ်။ ကိုယ့်ထက်ကြီးတဲ့သူတွေကလည်း အကြီးလိုတစ်မျိုး ရွယ်တူတွေကလည်း ရွယ်တူလိုတစ်ဖုံ ချော့လိုက်ခြောက်လိုက်နဲ့ အားပေးကြ ဖျောင်းဖြကြပေါ့။ ဒီမှာ တစ်ခုထပ်သတိထားမိတာက ကိုယ်စိတ်ဒုက္ခရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်နဲ့အတော်လေးရင်နှီးတဲ့သူ တော်တော်များများက ဝိုင်းဝန်းဖေးမပေးကြပေမယ့် ဖွင့်မပြောသော်လည်း ကျိတ်ဝမ်းသာနေပုံရတဲ့ သူတွေကိုလည်း မြင်ခဲ့ရတယ်။ စိတ်ဓာတ်လေးတွေတော့ သိရတာပေါ့လေ။ ဒီလိုနဲ့ ခွင့်ကို တစ်ပတ်ထပ်တိုးလို့ရကြောင်း ရုံးကလှမ်းပြောပေမယ့် ကိုယ့်ဘေးကလူကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးလိုတော့တာ တစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ရန်ကုန်မှာနေရင် သွားရင်းလာရင်း ဟိုနေရာရောက် ဒီနေရာရောက်နဲ့ ရောဂါတိုးပြီး ပိုဆိုးတော့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်သိတဲ့အတွက် ခွင့်ကို ထပ်မတိုးတော့ပဲ ပြန်လာခဲ့ဖြစ်တယ်။

Bintan သို့

Arkar Aung — Mon, 30 Sep 2019 17:30:00 GMT

သွားဖူးခဲ့သမျှခရီးတွေထဲမှာ ဒီတစ်ခေါက်ကတော့ ဘာမှကြိုမစီစဉ်ပဲ သွားဖို့ ၃၊၄ရက်လောက်အလိုမှ သူများခေါ်လို့ ကျောပိုးအိတ်ထဲ ရှိတာတွေလုံးထွေးထည့်ပြိး ထလိုက်သွားဖြစ်တဲ့ခရီးပဲ။ စနေမနက်သွား တနင်္ဂနွေညနေပြန်၊ တစ်ညအိပ်ပဲမို့လည်း ပါပါတယ်။ ဒါတောင် ခေါ်တဲ့သူက လိုအပ်မယ့်ပစ္စည်းစာရင်းပြောလို့ မနက်ဖြန်သွားမယ်ဆို ဒီနေ့လိုညနေ ရုံးကပြန်မှ လိုတောတွေ ပြေးဝယ်လိုက်ရသေးတယ်။ ပုံမှန်ရုံးပိတ်ရက်ဆို အိမ်ထဲကုပ်နေတာ များပေမယ့် အခုတလော စိတ်ရှုပ်စရာတွေရှိနေေတာ့ စိတ်ပြေလက်ပျောက်အပြင်ထွက်ချင်နေတာနဲ့ အံကိုက်ဖြစ်သွားတယ်။ Bintan Nemo ကိုသွားကြမယ်လို့ပဲ အကြမ်းဖျင်းသိထားတော့ စစချင်းထင်တာက Singapore ထဲက တစ်နေရာရာလို့ထင်တာ။ ဒါနဲ့ ဘာမှန်းမသေချာတာနဲ့ Google ခေါက်ကြည့်တော့ Indonesia ဘက်က ကျွန်းတစ်ခုလို့သိရတယ်။ Map မှာ ထပ်ရှာကြည့်တော့ Batan ထက်တောင် ပိုဝေးသေးတာ တွေ့ရတယ်။ Youtube မှာ "Bintan island" ဆိုပြီး ထပ်ရှာကြည့်တော့ ချောင်းသာတို့ ငွေဆောင်တို့လို ကမ်းခြေပုံစံမျိုးတွေပဲ တွေ့တယ်။ အဲတော့စိတ်ထဲကောက်ချက်ချလိုက်တာက Indonesia ထဲက ကမ်းခြေကို သွားမှာပေါ့။ သွားမယ့်ဆယ့်တစ်ယောက်အဖွဲ့ထဲမှာလည်း မရောက်ဖူးတာဆိုလို့ ကိုယ်အပါအဝင်မှ နှစ်ယောက်လားပဲရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် လိုအပ်မယ့် ပစ္စည်းစာရင်းထဲမှာ ကမ်းခြေမို့လို့ sunblock လိုတာမှန်ပေမယ့် မျက်နှာသုပ်ပဝါတို့ ရေချိုးဆပ်ပြာတို့ပါယူလာခိုင်းနေတော့ ဇဝေဇဝါတော့ ဖြစ်သား။ သာမန်တည်းခိုခန်းတွေမှာတောင်မှ ဒါမျိုးတွေက ပါပြီးသားကိုး။

Bintan Island

ခရီးစဉ်ကTanah Merah ferry gate ကနေ တစ်နာရီလောက် ferry စီးပြီးတော့ Indonesia ဘက်ကို အရင်ကူးရတယ်။ ဟိုဘက်ရောက်တော့ ကားနဲ့တစ်ဆင့် ထပ်ပြီးတော့ တစ်နာရီလောက်ထပ်သွားရတယ်။ SetKyar က တစ်လမ်းလုံး ဘေးကနေထိုင်ပြီးတော့ သူသွားတုန်းက အကြောင်းတွေပြောလာတယ်။ ဟိုမှာ စားစရာဝယ်မရတဲ့ အကြောင်း၊ မီးမရှိတဲ့အကြောင်း စသဖြင့်ပေါ့။ ကိုယ်လည်း တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတော့ ယုံရခက်မယုံရခက်ပေါ့။ စိတ်ထဲတော့ နည်းနည်းခေါင်တဲ့ ကမ်းခြေမျိုးဖြစ်မယ်တွေးရင်းနဲ့ ဂေါ်ရင်ဂျီကျွန်းကို သွားမြင်မိတယ်။ သွားရင်းနဲ့ လမ်းမှာကားကို ခဏရပ်ခိုင်းပြီး မုန့်ဆင်းဝယ်ကြတော့ ကိုယ်လည်း ရောယောင်ပြီး ခေါက်ဆွဲခြောက်တွေ ဝင်ဝယ်လိုက်သေးတယ်။ ငတ်မှာတော့ ကြောက်တယ်လေ။ ဒီလိုနဲ့ ဆိပ်ကမ်းရောက်တော့ စက်လှေအသေးစားလေးတွေစီးပြီး ခရီးထပ်ဆက်ကြတယ်။ ၁၅ မိနစ်လောက် စီးပြီးတဲ့အခါကျတော့မှ လူမရှိဘူးလို့ယူဆရတဲ့ ကျွန်းအသေးစားလေးနဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းရေလယ်ခေါင်မှာ သစ်သားအိမ်သုံးလေးငါးလုံးလောက် ခပ်ကြဲကြဲဆောက်ထားတာကို တွေ့ရတယ်။ အဲဒီထဲကမှ Nemo လို့ခေါ်တဲ့ အိမ်မှာ တည်းတာမို့လို့ Bintan Nemo ကို သွားကြမယ်ပြောတာဆိုပြီး ဇာတ်ရည်လည်သွားတယ်။ ပင်လယ်နဲ့ ကြားထဲမှာ ကျောက်ဆောင်တွေ ကျွန်းခပ်သေးသေးတွေခံနေပြီး ပင်လယ်ကွေ့လိုဖြစ်နေတာဆိုတော့ လှိုင်းကသိပ်မကြမ်းလှဘူး။

Bintan Nemo

အိမ်ပုံစံကတော့ အင်းလေးဘက်က ခြေတံရှည် သစ်သားအိမ်မျိုးပါပဲ။ တစ်ခါတည်းရင် လူဆယ်ယောက်စွန်းစွန်းလောက်တော့ တည်းလို့ရတယ်။ မနက်စာ ညစာကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ ချက်ကျွေးတယ်။ အဓိက ကောင်းတဲ့အချက်ကတော့ ပင်လယ်စာကို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စားရတာပဲ။ ဟင်းတွေများလို့ ကုန်အောင်တောင် မနည်းစားယူကြရတယ်။ ဝယ်လာတဲ့ ခေါက်ဆွဲခြောက်ဗူးတွေတောင် စားချိန်မရခဲ့ပါဘူး။ ရှစ်ဗူးလောက်ဝယ်လာတာ တစ်ဗူး နှစ်ဗူးပဲစားဖြစ်ပြီး ပြန်လည်းမသယ်ချင်ကြတာနဲ့ အိမ်ရှင်ကိုပဲ ပေးခဲ့ရတယ်။ ညနေ နေနည်းနည်းစောင်းအောင်စောင့်ပြီး ရေထဲဆင်းကြတော့ ရေမကူးတတ်တဲ့ သူတွေရဲ့ထုံးစံအတိုင်း ရေထဲမဆင်းပဲ ဟိုယောင်ယောင် ဒီယောင်ယောင်လုပ်နေတုန်း ကိုယ့်အဖွဲ့ထဲမှာလည်း ကိုယ်လိုပဲ မကူးတတ်တဲ့သူတွေက ပိုများတယ် .. အသက်ကယ်အင်္ကျီပါတာပဲ.. အန္တရာယ်မရှိဘူး မကြောက်နဲ့ ဆင်းသာလာခဲ့ဆိုလို့ အားတင်းပြီး ရေထဲဆင်းလိုက်တာ ခဏလောက်ရေထဲမှာ ရုန်းကန်ပြီးတာနဲ့ ဒိုင်ဗင်စင်လိုဟာမျိုးပေါ်ကနေ ခုန်ချရဲထည့်အထိ မျောက်ရှုံးသွားတယ်။ အဆင်ပြေတဲ့အချက်က သူတို့ဆီမှာ scuba diving လုပ်ဖို့အတွက် ပစ္စည်းကရိယာ အစုံရှိတယ်။ ဧည့်သည်တွေကို လိုက်ပြပေးတဲ့ အကူတွေကလည်း အရမ်းစိတ်ရှည်တယ်။ အားလုံးနဲ့ အလှည့်ကျ ရေထဲလိုက်ပြီး ငါးတွေနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးတယ်။ တည်းတဲ့ အိမ်ကနေ ခပ်လှမ်းလှမ်းလောက်ကို ကူးသွားရင် nemo ငါးလေးတွေနေတဲ့ အိမ် သုံးခုလောက်ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် Bintan Nemo လို့ခေါ်တာဖြစ်မယ်လို့ ထပ်ပြီး ဇာတ်ရည်လည်သွားတယ်။ အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလျှောက်ကြည့်ဖို့ ဖိုက်ဘာလှေ နှစ်စင်းလည်း ထားပေးထားတယ်။ အိမ်နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကျွန်းပေါ်ကို လှေလှာ်ပြီး သွားကြည့်လို့ရတာပေါ့။

အဲဒီမှာသဘောအကျဆုံးကတော့ ညဘက်ပဲ။ အိမ်က ရေလယ်ခေါင်မှာဆိုတော့ မီးက မီးစက်မီး သို့မဟုတ် ဘက်ထရီမီးပဲရှိတယ်။ ညစာစားပြီးပြီဆိုရင် ဘက်ထရီမီး မှိန်မှိန်လေးပဲ ထွန်းပေးထားတယ်။ အိမ်ရဲ့အနောက်ဘက်မှာ ကွတ်ပျစ်လိုမျိုးကို စင်ထိုးထားတာ ရှိတယ်။ အဲဒီပေါ်မှာဆို လေတဖြူးဖြူးနဲ့ရယ်။ သီချင်းအေးအေးလေးတွေဖွင့်ထားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တွေငေးရင်း အိပ်ရတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ sim card လည်း ဝယ်မလာ၊ roaming လည်း မဖွင့်ထားတော့ လောကကြီးကို ခဏအဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေလို့ရတယ်။ နည်းနည်းအဆင်မပြေတာတော့ ရေချိုးဖို့၊ အိမ်သာတက်ဖို့ပဲ။ ရေချိုကိုလှောင်ထားရတာဆိုတော့ ရေကိုအရမ်းကြီး ဖောဖောသီသီသုံးလို့မရဘူးပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် နောက် တဖြည်းဖြည်းတိုးချဲ့လာနိုင်ရင်တော့ အဆင်ပြေသွားမယ်ထင်ပါတယ်။ အခုလည်း ကိုယ်တွေ မပြန်ခင်တောင် ဧည့်သည်တွေက တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ်လာလိုက် ပြန်လိုက်ပဲ။ စီးပွားရေးတော့ ကောင်းပုံရပါတယ်။ တစ်ချို့တွေကြတော့ မနက်တစ်ပိုင်းလောက်ပဲ နေပြီးပြန်ကြတာလည်း ရှိတယ်။ တစ်ဖက်ကကြည့်ပြန်တော့လည်း ငါးတွေလည်း သူတို့ဘာသာသူတို့ အေးအေးချမ်းချမ်းတော့ မနေရတော့ဘူးပေါ့လေ။

Nemo လိုမျိုး နောက်တစ်အိမ်

ဇိမ်ခံချင်တာမျိုးမဟုတ်ပဲ သဘာဝနဲ့နီးနီးကပ်ကပ်နေပြီး စိတ်အပန်းဖြေချင်တာမျိုးဆိုရင်တော့ ဒီနေရာက ခဏလောက် အေးအေးချမ်းချမ်း သွားနေလို့ကောင်းတယ်။ လူတော့ပင်ပန်းတာပေါ့လေ။ ခရီးကဝေးတာကိုး။ ဒါပေမယ့် ပင်ပန်းရကျိုးတော့ နပ်ပါတယ်။ ရံဖန်ရံခါ စိတ်ပြေလက်ပျောက်သွားနားနေချင်တယ်ဆိုရင် ရွေးသင့်တဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။